Ο επίλογος που ήθελες

Πως μου λες να ησυχάσω,
δεν έχει φαγωθεί η ψυχή μου από καμία καθημερινότητα.
Γιατί μου λες να ηρεμήσω,
αφού τα όνειρα μου χτίζονται μέσα στην πολυκοσμία.
Να μην γελάω δυνατά πάλι,
λες και μου έχουν μείνει αμφιβολίες για να κρύψω.
Μην ξυπνήσεις ποτέ,
θα σου κλέψουν την μαγεία τα σάπια βλέμματα.
Τα ναι που είπα θα τα πάρω πίσω,
μα επειδή εσύ έμαθες να ζεις μόνο στο όχι.
Εγώ θα φταίω στο τέλος,
να θυμάσαι πως οι καλοί πεθαίνουν πρώτοι.
Η ιστορία όμως γράφετε,
με τα δικά σου στο παράρτημα
Άκουσε με και μην κλαίγεσαι,
την δική σου ζωή να κουμαντάρεις οι ενοχές σου δεν είναι συμβουλές.
Αλήθεια σκέφτηκες πως σε πιστεύω,
τον εαυτό σου να πείσεις αρχικά.
Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που ψάχνεις,
δεν ταιριάζει στο δικό μου σκηνικό.
Φεύγεις κλείνοντας την πόρτα δυνατά,
λες και σου ζήτησε κανείς να μείνεις λες και έχεις θέση στον επίλογο.

Μα κάθε που φεύγεις ξεκινάς καινούριο κεφάλαιο. Να τη η ζωή σου. Ξεγραμμένη από την πρώτη πράξη. Ατάραχη. Εριστική. Μην περιμένεις να μείνουν πολλοί στο τέλος του μονολόγου. Μόνο τα φώτα που έχεις ρίξει επάνω σου στο τέλος θα σε τυφλώσουν.

Τουλάχιστον προσπάθησε να μείνεις στο νόημα. Μην χάσεις τους στόχους σου για ένα ίσως. Μπορεί να μην κρατήσεις τίποτα αλλά θα έχει πλουτίσει η ψυχή σου. Προστάτεψε ότι σε κρατάει στα πόδια σου και ας μην σε χρειάζεται κανείς για στήριγμα. Μπορείς να έχεις τον εαυτό σου εφόσον διάλεξες την τραγωδία σου.

Παντού

Δεν κατάλαβα πως έγινε για αυτό δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο καιρό σε ξέρω

Κάθε φορά που η επικοινωνία μας επαναφέρεται σε γνωρίζω από την αρχή 

Μπορεί να μπλέχτηκαν τα όνειρα μας και να μας συνέδεσε εκείνη η μουσική σου 

Πια φλόγα καίει μέσα σου δεν έμαθα ποτέ μα σίγουρα μοιάζει με την δική μου

Είχα δει μέσα στα μάτια σου δυνάμεις μαγικές και ξεχώρισα τα δάκρυα που τις κρατούν κρυφές

Νομίζω πως ένοιωσα την ζεστασιά της μοναξιάς σου και ήθελα πολύ να την ταράξω

Καμιά απόσταση δεν με ηρέμησε αφού θυμόμουν το γέλιο της ψυχής σου

Ήθελα να σου πω όμως πως φοβήθηκα δεν άντεξα ούτε την τελευταία βόλτα

Παρόλα τα λάθη και την θολή μου κρίση έμαθα να σε ψάχνω για αυτό μια μέρα θα σε βρίσκω παντού

Ανάλυση δευτερολέπτων

Με δυσκολεύει η σημασία της
σαν να μην υπάρχει στους ανθρώπους
Εξαιρώ παντελώς τον ρομαντισμό
άλλωστε πρέπει να είσαι ο εαυτός σου

Την στιγμή που όλη η ευτυχία του κόσμου
μπορεί να καθρεφτίζεται στα μάτια σου
Τότε μονάχα θα είσαι έτοιμος
να δεχτείς το πιο σκληρό καρπό της ζωής

Κρύβεται στα πιο κοντινά χαμόγελα
όμως αποκαλύπτεται σαν απομακρύνει
Ο κανόνας που θεσπίστηκε για αυτήν
έγινε το χρυσό κλουβί της αιωνίως

Αυτός θαρρώ πως είναι ο λόγος της φυγής
ανικανοποίητη εξήγηση του ουσιαστικού νοήματος
Ηθικολογίες που έπληξαν τις σκοτεινές γωνίες
το φως της αγάπης οφείλει να αφήνει μέρη άλουστα

Σε κάθε άρνηση γεννιέται μια ελπίδα
αυτή η σπίθα που ζει για ένα μόνο αύριο
Πνιγμένες οι ελπίδες έγιναν ωκεανοί απωθημένων
οι σπίθες ανάψανε της φωτιές των πρέπει

Στέκεσαι έξω από την πόρτα του
περιμένεις να σου ανοίξει ένα τίποτα
Μα αν δεν υπήρχε η αναμονή
κάθε χρόνο θα λιγόστευαν τα θέλω

Είναι βαριές οι υποσχέσεις με τα μεγάλα λόγια
βρίσκονται όμως τόσες οάσεις
Ας μην υπάρχουν στόχοι στα όνειρα
αρκούν τα κάστρα που ταξίδεψες μαζί τους

Σπαταλάς την αγάπη με ενθουσιασμούς
ενώ το πάθος σου το έχεις φυλαγμένο
Την ψάχνεις να την βρεις την αγάπη
δεν την προσμένεις ντυμένη στα άσπρα

Σκαρφαλώνεις το πιο ψηλό βουνό

μονάχα για ένα φευγαλέο βλέμμα

Προσπερνάς ποτάμια για μια στεγνή αγκαλιά 

παρόλο που έχεις χάσει ξανά παίζεις, όλα για όλα 

Κάπου στα Εξάρχεια

Οι ασυμβίβαστοι εκείνης της εποχής τα είχαν τετρακόσια. Αντιλαμβάνονταν την σάπια κοινωνία που τους περιέβαλε, ένοιωθαν την αχρειότητα των γειτόνων τους. Δεν άντεχαν την βρωμιά της πολιτικής. Το πράσινο χρώμα είχε αφανιστεί από τα πάρκα που έψαχναν για να κουρνιάσουν. Ήταν όλοι μαζί κι όμως ο καθένας μοναχός. Το δράμα της καθημερινότητας το έφτιαχναν στίχο. Τόση ήταν η δύναμή τους. Και το πάθος τους δεν μπορούσε να καταλαγιάσει, δεν ξεθώριαζε με καμία απαγόρευση. Καμία μοναξιά δεν ήταν αρκετή για να τους λυγίσει. Ήταν όμως το συναίσθημα της ελευθερίας που έλειπε από το όνειρο, για αυτό δεν έφτασαν μέχρι τα γεράματα. Δεν μετρίασαν την ζωή τους, τον χαρακτήρα τους, τα ιδανικά τους, κάπως έτσι με έντονα γράμματα κόκκινου χρώματος σαν τα μάτια τους: Αυτοκτόνησαν...

Yπέροχος ανήθικος ονειροπόλος

Θέλω να φτιάξω μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου.

Ξεκινάς με νυσταγμένα μάτια και με ανάκατα μαλλιά, ξεκινάς μια καινούρια μέρα με όρεξη να την κάνεις ξεχωριστή. Από την στιγμή που θα χτενίσεις τα μαλλιά και θα βάψεις τα μάτια ξεκινάς μια συνηθισμένη. Μουντές είναι οι μέρες που χρειάζεσαι την αυτοπεποίθηση σου και την αποζητάς με το βλέμμα, με τα ρούχα και τα μαλλιά σου. Ανύπαρκτες θα είναι οι εξαίρετες μέρες που δείχνουν οι φωτογραφίες. Μόλις ξεκίνησες μια φρέσκια μέρα, ακόμα και αν δεν μπορείς να περπατήσεις από τα χιόνια έπρεπε ρε συ να αρχίσεις να τσουλάς. Δεν αφήνεις κανένα σύννεφο καιρικό ή ψυχικό να σου αλλάξει την μέρα. Σου φαίνονται γελοίες οι χαρές και οι ευτυχίες της στιγμής γιατί δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς την σημαντικότητα που εκπέμπουν για τους άλλους όταν εσύ μιζεριάζεις στο γκρίζο μυαλό σου.

Οπότε αύριο όταν ξυπνήσεις θα είσαι ένας καινούριος άνθρωπος με νέα ζωή και λευκό παρελθόν. Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σου οδηγούν σε περιπτώσεις που δεν έχεις ξανά δει, μην περπατάς από τους ίδιους δρόμους. Δεν υπάρχει λιμάνι που μπορείς να ταιριάξεις ώστε να αράξεις. Εσύ είσαι το λιμάνι και έχεις την τάση να περιμένεις το καράβι σου, μέγα λάθος. Αν βαριέσαι να διασχίσεις ένα μονοπάτι ενώ κανείς δεν σου ζητάει να γυρίσεις τους ωκεανούς, σημαίνει πως δεν έχεις όνειρα. Ίσως πάλι τα όνειρα σου να μην είναι δικά σου για αυτό δεν σε ενθουσιάζουν.

