Φτάνει η μέρα στο άλλο άκρο
Εκείνο που θέλησες τότε πολύ
Αφήνει ανάσες βαριές να ανεβαίνουν
Και προσευχές ανείπωτες σχεδόν θολές
Τα μάτια που άνοιξες δεν φτάνουν
Την δυστυχία της ψυχής σου για να δεις
Σαν κλείσει η πρώτη η πληγή μύριες θα
ανοίξουν
Όπως τα σύννεφα αφήνουν χώρο στην
βροχή
Δεν σκέπασε τα όνειρα η ελπίδα
Την γεύση εκείνη την πικρή
Η προσμονή την έφερε κι αυτή
Μαζί με τόση αδιαφορία, θα φύγουνε
μαζί
Μαζί στο ίσως και στο αύριο
Ότι κι αν έταξες αύριο θα έχει χαθεί
Αφού δεν άντεξε το κόκκινο δάκρυ
Νίκησε ο φόβος και την προσμονή
Σκιάζονται οι λέξεις όπως τα μάτια
Στην άδικη ανάσα του τρόμου να σιωπά
Λες και κόπηκαν οι χορδές απ τις κιθάρες
Ίσως να ξέχασαν να τραγουδάνε τα
πουλιά
Δεν σκέπασε τα όνειρα η ελπίδα
Την γεύση εκείνη την πικρή
Η προσμονή την έφερε κ αυτή
Μαζί με τόση αδιαφορία, θα φύγουνε
μαζί
Γιατί το άκουσαν πως κρύβονται τα τώρα
Κι άλλαξε ο φόβος μαγαζί
Στο ύστερα άφησε όλα τα δώρα
Ώστε το αύριο να έχει επιλογή