Από
εκείνο το υπέρτατο ίσως που είπα μια φορά γεννήθηκαν χιλιάδες αμφιβολίες στην
ψυχή μου. Ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησα να σκέφτομαι τις συνέπειες και το μετά.
Άλλαξαν όλες οι στιγμές, πήραν θάρρος και επικράτησαν των πρέπει. Τα χρώματα
ξεχάστηκαν και ένωσαν τις χώρες του μυαλού. Υπάρχει δηλαδή άλλη πραγματικότητα,
μακριά από την βαβούρα του τίποτα. Ίσως – να το πάλι – να ξεφεύγει και απ τον
κυκλώνα των ψεμάτων που τόσο πολύ αγαπήσαμε και προσαρμοστήκαμε στο σπίτι του
μέχρι που έγινε δικό μας. Φυσικά δεν χαλάει η μοναδικότητα των μέχρι τώρα
καταστάσεων αλλά προσθέτει στο τώρα όλες τις ευθύνες του κόσμου, μα πως αφού
από εκεί δεν ξεκίνησαν όλα; Κάποια φορά που έκαιγε η φωτιά στα πιο γόνιμα
χωράφια της λογικής όλοι νόμιζαν πως χάθηκε η αξία της σκέψης. Τότε ήταν μια
αργή χρονιά, που όμως μέσα από την ζημιά ήρθε η λύτρωση. Οι ιδέες σαν τον
φοίνικα αλλάζουν λιγάκι την τροχιά της γης και ας μην αναποδογυρίζουν τον
κόσμο. Άλλωστε για να γραφτεί ιστορία πεθαίνουν – γεννιούνται και ανασταίνονται
ιδέες και ιδανικά που γράφονται με ιδρώτα και αίμα μέσα σε αλκοολικά μυαλά. Και
όχι να γράφονται με φτηνό αλκοόλ. Εκείνο το υπέρτατο ίσως όσο άσχημα το
βιώνουμε τόσο πιο πολύ πεισμώνει τους δυνατούς.