Όταν συγκρατείς τις έμφυτες παρορμήσεις της φύσης σου γίνεται φάντασμα του εαυτού σου, κρύβεις μέσα σου ένα τέρας που το μόνο που μπορεί να απελευθερώσει είναι φόβοι και ενοχές. Πολλές φορές το γλυκό ύφος και η συνενοχή στα καθημερινά διαλείμματα σου δημιουργούν τάσεις φυγής. Πόσες ψυχές να μην έχουν στέγη να κοιμηθούν ενώ τα φτερά τους ματώνουν κάθε μέρα από το πέταγμα. Και εσύ γλυκαίνεσαι μπροστά στην πιο πλούσια φυλακή των συναισθημάτων. Ξέρεις άραγε πως μοιάζεις όταν κάνεις βόλτες στις παγίδες τους;

Μην κάνεις πως θίχτηκες, ούτε να μπεις στον κόπο να συγκινηθείς. Μιλάς για την ζωή σου ενώ δεν έχεις ιδέα τι πάει να πει ζωή. Όχι δεν θα σου πω για δυσκολίες, ούτε για άσχημες στιγμές, ούτε για χρήματα θα σου μιλήσω, φυσικά και δεν με νοιάζουν οι επιρροές. Το φταίξιμο το δικό σου είναι ένα. Ενώ έχεις δει Ανθρώπους (ἀναθρῶν ᾰ ὄπωπε) εσύ δεν μπορείς να αναλογιστείς αυτά που βλέπεις να συμβαίνουν δίπλα σου, πλάι σου, μέσα σου. Άρα είσαι σκλάβος. Για όσους μπορούν να σε μειώνουν, όσους μπορούν να σε κυριαρχούν. Πόσο λάθος είναι να νομίζει κανείς ότι είναι καλύτερος από κάποιον άλλο. Ακόμα και όταν είναι, αντί να του δώσει το έναυσμα και να τον παρακαλέσει να γίνει το κάτι παραπάνω τον αφήνει σε μια άγνοια ενώ τον χλευάζει. Ναι τι άλλο θα λείπει από τέτοιους, ο πολιτισμός λείπει φυσικά.

Την επόμενη φορά που θα πρέπει να εξηγήσεις κάτι σε κάποιον κλείσε το στόμα και τα μάτια σου. Άφησε τις λέξεις του να δημιουργήσουν επιχειρήματα ντροπής. Μην απαντήσεις σε τίποτα από αυτά που χρειάζονται πνευματική βελτίωση για να στρώσουν. Απάντησε όμως σε αυτά που έχει ήδη απαντημένα στο μυαλό του. Οι αμφιβολίες είναι ένα κομμάτι που η κάθε ένταση στην φωνή το επισημαίνουν. Αφήσου λοιπόν λιγάκι στην ανοησία της στιγμής, ξέρω πως είναι χαμένος χρόνος μα αν δεν ακούσεις το χειρότερο πως θα μπορέσεις να ξέρεις τι είναι καλύτερο να πεις εσύ.

Όπως ήδη θα κατάλαβες έχω ήδη μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου. Είναι αυτή που δεν ασχολήθηκες να ανακαλύψεις. Δεν είχα πολλά να σου πω, ούτε θα σου έδινα κάτι δικό μου. Απλώς την στιγμή εκείνη ήσουν εκεί για μένα και εκμεταλλεύτηκα την παρέα σου, ήθελα να κερδίσω την συμπάθεια σου για ένα μόνο γεια. Τίποτα παραπάνω δεν ζήτησα παρόλα αυτά. Μπορεί να μην ξανά βρεθείς μα αν τύχει θα ήμαστε στάσιμοι στην ίδια φάση. Σε εκείνη που δεν θα γνωριστούμε γιατί δεν χρειαζόμαστε περισσότερη αλήθεια στην ζωή μας. Κοίταξε το αυτό με την αλήθεια, ισχύει και για τα προβλήματα, αυτό που λένε καμιά φορά μου φτάνουν τα δικά μου. Αν σου έφταναν δεν θα ήθελες να τα αναλύσεις όπου σταθείς, θα τα άφηνες να λύνονται ένα ένα με τον χρόνο. Δημιουργείς καινούρια για να ξεχάσεις σκοπίμως τα παλιά. Καθαρίζεις το παρελθόν σου αλλά βρωμίζεις το μέλλον. Μην βρωμίζεις ρε συ το μέλλον σου.

Να τα ξεχάσεις όλα σου λέω και το εννοώ αλλά όχι τα θέλω σου. Αυτά δεν αλλάζουν σε καμία εποχή. Ότι και αν έρθει. Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι θέλεις για να το κρατάς ή να το κυνηγάς θα ξέρεις σίγουρα τι δεν θέλεις. Και θα φεύγεις ήρεμα, ούτως η άλλως πρέπει να ρέεις σαν τα ποτάμια αλλιώς θα γίνεις βάλτος. Μπορείς να γίνεις ότι θέλεις βέβαια. Εγώ θα ήθελα να σε έβλεπα ποτάμι πάντως.

Οι κύκλοι που βλέπεις να κλείνουν μπορούν να ξανά ανοίξουν αρκεί να έχεις και ανοιχτά μάτια να το δεις και ανοιχτό μυαλό για να το ρισκάρεις να αρχίσεις πάλι.

Τόσο άσχημα αισθάνομαι για εσένα όταν είμαι απορροφημένη που νιώθω ο πιο υπέροχος ανήθικος ονειροπόλος.

Κάπου παρασύρεσαι

Παρασύρεσαι από σκέψεις που έχουν στόχο ένα καλύτερο μέλλον.

Φοβάσαι όχι το ποια άτομα θα είναι ή δεν θα είναι δίπλα σου σε όλα τα μελλοντικά σου σχέδια αλλά να μην είσαι μόνος σου στα σχέδια αυτά. Δεν ξέρω αν σου αρέσει η παρέα του εαυτού σου αλλά πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο δείχνεις στον εαυτό σου ότι τον φοβάσαι, ότι δεν τον εμπιστεύεσαι και ότι δεν αξίζει αυτά που ίσως αφήσεις για να κυνηγήσεις το κάτι άλλο. Το κάτι άλλο δεν είναι απαραίτητα καλύτερο ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά, αυτό να το θυμάσαι.

Ξέρω πως θα σκεφτείς τι έχεις κάνει εσύ και αν αξίζει ο άλλος να έχει την προσοχή σου αλλά σε αυτήν την ψυχρή λογική δεν μου αρέσει η ειρωνεία του εγωισμού. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να σε νοιάζει τι θα πάρεις από την στιγμή που δεν βρέθηκες στην θέση να δώσεις κάτι παραπάνω. Μην περιμένεις, μην μένεις στο στάσιμο εκείνο σημείο που έχεις την σιγουριά και λες πως προσπάθησες, πως είπες ότι έπρεπε. Αυτά τα ακούω βερεσέ. Δεν έχεις κάνει τίποτα πέραν από το να βασανίζεις τον εαυτό σου και το μυαλό σου με σκέψεις και ανησυχίες.  Στο τέλος απογοητεύεσαι που δεν ήρθε κάποιος να σου σπάσει τον πάγο ανάμεσα στα συναισθήματα σου και στον εγωισμό σου, ενώ είναι καθαρά δική σου υποχρέωση, μην περιμένεις να ξέρει κάποιος τον εαυτό σου και να σε κάνει να δράσεις όπως πρέπει. Αν θέλεις να μάθεις σταμάτα να ρωτάς και ψάξε.

Στην περίπτωση που σε ενδιαφέρει μια ήρεμη και γλυκανάλατη ζωή κάτσε στα αυγά σου. Μην κάνεις απολύτως τίποτα. Να κοιμάσαι και να ξυπνάς με απωθημένα σε ένα κρεβάτι που στις φωτογραφίες είναι όλο αγάπες και χαρές. Να διατυμπανίζεις την προσωπική σου ζωή για να πιστέψεις και εσύ ότι την αποδοχή της κοινωνίας την έχεις εφόσον την χρειάζεσαι τόσο έντονα. Σε πολλούς τομείς συμβαίνει αυτό αλλά η μαμά μου λέει ότι ο άνθρωπος που είναι χορτασμένος από αγάπη, οικογένεια, φίλους, λεφτά, ταξίδια και πολιτισμό δεν θα σου πει ποτέ τι έχει καταφέρει στην ζωή του και τι υλικά αγαθά έχει στην κατοχή του, πάντα έχει δίκιο η δική μου μαμά.

Να κοιτάξεις ένα αστέρι που πέφτει και να ξεχάσεις να κάνεις ευχή. Μην επιθυμείς, προσπάθησε. Μην περιμένεις τίποτα παραπάνω από όσα μπορείς να δώσεις.

Παρασύρεσαι από τα πρέπει.

