Ίσως
μέσα απ τις στιγμές να ανακαλύπτουμε την πραγματική ουσία του εαυτού μας. Ποιες
στιγμές όμως να είναι αυτές που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση μας και συνεχώς μας προκαλούν
να γίνουμε λίγο καλύτεροι;
Μπορεί
τα τοπία, η ηρεμία ή η οικειότητα που εκπέμπουν. Το βουνό είτε η θάλασσα. Τα
φώτα της νύχτας, το ηλιοβασίλεμα της κάθε όμορφης μέρας. Από τα σύννεφα που
ήταν πολλές φορές η θάλασσα μας όταν ονειρευόμαστε τους πιο μακρινούς
προορισμούς.
Κάθε
διαδρομή που έχει έναν προορισμός αποκτά ζωντάνια, όταν τα βλέμματα
ευχαριστούνται την ζωή και δεν τρώνε τον χρόνο τους στην άσφαλτο.
Μα
εκείνες οι στιγμές που ξαφνικά γίνονται μαγικές επειδή υπάρχουν άτομα να τις προσθέτουν
λόγια, πράξεις, αξίες. Με την ασφάλεια της στιγμής τα λόγια γίνονται όλο και
πιο μαλαματένια, όσο πέφτει ο ήλιος, όσο αδειάζει το ποτήρι. Όμως κάθε στιγμή
στο ίδιο φόντο αποκτά έναν ιερό χαρακτήρα είτε έρχονται άτομα είτε φεύγουν. Το
σπίτι μας, η ιδέα της λησμονιάς, η οικογένεια, οι φίλοι. Δεν αλλάζει καμία
στιγμή, δεν αλλάζει κανένας άνθρωπος. Προσθέτονται όμως υλικά του χαρακτήρα μας.
Κοιμόμαστε
και ξέρουμε πως θα γυρίσουμε κάπου που θέλουμε να πάμε, που ζητάμε να πάμε και
που νιώθουμε χαρούμενοι όταν βρισκόμαστε εκεί. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που τους
θέλουμε δίπλα μας για να φτιάξουν τις διαθέσεις μας αλλά να θέλουμε τους ανθρώπους
που νιώθουμε δίπλα μας να νιώσουν την δική μας ασφάλεια. Μπορεί να είναι χρόνια
μακριά η τελευταία εικόνα, μπορεί να είναι καθημερινή μπορεί πάλι να μην έτυχε
να βρεθεί ακόμα μέρος που μας τοποθετεί αρχιτεκτονικά κάπου ανάμεσα στην δική
του ομορφιά.
Δεν
έχει σημασία που θα βρίσκεσαι όταν διαβάζεις ένα κείμενο που θεοποιεί τα δικά
μου τοπία αλλά να έχεις την ικανότητα να αναγνωρίσεις τα δικά σου, να θυμηθείς
πόσο σου λείπουν ή το πώς νιώθεις όταν τα αντικρίζεις. Να θέλεις οι άνθρωποι
σου να ζήσουν λίγη απ την ζωή σου για να σε καταλάβουν λίγο παραπάνω, να σε
συμπαθήσουν, να σε ξεχωρίσουν για το κάτι που θα εκπέμπει το πρόσωπο σου όταν
είσαι άνθρωπος γιατί κάτι σε τραβάει να είσαι, σε καλουπώνει κάτι στη μορφή του
ανθρώπου που ξέρει να περπατάει και να παρατηρεί την πλάση.
Την
πλάση εκείνη που για χάρη της θα έκανε χιλιόμετρα, χρόνια, ζωές για να μην
καταφέρει ποτέ να ξεχάσει…
Οι
στιγμές που βρίσκονται κρυμμένες στην καθημερινότητα πρέπει να αποκτήσουν την
αξία που τους αρμόζει ώστε να γίνει η πραγματικότητα πιο ονειρεμένη, ακόμα και
αν όλα βρίσκονται δίπλα σου να τα βλέπεις σαν να είναι άστρα που δεν φτάνει το
χέρι σου αλλά πάντα θα μπορεί να φτάσει το μυαλό σου. Αυτές είναι οι στιγμές
που αγγίζουν την ψυχή, όσο πιο απλές τόσο πιο σοβαρές, όσο πιο απλές τόσο πιο
ήρεμες, όσο πιο απλές τόσο πιο αληθινές…
