Σε
όλα τα σημεία που δεν υπάρχει βοήθεια για επιλογή, ή ψάχνουμε κάποια παρηγοριά
για κάποια λάθος κίνηση, το άλλοθι που κυνηγάει ο εγωισμός είναι μια μικρή
γεύση από τον άλλον εαυτό μας.
Από
την μία δεν υπάρχει ακριβώς άσπρο και μαύρο ή μεγάλες αντιθέσεις γενικότερα
στον τρόπο σκέψης – δράσης παρόλα αυτά μια ιδιαίτερη αδυναμία κρύβεται επί μονίμου
βάσεως πίσω από το προσωπείο της σωστής συμπεριφοράς σε κάθε περίπτωση
κοινωνικής δραστηριότητας.
Πολλές
φορές η αντίληψη και μόνο της αδυναμίας αυτής φέρνει στο προσκήνιο γεγονότα που
θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν κάποιες καταστάσεις, μόνο που και πάλι ο εαυτός μας
δεν μπορεί να αποφασίσει αν όντως δεν μπορεί να επιλέξει στρατόπεδο ή αν έχουμε
χάσει κάπου το νόημα και την γραμμή που ακολουθούμε.
Από
την άλλη υπάρχει πάντα λίγο κακό μέσα στο καλό και το αντίθετο. Οπότε σε κάποιο
σημείο της αυτοκριτικής υπάρχει ένα αδιέξοδο που δεν αφήνει η λογική να
ξεπεραστεί γιατί προφανώς δεν υπάρχει εμπόδιο που χρειάζεται αντιμετώπιση. Εν
ολίγοις, οι διαφοροποιήσεις στην ιδεολογία δεν αποτελούν ανθυγιεινό στοιχείο
αλλά στίγματα από κάποιες άλλες ίσως επιρροές. Φυσικά και η δική μου
αιτιολόγηση δεν αποτελεί επιστημονική ανάλυση του ανθρώπινου ψυχισμού αλλά οι
σκέψεις βαραίνουν πολλές φορές την συνείδηση.
Για
να καταλάβουμε τον εαυτό μας πρέπει να τον εξερευνήσουμε, να τον φέρουμε
μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις και να τον ανακρίνουμε για κάθε επιλογή. Ίσως η
άλλη πλευρά δώσει εντελώς διαφορετική ομολογία από την πλευρά που θέλουμε να
δείχνουμε. Λεπτή λεπτομέρεια που δεν μένει αχρησιμοποίητη είναι φυσικά οι
έμφυτες κλίσεις και ενδιαφέροντα. Μπορεί ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά να
χτίζονται αλλά σίγουρα το ταμπεραμέντο είναι κάτι που κρατάει μυστική την δύναμή
του πίσω από κάθε δυσκολία, κάθε στεναχώρια ή απογοήτευση.
Η
άλλη πλευρά του εαυτού μας υπάρχει για να μας θυμίζει τι όντως θέλουμε και τι όχι,
δεν παίρνει πρωτοβουλίες χωρίς να είναι σίγουρη ότι είναι απαραίτητο. Είναι σαν
τον άγγελο και τον διάβολο στον έναν και στον άλλον ώμο, απλώς κάποιες φορές αν
δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε χάνουμε τον έλεγχο και αφήνουμε μια τον άγγελο
και μια τον διάβολο να διαπραγματεύονται την ζωή μας.
Εκεί
κρίνεται και η δύναμη που θα δείξει ο κάθε άνθρωπος όταν δει ότι η γνώμη του
δεν έχει τα κατάλληλα πατήματα για να στηριχθεί και να συνεχίζει να υπερισχύει
των άλλων. Είναι θέμα εγωισμού αρχικά και θέμα ηγετικών ικανοτήτων έπειτα. Αυτό
συνεπάγεται με την απαγόρευση κάποιων προσώπων στην προσπάθεια για εσωτερική
ισορροπία, που σημαίνει ότι δεν έχουν αρκετά σταθερό χαρακτήρα για να χαράξουν
πορεία δική τους, τα άτομα αυτά είναι εύκολο να πατήσουν στα βήματα άλλων για
να κρατήσουν την ακεραιότητα ψυχής και σώματος.
Προνόμιο
για λίγους είναι δηλαδή η άλλη πλευρά του εαυτού μας μόνο που πάντα ξεχνάμε ότι
τον πρώτο λόγο απέναντι στον κόσμο, στο περιβάλλον, στους άλλους έχει το εγώ μας.
Προφανώς και η δική μας εφημερία θα σήμαινε είτε κάθοδος του διπλανού είτε
περιορισμό του περιβάλλοντος, αλλά ένας υγιείς οργανισμός πως γίνεται να μην
κατανοήσει το πραγματικό του νόημα για να συμβάλει στην βιοτική ανάπτυξη από όλες
τις γνωστές διεξόδους χωρίς να επιβαρύνει κανέναν παράγοντα από το άμεσα και
έμμεσο περίγυρο;
Ίσως
να μην υπάρχει ούτε απάντηση ούτε σωτηρία από τέτοιου είδους αναλύσεις και
αποτυχημένες περιγραφές της άλλης πλευράς, μόνο να ξέρουμε ότι υπάρχει, ζει και
βασιλεύει μέσα μας ένας άλλος εαυτός, διαφορετικός από τον δικό μας αλλά τρομερά
προσαρμοσμένο στην πραγματική μας διάσταση στον χώρο.
Δεν
μένει παρά να ψάξουμε, να ρωτήσουμε και να κυνηγήσουμε τις ζωές που μας κρατούν
μακριά από όλους τους εαυτούς και όλα τα θέλω μας.