Τα όρια που έχουν στα θεμέλια τους οι κοινωνίες είναι εντελώς αβάσιμα καθώς περιορίζουν την απελευθέρωση των ενστίκτων και την ελεύθερη έκφραση. Τα ένστικτα των ανθρώπων βέβαια είναι επικίνδυνα. Ακόμα και το πάθος για κάτι μπορεί εύκολα να ξεφύγει από τα όρια, πολλές φορές είναι ακόμα πιο ευχάριστο να σπάνε οι κανόνες σε κάθε ευκαιρία. Τα όρια είναι για αυτούς που μπορούν να συμβιβαστούν και για τους αδύναμους που δεν πρόκειται να επιβιώσουν από τον δυνατό. Φυσικά και δεν ισχύει στην σημερινή κοινωνία εφόσον ο έλεγχος και οι αποφάσεις λαμβάνονται από την ελίτ της εξουσίας.

Στην προσωπική ζωή δεν σου βάζουν όρια και κανόνες όμως. Σου βάζουν αρχές και ήθη και αν κάνεις κάτι που δεν μπορούν ή που φοβούνται πως αν το κάνουν και αυτοί θα εξαρτηθούν σου λένε απλώς ντροπή σου. Και εσύ χαμηλώνεις το βλέμμα σαν παιδί που έκανε ζημιά. Και τώρα σκέψου σε ποιον έκανες ζημιά για να σε κρίνουν; Γιατί είναι αρνητικοί σε κάτι που εσένα σε έκανε χαρούμενο; Αισθάνεσαι ντροπή επειδή σου λένε να μην ξανά κάνεις κάτι; Στην δική σου ζωή; Και εσύ τους ακούς; Αλήθεια;

Παρασύρεσαι από την πραγματικότητα.

Όλο μας το είναι, είναι συνδεδεμένο με ένα Ίσως. Μην το προσπερνάς αυτό το ίσως, ούτε το αν, ούτε το μπορεί, ούτε το όχι, ούτε το ναι. Θες να αλλάξεις γνώμη; Υπάρχει ένα αλλά. Να το σβήσεις το αλλά, είσαι εκεί που είσαι για Εσένα και για κανέναν άλλον. Δεν θα αποδείξεις εσύ στην ανθρωπότητα πως όλα κρέμονται από τις ποσότητες λογικής (πραγματικότητας) και του αυθορμητισμού (παραμύθι, μαγεία). Στο κάτω κάτω υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στον κεραυνό και εσύ φοβάσαι να πιστέψεις πως αλλάζει ένα ίσως; Όλα είναι στο μυαλό σου, εκεί χτίζονται κάστρα και γκρεμίζονται ουρανοξύστες. Εσύ βάζεις τα χρώματα εσύ και τα πρόσωπα. Δεν είναι κακός ο κόσμος που πηγάζει από μέσα σου, και ας έχεις σκοτώσει μέσα εκεί ολόκληρες οικογένειες. Θεωρείς κάτι άχρηστο και το βγάζεις από το πλάνο. Σκηνοθέτης είσαι στην ζωή σου, να το ξέρεις.

Η αμήχανη στιγμή της απεξάρτησης

Εγώ δεν θέλω να γεράσω με τα ίσως.

Οι στιγμές που χάνω μένοντας στην στασιμότητα των καταστάσεων και στην μετριότητα των άλλων δεν με βολεύει σε ένα άδειο μέλλον.

Ούτε αφήνομαι στην ανοργάνωτη ζωή και στα μισά σχέδια του καθενός. Το αν το όνειρο μου ή το πλάνο μου έχει σχεδιασμένη μια πορεία δεν θα περιμένω τίποτα να με ακολουθήσει για να χαράξω την πορεία μου προς τα εκεί. 
Θα φύγω μόνη μου.

Και σιγά μην περιμένω την απόφαση και τον χρόνο και το χρήμα από αλλού, με ποδήλατο θα πάω για να γλυτώσω από την μιζέρια και ας χρειαστεί να οδηγάω μερόνυχτα.

Ξέρεις κάτι, θα με βοηθούσε μια βόλτα, σήκω να πάμε τώρα και μην πεις κουβέντα. Αλλιώς μπορώ να μάθω τον δρόμο και τον τόπο χωρίς την βοήθεια σου.

Επίσης δεν χρειάζομαι τα καινούρια ρούχα που μου δείχνεις, τα παπούτσια μου τα περσινά με πάνε παντού και ας είναι εκτός μόδας. Ξέχασα να βάψω τα μάτια μου και τα χείλη μου επειδή είχα κάτι σκέψεις να αναλύσω στο μυαλό μου. Αν είναι καλοκαίρι θα πάρω ένα μαγιό, αν είναι χειμώνας ένα μπουφάν και φεύγουμε.

Πόσο όμορφοι είναι οι άνθρωποι όταν τους κοιτάς από μακριά, είναι καλύτερα να μην ξέρεις σε τι παραμύθι ζούνε, έχουν τον κόσμο τους κλειστό για τον κοινό και θα σεβαστώ. Αλλά οι κόσμοι με κοινό είναι κάπως γελοίοι. 

Να είσαι εκεί για το τώρα. Η στιγμή εκείνη ας γίνει ανάμνηση για το πάντα. Μην κυνηγήσεις την εικόνα αλλά ζήσε την απόλαυση με τις αισθήσεις. 

Μην αδράξεις την μέρα του άλλου, μην αδράξεις την μέρα που σου είπαν ότι είναι η πιο λαμπερή. Αν δεν σου αρέσει, φύγε! Άδραξε την δική σου μέρα, χωρίς κανέναν στο σκηνικό σου και θα δεις πως όσο είσαι εσύ πραγματικά ζωντανός θα τραβήξεις ανθρώπους που θέλουν από τον κόσμο τους την ίδια ευτυχία με εσένα.

Μπορεί και να κάνω χίλια χιλιόμετρα για να πω ένα γεια. Μπορεί να θέλω να πάω πάλι στην παιδική μου φίλη που αισθάνομαι πως την χάνω όσο μεγαλώνουμε. Φυσικά ήθελα να μείνουμε παιδιά και να μαλώναμε για το αν ήταν φάουλ εκείνη η φάση στο ματς της γειτονιάς.

Η ανθρωπιά εκείνη που δίνει χαμόγελα που βλέπεις πρώτη φορά, ανοίγετε μπροστά σου ένας κόσμος που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ ξανά. Έχει τόσο διαφορετικά και καινούρια συναισθήματα μια αυθόρμητα καλή πράξη. Πόσες αποφάσεις να παρθούν και πόσος χρόνος να βρεθεί για να γίνουμε θύτες των ονείρων μας αντί για θύματα των πρέπει τους;

Τέλος πάντων, εγώ όσες βόλτες ξέχασα θα τις κάνω όταν θυμηθώ. Όσες στιγμές θέλω να ευχαριστηθώ δεν θα τις πουλήσω για ένα καφέ. Όσες βουτιές θέλω να κάνω δεν θα τις ανταλλάξω με καμία ώρα ηλιοθεραπείας. Και όσα χαμόγελα έχω δεν θα τα φωτογραφίσει καμιά λαμπερή φωτογραφική.

ΚΑΛΉ ΖΩΉ 

Δεν φεύγει από το αίμα το κιτρινόμαυρο χρώμα

Σαν ιδέα ξεκίνησες, με πάθος, με ορμή και με ανθρώπους που είχαν στην καρδιά τους τα όνειρα τους και βρήκαν εσένα ΑΕΚάρα μου να σε στολίσουν με αυτά. Ιδρύθηκες από αγάπη και νοσταλγία. Κρατήθηκες στην ζωή και φώτισες την ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Η αγάπη μας για εσένα ποτάμι που δεν στερεύει. Χείμαρρος στις δυσκολίες και ήρεμο ρέμα στις χαρές.

Οι ιδέες που εκπέμπεις, ενώνουν τον κόσμο σου, γεννηθήκαμε στην οικογένεια σου και μας μεγάλωσες με αξίες. Μας δίδαξες ποδόσφαιρο, μας έμαθες συνθήματα, συλλαβίσαμε το όνομα σου με σεβασμό σε κάθε λεπτό που έπαιζες. ΑΕΚ ΑΕΚ ΑΕΚ.

Κάποιος μας ρώτησε γιατί ήμαστε ΑΕΚ … τι να που πούμε; Πώς να να του εξηγήσουμε πως είμαστε παιδιά σου; Η καρδιά μας χτυπάει με τον ρυθμό σου, όπου και αν παίζεις όπως και αν σε έχουν καταντήσει, είμαστε στο πλευρό σου. Αφού εσύ μας έμαθες να μην παρατάμε τα όνειρα μας, να μην προδίδουμε την οικογένεια μας, να υποστηρίζουμε τους φίλους μας. Η ηθική μας ορίζεται από την δική σου αξιοπρέπεια, δεν μας απογοήτευσες ποτέ σε αυτό και στο χρωστάμε.

Είσαι βράχος ακλόνητος και εμείς που κρατιόμαστε από εσένα σε προσέχουμε από κοντά και από μακριά. Όσα χρόνια κι αν έχουμε να σε δούμε αισθανόμαστε το ρίγος σε κάθε σου αγώνα.

Γίναμε από παιδιά μεγάλοι και ακόμα δεν μπορέσαμε να σε αποχωριστούμε από την καθημερινότητα μας. Ξυπνάμε ΑΕΚ, κοιμόμαστε ΑΕΚ.

Έχουμε ψηλά εσένα και ας σε θέλουν άλλοι στον πάτο, το όνομα σου, το χρώμα σου, την μυρωδιά σου.

Στα μάτια μας δεν ήσουν ποτέ απλώς μια ομάδα. Ήσουν η χαμένη πατρίδα μας. Ήσουν η ψυχή μας. Ήσουν η ανάσα μας. Ήσουν η μάνα μας.

Όπου και αν σε φέρουνε, ότι και αν σε πούνε, εμείς θα είμαστε δίπλα σου και θα πολεμούμε.

Γεννηθήκαμε με κιτρινόμαυρο αίμα και στην καρδιά μας χαράχτηκε το 21.

Θα είμαστε πίσω από κάθε βήμα σου. Θα σε σηκώνουμε όταν πέφτεις. Θα σε μαλώνουμε όταν κάνεις λάθη. Θα σε συγχαίρουμε στις επιτυχίες σου. Θα κλαίμε με την λύπη σου.

Μαζί σου το όνειρο ποτέ δεν στερεύει.

Στην ψυχή μας υπάρχεις στην θέση της θρησκείας.

ΑΕΚ δεν γίναμε.

ΑΕΚ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ.

Σε τέσσερις γραμμές ανάκατες βγαίνουν φωνές ανώριμες

Μην φοβάσαι, ο δρόμος έχει προορισμό

Ας μην στοχεύεις το κάτι εκείνο

Σίγουρα θα βρεθείς στο εκείθε

Έχει κάπου να σε πάει η διαδρομή

Και ας φαίνονται μακριά τα φώτα της πόλης

Τουλάχιστον τα μάτια σου δεν είναι θολά

Ξέρεις πως αύριο θα έχει γίνει ανάμνηση το σήμερα

Χωρίς να περιμένεις κάποιο παρόμοιο μετά

Ποια μουσική να ξεβράσει την ψυχή σου

Όταν το μυαλό σου πλάθει σενάρια τρελά

Ξεδιπλώνεται η δύναμη σου σε σιωπηλά κενά

Όταν το τίποτα της στιγμής γίνετε χαμόγελο αχνό

Τι κι αν δεν είσαι στο κέντρο του κόσμου

Ο γκρεμός δεν απέχει από εκεί

Αν χάσεις τον ρυθμό της λογικής

Δεν θα υπάρχει μέρος να σωθείς

Έτσι μαθεύτηκε το μυστικό των αποδιοπομπαίων τράγων

Πως όλα γύρω τους διψάνε για ζωή

Παράγουν την πραγματικότητα τους

Ονειρεύονται την χθεσινή τους περιπέτεια

Φέρνουν την ευτυχία οι αναμνήσεις

Καίνε ότι δεν ήταν γραφτό να ανθίσει

Σαν να μην έγιναν ποτέ τα λάθη εκείνα

Ενώ πέρασαν μόλις δευτερόλεπτα

Τον φόβο του τίποτα να έχεις αντίκρυ

Είτε την προσμονή της φυγής

Μαθαίνεις σιγά σιγά να υπάρχεις

Στα ζωντανά όνειρα που ξυπνάνε σε κάθε ανατολή 

Να ναι οι στιγμές

Ίσως μέσα απ τις στιγμές να ανακαλύπτουμε την πραγματική ουσία του εαυτού μας. Ποιες στιγμές όμως να είναι αυτές που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση μας και συνεχώς μας προκαλούν να γίνουμε λίγο καλύτεροι;

Μπορεί τα τοπία, η ηρεμία ή η οικειότητα που εκπέμπουν. Το βουνό είτε η θάλασσα. Τα φώτα της νύχτας, το ηλιοβασίλεμα της κάθε όμορφης μέρας. Από τα σύννεφα που ήταν πολλές φορές η θάλασσα μας όταν ονειρευόμαστε τους πιο μακρινούς προορισμούς.

Κάθε διαδρομή που έχει έναν προορισμός αποκτά ζωντάνια, όταν τα βλέμματα ευχαριστούνται την ζωή και δεν τρώνε τον χρόνο τους στην άσφαλτο.

Μα εκείνες οι στιγμές που ξαφνικά γίνονται μαγικές επειδή υπάρχουν άτομα να τις προσθέτουν λόγια, πράξεις, αξίες. Με την ασφάλεια της στιγμής τα λόγια γίνονται όλο και πιο μαλαματένια, όσο πέφτει ο ήλιος, όσο αδειάζει το ποτήρι. Όμως κάθε στιγμή στο ίδιο φόντο αποκτά έναν ιερό χαρακτήρα είτε έρχονται άτομα είτε φεύγουν. Το σπίτι μας, η ιδέα της λησμονιάς, η οικογένεια, οι φίλοι. Δεν αλλάζει καμία στιγμή, δεν αλλάζει κανένας άνθρωπος. Προσθέτονται όμως υλικά του χαρακτήρα μας.

Κοιμόμαστε και ξέρουμε πως θα γυρίσουμε κάπου που θέλουμε να πάμε, που ζητάμε να πάμε και που νιώθουμε χαρούμενοι όταν βρισκόμαστε εκεί. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που τους θέλουμε δίπλα μας για να φτιάξουν τις διαθέσεις μας αλλά να θέλουμε τους ανθρώπους που νιώθουμε δίπλα μας να νιώσουν την δική μας ασφάλεια. Μπορεί να είναι χρόνια μακριά η τελευταία εικόνα, μπορεί να είναι καθημερινή μπορεί πάλι να μην έτυχε να βρεθεί ακόμα μέρος που μας τοποθετεί αρχιτεκτονικά κάπου ανάμεσα στην δική του ομορφιά.

Δεν έχει σημασία που θα βρίσκεσαι όταν διαβάζεις ένα κείμενο που θεοποιεί τα δικά μου τοπία αλλά να έχεις την ικανότητα να αναγνωρίσεις τα δικά σου, να θυμηθείς πόσο σου λείπουν ή το πώς νιώθεις όταν τα αντικρίζεις. Να θέλεις οι άνθρωποι σου να ζήσουν λίγη απ την ζωή σου για να σε καταλάβουν λίγο παραπάνω, να σε συμπαθήσουν, να σε ξεχωρίσουν για το κάτι που θα εκπέμπει το πρόσωπο σου όταν είσαι άνθρωπος γιατί κάτι σε τραβάει να είσαι, σε καλουπώνει κάτι στη μορφή του ανθρώπου που ξέρει να περπατάει και να παρατηρεί την πλάση.

Την πλάση εκείνη που για χάρη της θα έκανε χιλιόμετρα, χρόνια, ζωές για να μην καταφέρει ποτέ να ξεχάσει…

Οι στιγμές που βρίσκονται κρυμμένες στην καθημερινότητα πρέπει να αποκτήσουν την αξία που τους αρμόζει ώστε να γίνει η πραγματικότητα πιο ονειρεμένη, ακόμα και αν όλα βρίσκονται δίπλα σου να τα βλέπεις σαν να είναι άστρα που δεν φτάνει το χέρι σου αλλά πάντα θα μπορεί να φτάσει το μυαλό σου. Αυτές είναι οι στιγμές που αγγίζουν την ψυχή, όσο πιο απλές τόσο πιο σοβαρές, όσο πιο απλές τόσο πιο ήρεμες, όσο πιο απλές τόσο πιο αληθινές…

σε εκείνο το ίσως

Από εκείνο το υπέρτατο ίσως που είπα μια φορά γεννήθηκαν χιλιάδες αμφιβολίες στην ψυχή μου. Ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησα να σκέφτομαι τις συνέπειες και το μετά. Άλλαξαν όλες οι στιγμές, πήραν θάρρος και επικράτησαν των πρέπει. Τα χρώματα ξεχάστηκαν και ένωσαν τις χώρες του μυαλού. Υπάρχει δηλαδή άλλη πραγματικότητα, μακριά από την βαβούρα του τίποτα. Ίσως – να το πάλι – να ξεφεύγει και απ τον κυκλώνα των ψεμάτων που τόσο πολύ αγαπήσαμε και προσαρμοστήκαμε στο σπίτι του μέχρι που έγινε δικό μας. Φυσικά δεν χαλάει η μοναδικότητα των μέχρι τώρα καταστάσεων αλλά προσθέτει στο τώρα όλες τις ευθύνες του κόσμου, μα πως αφού από εκεί δεν ξεκίνησαν όλα; Κάποια φορά που έκαιγε η φωτιά στα πιο γόνιμα χωράφια της λογικής όλοι νόμιζαν πως χάθηκε η αξία της σκέψης. Τότε ήταν μια αργή χρονιά, που όμως μέσα από την ζημιά ήρθε η λύτρωση. Οι ιδέες σαν τον φοίνικα αλλάζουν λιγάκι την τροχιά της γης και ας μην αναποδογυρίζουν τον κόσμο. Άλλωστε για να γραφτεί ιστορία πεθαίνουν – γεννιούνται και ανασταίνονται ιδέες και ιδανικά που γράφονται με ιδρώτα και αίμα μέσα σε αλκοολικά μυαλά. Και όχι να γράφονται με φτηνό αλκοόλ. Εκείνο το υπέρτατο ίσως όσο άσχημα το βιώνουμε τόσο πιο πολύ πεισμώνει τους δυνατούς.

Κατά της ιδιωτικής χρηματοδότησης των Πανεπιστήμιων

Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Μια μικρογραφία της κοινωνίας, ένα βασικό θεμέλιο της Δημοκρατίας. Βραβευμένο, αναγνωρίσιμο, ανταγωνιστικό, Ευρωπαϊκό.

Με την εκπαίδευση να ξεκινάει από την Αρχαία Ελλάδα, με βάσεις και εμπνεύσεις από τις χρυσές εποχές, με Ιστορία αιώνων τα Ελληνικά Πανεπιστήμια διανύουν – αν και εν μέσω κρίσης – περίοδο άνθισης η οποία είχε ξεκινήσει από τον 4^ο αιώνα προ Χριστού. Λαμπρά παραδείγματα της ικανότητας του ελληνικού λαού να αναπτύσσεται και να κυριαρχεί με επιτεύγματα και γνώσεις. Χωρίς να έχει μέχρι στιγμής επηρεαστεί από «εξωπανεπιστημιακούς» παράγοντες συνεχίζουν την ανοδική πορεία στην πρωτοπορία και την εξέλιξη στον τομέα της παιδείας.

Το Πανεπιστήμιο οφείλουμε σαν ευυπόληπτοι φοιτητές να το κρατήσουμε μακριά από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η νόθευση των ιερών αυτών χώρων με διάφορες συναλλαγές και χορηγίες εντυπωσιασμού δεν μπορούν παρά μόνο να βλάψουν τις υπάρχοντες αξίες που εδρεύουν στα αμφιθέατρα. Η έξοδος στην αγορά εργασίας που υπόσχεται η ιδιωτική επιχείρηση καλά θα ήταν να αναλάβει κάποια άλλη δραστηριότητα γιατί αυτή είναι ευθύνη των πτυχιούχων και όχι των προπτυχιακών. Ήδη οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν εισβάλει στις πρακτικές ασκήσεις και στα μεταπτυχιακά αρκετών σχολών με αναμφίβολα αρνητικά αποτέλεσμα καθώς δεν κερδίζει ο φοιτητής την απαραίτητη αμοιβή είτε χρηματική είτε πνευματική. Η κοινότητα του Πανεπιστημίου πρέπει να έχει ασυλία απέναντι στους κερδοσκόπους επιχειρηματίες, διαφορετικά ο κίνδυνος για διαφθορά ανάμεσα σε επιχειρήσεις-καθηγητές-παραταξιακών είναι μεγάλος όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ και χρόνια στην σχέση κράτος – ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ένα κειμήλιο των αρχαίων Ελλήνων δεν μπορεί να βρίσκεται στα χέρια ενός ή πολλών επιχειρηματιών.

Αναγκαιότητα δεν είναι λοιπόν η χρηματοδότηση από ιδιωτικές επιχειρήσεις αλλά από δραστηριότητες και εκδηλώσεις σύσσωμου του φοιτητικού δυναμικού ώστε να καλυφθούν μέσα από πολιτιστικά δρώμενα τα απαιτούμενα υλικά στοιχεία που θα έδινε η ιδιωτική επιχείρηση . Οι λύσεις σε αυτό το θέμα είναι στα χέρια των φοιτητών, καμιά επιχείρηση δεν είναι σε θέση να διαχειριστή μια πανεπιστημιακή μονάδα και να συνάψει πελατειακές σχέσεις μαζί της. Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια έχουν καταφέρει ιδιαίτερες διακρίσεις και συνεχίζουν την πορεία τους στην παιδεία επιτυχημένα οπότε οι ιδιώτες δεν έχουν κάτι να προσφέρουν που δεν μπορούν να το πετύχουν οι φοιτητές.

Εκτός από την οικονομική ανάσα θα αναγκαστούμε να προσφέρουμε και ανάλογες εξυπηρετήσεις. Ας είμαστε ρεαλιστές και ας μην σχεδιάζουμε το μέλλον μας πάνω σε θεμέλια διαφορετικού τομέα της κοινωνίας. Δεν είμαστε εμείς που θα στηρίξουμε την κεφαλαιοκρατία, είμαστε εμείς που θα γράψουμε μόνοι μας την δική μας Ιστορία με τον δικό μας κόπο, με το δικό μας μοναδικό πάθος και την δική μας ιδιότητα των φοιτητών θα χαράξουμε το δρόμο προς το καλύτερο δυνατόν μέλλον του Δημόσιου Ελληνικού Πανεπιστημίου.

Πικρή

Φτάνει η μέρα στο άλλο άκρο

Εκείνο που θέλησες τότε πολύ

Αφήνει ανάσες βαριές να ανεβαίνουν

Και προσευχές ανείπωτες σχεδόν θολές

Τα μάτια που άνοιξες δεν φτάνουν

Την δυστυχία της ψυχής σου για να δεις

Σαν κλείσει η πρώτη η πληγή μύριες θα ανοίξουν

Όπως τα σύννεφα αφήνουν χώρο στην βροχή

Δεν σκέπασε τα όνειρα η ελπίδα

Την γεύση εκείνη την πικρή

Η προσμονή την έφερε κι αυτή

Μαζί με τόση αδιαφορία, θα φύγουνε μαζί

Μαζί στο ίσως και στο αύριο

Ότι κι αν έταξες αύριο θα έχει χαθεί

Αφού δεν άντεξε το κόκκινο δάκρυ

Νίκησε ο φόβος και την προσμονή

Σκιάζονται οι λέξεις όπως τα μάτια

Στην άδικη ανάσα του τρόμου να σιωπά

Λες και κόπηκαν οι χορδές απ τις κιθάρες

Ίσως να ξέχασαν να τραγουδάνε τα πουλιά

Δεν σκέπασε τα όνειρα η ελπίδα

Την γεύση εκείνη την πικρή

Η προσμονή την έφερε κ αυτή

Μαζί με τόση αδιαφορία, θα φύγουνε μαζί

Γιατί το άκουσαν πως κρύβονται τα τώρα

Κι άλλαξε ο φόβος μαγαζί

Στο ύστερα άφησε όλα τα δώρα

Ώστε το αύριο να έχει επιλογή

Κάπου υπάρχει η άλλη πλευρά του εαυτού μας

Σε όλα τα σημεία που δεν υπάρχει βοήθεια για επιλογή, ή ψάχνουμε κάποια παρηγοριά για κάποια λάθος κίνηση, το άλλοθι που κυνηγάει ο εγωισμός είναι μια μικρή γεύση από τον άλλον εαυτό μας.

Από την μία δεν υπάρχει ακριβώς άσπρο και μαύρο ή μεγάλες αντιθέσεις γενικότερα στον τρόπο σκέψης – δράσης παρόλα αυτά μια ιδιαίτερη αδυναμία κρύβεται επί μονίμου βάσεως πίσω από το προσωπείο της σωστής συμπεριφοράς σε κάθε περίπτωση κοινωνικής δραστηριότητας.

Πολλές φορές η αντίληψη και μόνο της αδυναμίας αυτής φέρνει στο προσκήνιο γεγονότα που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν κάποιες καταστάσεις, μόνο που και πάλι ο εαυτός μας δεν μπορεί να αποφασίσει αν όντως δεν μπορεί να επιλέξει στρατόπεδο ή αν έχουμε χάσει κάπου το νόημα και την γραμμή που ακολουθούμε.

Από την άλλη υπάρχει πάντα λίγο κακό μέσα στο καλό και το αντίθετο. Οπότε σε κάποιο σημείο της αυτοκριτικής υπάρχει ένα αδιέξοδο που δεν αφήνει η λογική να ξεπεραστεί γιατί προφανώς δεν υπάρχει εμπόδιο που χρειάζεται αντιμετώπιση. Εν ολίγοις, οι διαφοροποιήσεις στην ιδεολογία δεν αποτελούν ανθυγιεινό στοιχείο αλλά στίγματα από κάποιες άλλες ίσως επιρροές. Φυσικά και η δική μου αιτιολόγηση δεν αποτελεί επιστημονική ανάλυση του ανθρώπινου ψυχισμού αλλά οι σκέψεις βαραίνουν πολλές φορές την συνείδηση.

Για να καταλάβουμε τον εαυτό μας πρέπει να τον εξερευνήσουμε, να τον φέρουμε μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις και να τον ανακρίνουμε για κάθε επιλογή. Ίσως η άλλη πλευρά δώσει εντελώς διαφορετική ομολογία από την πλευρά που θέλουμε να δείχνουμε. Λεπτή λεπτομέρεια που δεν μένει αχρησιμοποίητη είναι φυσικά οι έμφυτες κλίσεις και ενδιαφέροντα. Μπορεί ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά να χτίζονται αλλά σίγουρα το ταμπεραμέντο είναι κάτι που κρατάει μυστική την δύναμή του πίσω από κάθε δυσκολία, κάθε στεναχώρια ή απογοήτευση.

Η άλλη πλευρά του εαυτού μας υπάρχει για να μας θυμίζει τι όντως θέλουμε και τι όχι, δεν παίρνει πρωτοβουλίες χωρίς να είναι σίγουρη ότι είναι απαραίτητο. Είναι σαν τον άγγελο και τον διάβολο στον έναν και στον άλλον ώμο, απλώς κάποιες φορές αν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε χάνουμε τον έλεγχο και αφήνουμε μια τον άγγελο και μια τον διάβολο να διαπραγματεύονται την ζωή μας.

Εκεί κρίνεται και η δύναμη που θα δείξει ο κάθε άνθρωπος όταν δει ότι η γνώμη του δεν έχει τα κατάλληλα πατήματα για να στηριχθεί και να συνεχίζει να υπερισχύει των άλλων. Είναι θέμα εγωισμού αρχικά και θέμα ηγετικών ικανοτήτων έπειτα. Αυτό συνεπάγεται με την απαγόρευση κάποιων προσώπων στην προσπάθεια για εσωτερική ισορροπία, που σημαίνει ότι δεν έχουν αρκετά σταθερό χαρακτήρα για να χαράξουν πορεία δική τους, τα άτομα αυτά είναι εύκολο να πατήσουν στα βήματα άλλων για να κρατήσουν την ακεραιότητα ψυχής και σώματος.

Προνόμιο για λίγους είναι δηλαδή η άλλη πλευρά του εαυτού μας μόνο που πάντα ξεχνάμε ότι τον πρώτο λόγο απέναντι στον κόσμο, στο περιβάλλον, στους άλλους έχει το εγώ μας. Προφανώς και η δική μας εφημερία θα σήμαινε είτε κάθοδος του διπλανού είτε περιορισμό του περιβάλλοντος, αλλά ένας υγιείς οργανισμός πως γίνεται να μην κατανοήσει το πραγματικό του νόημα για να συμβάλει στην βιοτική ανάπτυξη από όλες τις γνωστές διεξόδους χωρίς να επιβαρύνει κανέναν παράγοντα από το άμεσα και έμμεσο περίγυρο;

Ίσως να μην υπάρχει ούτε απάντηση ούτε σωτηρία από τέτοιου είδους αναλύσεις και αποτυχημένες περιγραφές της άλλης πλευράς, μόνο να ξέρουμε ότι υπάρχει, ζει και βασιλεύει μέσα μας ένας άλλος εαυτός, διαφορετικός από τον δικό μας αλλά τρομερά προσαρμοσμένο στην πραγματική μας διάσταση στον χώρο.

Δεν μένει παρά να ψάξουμε, να ρωτήσουμε και να κυνηγήσουμε τις ζωές που μας κρατούν μακριά από όλους τους εαυτούς και όλα τα θέλω μας.

Ο Χριστιανισμός της δυστυχίας

Άλλο ένα συνηθισμένο κήρυγμα, αυτό όμως γιατί δεν υπάρχει λόγος να ξυπνήσουν όλοι με κάτι λέξεις.

Συνωστισμός, αργά βήματα, μαύρα ρούχα, θρήνος.

Φυσικά και πενθούμε, κλαίμε και οδυρόμαστε!! Αλλά Γιατί; Μήπως για τον Χριστούλη, μήπως για την θρησκεία, μήπως για τους μάρτυρες;;; Τι περίεργο να ακούς έναν ολόκληρο λαό να μοιρολογάει για τον εαυτό του…

Η αλήθεια είναι πως όσο το σκέφτομαι με γυρνάει το μυαλό. Κάθονται και παρακολουθούν – αν έχεις τον ΘΕΟ σου – με την λαμπάδα στο χέρι την κηδεία της ανθρώπινης ψυχής, της δικής τους ψυχής.
Άλλα βέβαια, καλύτερα να σωθεί ο θεός μας, καλύτερα να τρέξουμε και να τρέχουμε ασταμάτητα στις εκκλησίες για αυτόν παρά για την δική μας ισορροπία. Πως μεταφράζεται αυτό; Θα σκάσω αν δεν το πω… ΔΕΙΛΊΑ το λένε. Δεν νοιαζόμαστε για απολύτως τίποτα που αφορά τον περίγυρο μας αλλά οπ, ξαφνικά Πάσχα! Χριστούγεννα! Σ αγαπάμε Θεούλη, δεν θα φάμε κρέας 40 μέρες. Αλλά Κυριακή ΠΡΩΤΑ ο Θεός θα σφάξουμε και 5 αρνιά, μαχαίρι και λαιμό κατευθείαν, θα του σκίσουμε τον λαιμό, θα στραγγίσουμε το αίμα, θα γδάρουμε το τρίχωμα, χαρές που Αναστήθηκες Θεούλη, άσε χαμός!!

Ανώμαλη Λογική; ΟΟΟΧΙΙΙ Ελληνικά έθιμα, παράδοση ορέ! Χριστιανοσύνη!

Θα περάσουμε και σε όσους είναι όντως σωστοί όλο το χρόνο και δεν αξίζουν την μοίρα του αρνιού, μην μου παραπονιέστε. Αυτοί λοιπόν κάνουν τις καλές τους πράξεις και την αγνή τους ζωής από δική τους επιλογή, με μεράκι και πάθος φτιάχνουν τον κόσμο τους ανάμεσα στον δικό μας. Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει ανθρωπιά και την έχουν ριζώσει μέσα τους άσχετα που πιστεύουν σε παραμύθια, η καρδιά τους δεν επηρεάζεται από μοντέρνους τρόπους εξευτελισμού.

Εντάξει μην περιμένεις και εσύ να πω τα κλασικά για τις αμαρτίες, το κουτσομπολιό ή μάλλον όχι μασάλια γιατί την αγαπάμε την Ορεστιάδα τελικά, ούτε για φαίνεσθαι κτλ. Πιστεύω ότι είμαστε άνθρωποι που ζητάμε το κάτι παραπάνω από τα κλασικά επιχειρήματα των άθεων και των φιλόζωων(που αναμφισβήτητα είμαι και τα δύο).

Μικρές ευτυχίες

Αν σου πουν πως σ’ αγαπάνε

και πως νοιώθουνε τι θες

να τους πεις πως εμείς ξέρουμε

καλύτερα την μελωδία της παρακμής

Στο μάτια μας κυλάει σκοτάδι

μα ξέρουμε τι πάει να πει χαμογελώ

όχι εκείνο το φωτεινό και δυνατό

μα το πιο φτωχό

Μας λείπει τόσο η ευτυχία που ονομάζουμε

χαρούμενο το κάθε βολικό και παράλληλα

αντλούμαι ενέργεια με το παραμικρό

ευχάριστο ρητό

Ποια μελωδία ξέρεις θα μου πεις

και εγώ ευθέως στα μάτια

θα σε κοιτάξω, της ψυχής, γιατί έχεις μέσα σου

τον πιο τρελό ρυθμό

Θα σου θυμίσω όσο πιο ήρεμα

μπορώ, την πιο σωστή σου ερμηνεία

Ώστε να δεις και εσύ πίσω από

Την κουρτίνα της σιωπής

Ίσως να μάθεις κατευθείαν να γελάς

ίσως όμως να μην πάψεις να πονάς

είναι η ταυτόχρονη εμπειρία του

καλού και του κακού ρομαντισμού

Η στιγμή που  από το μυαλό σου

περνάει ο στοχασμός και φοβάσαι

να τεμαχίσεις της αγάπες της καρδιάς

για να γίνεις κι εσύ θεός

Είναι όλη η ζωή σου η μελωδία

της παρακμής και οι φόβοι σου

αναπάντεχη κραυγή, μα μέσα στο ρυθμό

νιώθεις την ζεστασιά του γέλιου των θνητών

Να έρθεις για σένα

Αν είναι να έρθεις έλα αργά το βράδυ

Να έχουν κοιμηθεί οι διαβόλοι

Να μην μας βλέπουν οι αγγέλοι

Και αν είναι αργά θα μας ζεστάνει το σκοτάδι

Φώτα θολά να τρέμουν πίσω απ την πόρτα

Αν έρθεις αργά θα έχω κεριά αναμμένα

Πριν έρθεις θα υπάρχει σιωπή και μάτια κλαμένα

Σαν φύγεις εσύ η ευτυχία θα μείνει

Όποτε έρθεις ξανά δόσης χαράς θα γεμίσω

Σαν μιλήσεις εσύ όλους τους στίχους θα σβήσω

Χρώμα αλλάζει το σκοτάδι όταν ανοίγεις τα μάτια

Είναι η μέρα που μπλέκεται με την νύχτα

Η δική σου μελωδία φέρνει τα αστέρια

Μαγνήτες γίνονται τα χέρια

Αφού μπορείς και αλλάζεις εσύ

Γιατί να μην έρθουν όλα μαζί μας

Θέλω σαν είναι να έρθεις να ξυπνήσεις τα δέντρα

Πριν έρθεις να στρώσουν λουλούδια

Να κάψουν τα δάκρυα και να δροσίσουν το ρέμα

Να έρθεις για να είναι όλα δοσμένα

Ίσως κάπου να δεις και εμένα

Μπορεί να νιώσεις την αγάπη μου για σένα

Βέβαια όλα αυτά θα γίνουν

Αν έρθεις για σένα

Μονόλογοι vol.2

Εκείνες οι μέρες που είναι τόσο ήσυχοι οι δρόμοι, ώστε όλοι οι ήχοι της πόλης να θυμίζουν φαντάσματα. Τα φύλλα από τα δέντρα, σαν μουσικοί να φέρουν ότι μελωδία ταιριάζει στην ψυχή όσων μπορούν να αφουγκραστούν την ιστορία τους. Θυμούνται τόσα γεγονότα και γεμίζουν με στίχους τις πιο βαριές λέξεις, κρατάνε στις αγκαλιές τους τα βουρκωμένα βλέμματα κάνοντας τον αέρα να φυσάει πάντα πρίμα στο διάβα τους. Σαν να ήταν όλα μια σκηνή από θέατρο που σου δημιουργεί εκείνη την γλυκιά απορία στο τέλος, εκείνο το γιατί στα πιο μεγάλα και στα πιο μικρά ερωτήματα. Θέατρο που επέλεξαν να δουν, με ηθοποιούς ανθρώπους που βλέπεις στους δρόμους, σκηνικά που συναντάς σπίτι σου και συναισθήματα που σε στοιχειώνουν πάντα. Δεν μπορείς να προσδιορίσεις ούτε το καλοκαίρι ούτε τον χειμώνα σε αυτές τις μέρες ιδίως όταν αντιλαμβάνεσαι το ρυθμό του τραγουδιού καθώς ανατριχιάζει όλο το κορμί σου και δεν ακολουθείς τίποτα άλλο παρά τον ρυθμό που πολλές φορές βγαίνει τόσο έντονα από την καρδιά σου που φτάνεις στο σημείο να φαντάζεσαι πως όλα αυτά είναι παραισθήσεις. Τι να θυμάσαι εκείνες τις στιγμές, μπορεί να περάσουν από το μυαλό σου ολόκληρα χρόνια αλλά είναι σίγουρα κάτι παραπάνω από δευτερόλεπτα και όλα αυτά γιατί κάτι πάνω σου δεν έχει ολοκληρώσει την κυκλική τροχιά του. Αν δεν σου φέρει ανακούφιση η στιγμή εκείνη τότε σίγουρα το μέλλον σου έχει πολλά στοιχεία του παρελθόντος που πρέπει να σβηστούν. Προφανώς και μπορείς να κρύψεις όσες αλήθειες θέλεις από τους άλλους, αλλά ο εαυτό σου είναι αρκετά σκληρός για να τις ξεχνάει στα εύκολα και να σου τις φέρνει στα δύσκολα. Βέβαια έπρεπε να καταλάβεις από την αρχή ότι δεν θα υπάρχει ποτέ γαλήνη στο μυαλό σου, όταν τρέμουν τα νεύρα σου στην πρώτη αναποδιά ή όταν κόβονται τα πόδια σου στο πρώτο χαιρέτισμα. Πιστεύω ότι τελικά από εκεί κρίνεται η ευαισθησία μας, αν μπορούμε να συγκρατηθούμε την πιο κατάλληλη στιγμή και αυτή δεν θα αποκαλυφθεί ποτέ. Η πιο αποδοτική μέθοδος για να κάνεις τους «αντιπάλους» να σε υπολογίζουν είναι να συμπεριφέρεσαι λες και όλα όσα γίνονται τα είχες σχεδιάσει. Αλλά πρώτα θα πρέπει να μάθεις στον εαυτό σου να αποκαλύπτεται μόνο υπό το κάλεσμα της νύχτας και της φύσης. Αυτό αν επιτευχθεί μπορεί να σημαίνει και ανεξαρτητοποίηση από τους κοινωνικούς δεσμούς και τις αναγκαίες σχέσης που ελεγχόμενα σχηματίζονται. {Μπορεί να γράφω συνεχώς για τα ίδια θέματα απλώς με διαφορετική αρχή, δεν ξέρω γιατί κάθε φορά τα θέματα και τα συμπεράσματα αυτά με παρασύρουν να τα ξανά αποτυπώσω, απλώς κάθε φορά προσπαθώ να τα παρουσιάσω πιο πειστικά από την προηγούμενη φορά ενώ παράλληλα προσπαθώ να τα κατανοήσω όσο το δυνατόν πιο βαθιά.} Οπότε, συνοψίζω, όταν βρεθεί κάποιος σε κατάσταση ηρεμίας το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό είναι η μελαγχολία, κάτι τελείως απαράδεκτο και υποτιμητικό για τον εγωισμό του. Πως μπορεί να διαχωριστεί λοιπόν η άμεση αντίδραση θαυμασμού σε οτιδήποτε με την αυτόματα συναισθηματική φόρτιση που δεν είχε κανένα ερέθισμα για να φουντώσει; Και καταλήγουμε στα ίδια, οι δεσμοί που συνδέουν όλους τους πολίτες μεταξύ τους και η λογική που δεν τους αφήνει να ερωτευθούν ένα δέντρο για παράδειγμα είναι οι αιτίες της βασικής μελαγχολίας. Όταν υπάρχει έμπνευση από την φύση και την γαλήνη τριγύρω αυτόματα σκεφτόμαστε τις περιόδους της ζωής μας που μόνο ηρεμία δεν είχαμε, ενώ τριγύρω μας εκείνη την στιγμή βασιλεύουν όλα τα υλικά στοιχεία που με ένα βλέμμα μπορούν να αποκτήσουν προσωπικότητα. Μα αφού εμείς δίνουμε Προσωπικότητα στα πράγματα που χρησιμοποιούμε, που χειριζόμαστε και -μην ξεχάσουμε- μιλάμε. Αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί ιδιαίτερα γιατί με βάση αυτήν μας την ιδιότητα προσδίδουμε ικανότητες και άποψη σε κάθε τι που μας κινεί το ενδιαφέρον εξωτερικά ή ψευτο-εσωτερικά. Λειτουργούμε με το ένστικτο που μας λέει πως όλα τα λάθη αν φαίνονται σωστά έχουν σίγουρα ένα μεγάλο ποσοστό ορθότητας. Βαφτίζουμε με λιγότερα λόγια την βόλεψη απαραίτητη ενέργεια για το καλό της υπόληψής μας. Έτσι λοιπόν εγώ αποφασίζω να φοβάμαι εκείνες τις μέρες, αν δεν ξέρεις τον εαυτό σου εκείνες τις μέρες θα αλλάξεις ξαφνικά δρόμο, θα περπατήσεις στον δρόμο ευθεία, θα περάσεις την κατηφόρα και θα στρίψεις δεξιά, θα κάνεις λάθος γιατί θα σκεφτείς πως η μέρα σε φέρνει εκεί, μα η μια μέρα δεν σου εγγυήθηκε ποτέ πως θα μείνει πάντα ίδια, όπως και οι άνθρωποι, δεν είχαν υπογράψει μαζί σου κανένα συμβόλαιο, δεν έχουν κανέναν όρο να τους διαμορφώνει, κανέναν κανόνα να τους κρατάει είτε κοντά είτε μακριά. Κάποτε θα μάθεις να πετάς με τα δικά σου φτερά, θα φύγεις από τα φτερά των άλλων, και δεν θα έχεις κανέναν να σε σηκώσει από το έδαφος, όταν σε αφήσουν κάπου ανάμεσα στα σύννεφα πρέπει μέχρι να φτάσεις ένα χιλιοστό πριν το έδαφος να πετάξεις μόνος σου ή να πέσεις για πάντα στην γη και στην ανάγκη όσων έχουν φτερά και χώρο στις πλάτες τους για κάποιον που η παρασιτική ζωή είναι η μοναδική που τους ανεβάζει πιο πάνω από τα όρια του εαυτού τους, θα κοιτάξουν κάποια φορά από ψηλά και αυτούς που πετάνε μόνοι τους και θα νιώσουν χαρά για τον εαυτό τους που τους πέρασαν μα η λεπτομέρεια που κρίνει την ελευθερία είναι ότι αυτοί δεν έχουν την επιλογή του προορισμού αλλά τι τους νοιάζει, δεν ξέρουν τι πάει να πει εαυτός. 

Timothy Treadwell, ερημίτης και τρελός.

«Αυτό που με στοιχειώνει περισσότερο απ' όλα είναι ότι σε όλα τα πρόσωπα των αρκούδων που φιλμάριζε επί χρόνια ο Τρέντγουελ, δεν μπορώ να διακρίνω κανένα σημάδι αναγνώρισης, οίκτου, κατανόησης. Το μόνο που μπορώ να διακρίνω είναι η συγκλονιστική αδιαφορία της φύσης. Η άδεια τους ματιά προς τον Τίμοθι δεν δείχνει τίποτε άλλο παρά ένα μισοβαριεστημένο ενδιαφέρον για τροφή».

Είπε ο Werner Herzog.

Η κοινή λογική ακολουθεί πιστά την ιδεολογική στάση του Βέρνερ και αφήνει την ηθική υπόσταση της πράξης του Τρέντγουελ εκτός θεματολογίας. Θα συμφωνήσω στο γεγονός που παραθέτει ο Β. ότι δηλαδή στην φύση τα άγρια ζώα ενδιαφέρονται μόνο για φαγητό και επιβίωση, όντως ο Τ. έβλεπε μέσα στα μάτια τους και στα πρόσωπα τους μια οικειότητα που πρακτικά δεν του έχει δοθεί. Σε αυτό το σημείο θα θέσω την δική μου οπτική, ο Τ. έβλεπε αυτά τα ζώα επί πολλά χρόνια, τα πλησίαζε και τον πλησίαζαν, αυτός στα πλαίσια της παρατήρησης και αυτά στα πλαίσια της υπεράσπισης των εδαφών τους και της ανάγκης για τροφή.  Μέσα από τα μάτια του Τ. φάνταζαν πολεμιστές της γης, αθώα πλάσματα με μαγικές ικανότητες και γοητευτικές συνήθειες. Δεν νομίζω να είχε άδικο, όλα όσα ζούσε δίπλα τους ήταν ξεχωριστά, διαφορετικά από τα κατεστημένα των ανθρώπινων σχέσεων και διαφορετικά από τις συνήθειες άλλων ζώων. Φυσικά και οι αρκούδες δεν είναι φίλες του Τ. και των ανθρώπων ούτε θα γίνουν ποτέ, είναι ζώα που δεν εξημερώνονται (παραβλέπουμε τις αρκούδες των περιπλανώμενων θιάσων). Μπορεί να μην υπήρχε πραγματική σχέση μεταξύ των αρκούδων και του Τ. αλλά ήξεραν την μυρωδιά του, σέβονταν τα όρια του και την ύπαρξή του, ήταν μέρος του περιβάλλοντός τους για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα που δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο. Ο Τ. ήταν ερωτευμένος με τις αρκούδες, όπως ερωτεύονται οι άνθρωποι μεταξύ τους και βλέπουν τόσο διαφορετικά αυτούς που αγαπούν. Μέσα από την συνεχής επαγρύπνηση και τον συνεχή κίνδυνο ένοιωθε την ζωή του να εξυψώνεται, με την δική του ηθική ήταν σωστός απέναντι στην φύση του. Δεν μπορούσε όμως ο Τ. να ανταγωνιστεί την δύναμη και την θέληση για τροφή των αρκούδων. Η ανεπτυγμένη λογική του δεν τον παρότρυνε να σκοτώσει μια αρκούδα για να την φάει, για να την φορέσει, για να την ταριχεύσει, για να πάρει την χολή της και τα πέλματα ή για να βγει φωτογραφία μαζί της. Αυτά είναι πράγματα που τα κάνουν άνθρωποι που δεν έχουν λογική, δεν έχουν συναίσθηση των πράξεών τους ούτε ηθικούς φραγμούς. Τρελός λοιπόν είναι ο Τ. επειδή δεν αντιλήφθηκε την αδιαφορία στα μάτια των αρκούδων που έβλεπε κάθε μέρα από πολύ μικρή απόσταση επί αρκετά χρόνια. Είναι τρελός επειδή πίστευε πως η φύση λειτουργεί με αρμονικό και γαλήνιο τρόπο. Πάλι όμως κάτι μου βγαίνει λάθος. Έχουμε λοιπόν έναν φυσιολάτρη, που ενώ κατέστρεφε τον εαυτό του στον πολιτισμό πήγε να ζήσει στην Αλάσκα και να παρατηρεί τις αρκούδες, μέσα στην απομόνωση και στην συνεχή αδρεναλίνη προσπάθησε να βρει τον εαυτό του, έγινε καλύτερος άνθρωπος ως προς την ανθρώπινη φύση του και κακός πολίτης ως προς την κοινωνία καθώς παρανομούσε όσον αναφορά τους νόμους της περιοχής που έμενε στην Αλάσκα. Δεν άνηκε σε εκείνες τις συνθήκες και δεν θα μπορούσε να επιβιώσει επ αορίστου εκεί αλλά ένιωσε τον εαυτό του και τις πραγματικές ανάγκες του μέσα από τις ανάγκες και τις συνήθειες των αρκούδων. Έκανε το τραγικό λάθος να δεθεί με την φύση. Έκανε το τραγικό λάθος να αγαπήσει το άγριο. Πιστεύω πως ο Τ. ήξερε τι αγαπούσε, την αρμονία της φύσης και την δύναμη της να κρατάει τις ισορροπίες, καταλάβαινε γιατί οι αρσενικές αρκούδες σκότωναν τα μικρά αλλά η ανθρώπινη λογική του τον έκανε να στεναχωριέται για αυτό, ήξερε ότι οι λύκοι τρέφονται αρκετές φορές με μικρά αλεπουδάκια αλλά έκλαιγε στην θέα ενός πεθαμένου μικρού. Με λιγότερα λόγια, ήξερε την δύναμη της φύσης, έβλεπε το τρομακτικό της πρόσωπο, ζούσε συνεχώς με την απειλή της δικής του ζωής αλλά είχε την ανθρωπιά να συγκινείτε πραγματικά για κάθε τέτοιο γεγονός.

Καμουφλάριζε το καταφύγιο του, καμουφλάριζε το πρόσωπο του σε περίπτωση που πλησιάσουν ενοχλητικοί τουρίστες ή λαθρέμποροι. Θεωρήθηκε υπερβολικός και άλλη μια φορά τρελός με αυτήν του την κίνηση λες και δεν έχει βιντεοσκοπήσει τουρίστες και λαθρεμπόρους. Ήθελε να είναι μακριά από τους ανθρώπους, ήθελε να ξεφύγει από την μοίρα του και το έκανε. Στην απόφαση του αυτή πήραν μέρος και άλλοι παράγοντες, οι οποίοι δεν αξίζουν τίποτα παρά ένα ευχαριστώ από τον Β. που έκαναν τον Τ. να στραφεί στο μοναδικό τελικά πράγμα που ήταν καλός, στο να αγαπάει με όλη του την ψυχή κάτι που δεν πρόκειται να τον αγαπήσει εξίσου και να αφιερώσει χρόνια από την ζωή του σε αυτό. Στο τέλος βρήκε έναν τρόπο να μείνει χαραγμένο το όνομα στον τόπο εκείνο που ήθελε να γίνει σπίτι του, θα μπορούσε να πεθάνει για αυτά τα ζώα, τα προστάτευε πιο πολύ από την δική του σωματική ακεραιότητα. Ένα πράγμα έχουν κρατήσει οι περισσότεροι για αυτόν, ότι θα πέθαινε για να τα προστατέψει και αυτά τον σκότωσαν. Κάπου έχουμε κάνει λάθος, κάτι πάλι βγαίνει στραβά στην όλη ιστορία, μήπως αυτό το λάθος είναι το γεγονός της ανθρώπινης αδυναμίας του; Μήπως τελικά το μοναδικό λάθος είμαστε εμείς που δεν μπορούμε να νιώσουμε την φύση, που παρατάμε όσους νοιάζονται για εμάς επειδή πέρασε η αγάπη μας για αυτούς ή επειδή τους προδώσαμε την εμπιστοσύνη; Μήπως εμείς κρίνουμε χωρίς να έχουμε μέσα μας τα ένστικτα αυτών που κρίνονται; Μήπως είμαστε εμείς οι εφιάλτες του Τ.; Μήπως τελικά είμαστε εμείς οι επικίνδυνοι εισβολείς στα λιβάδια που ζουν Αρμονικότατα οι αρκούδες με τους δικούς τους νόμους; Μήπως δεν διαφέρουμε από τις αρκούδες; Μήπως δεν ξέρουμε να κατασπαράζουμε ζωές, ψυχές, ιδέες και συνειδήσεις;

Και τελοσπάντων μήπως είμαστε εμείς οι άγριες αρκούδες που βιντεοσκοπούσε ο Τ.; Μήπως εμείς σκοτώσαμε τον Τ.;

Άνθρωποι που δίνουν την ζωή τους, είτε με λάθος τρόπο είτε με τον σωστό, είτε παλεύουν είτε αναζητούν, έχουν διαπράξει το ύστατο έγκλημα κατά της παθητικότητας και κατά της κοινωνίας, ανεξαρτητοποιήθηκαν συναισθηματικά από τους δεσμούς της αιώνιας κατάρας του πολιτισμού.