Θέλω
να φτιάξω μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου.
Ξεκινάς
με νυσταγμένα μάτια και με ανάκατα μαλλιά, ξεκινάς μια καινούρια μέρα με όρεξη
να την κάνεις ξεχωριστή. Από την στιγμή που θα χτενίσεις τα μαλλιά και θα
βάψεις τα μάτια ξεκινάς μια συνηθισμένη. Μουντές είναι οι μέρες που χρειάζεσαι
την αυτοπεποίθηση σου και την αποζητάς με το βλέμμα, με τα ρούχα και τα μαλλιά
σου. Ανύπαρκτες θα είναι οι εξαίρετες μέρες που δείχνουν οι φωτογραφίες. Μόλις ξεκίνησες μια φρέσκια μέρα, ακόμα και αν δεν μπορείς να
περπατήσεις από τα χιόνια έπρεπε ρε συ να αρχίσεις να τσουλάς. Δεν αφήνεις
κανένα σύννεφο καιρικό ή ψυχικό να σου αλλάξει την μέρα. Σου φαίνονται γελοίες
οι χαρές και οι ευτυχίες της στιγμής γιατί δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς την
σημαντικότητα που εκπέμπουν για τους άλλους όταν εσύ μιζεριάζεις στο γκρίζο
μυαλό σου.
Οπότε
αύριο όταν ξυπνήσεις θα είσαι ένας καινούριος άνθρωπος με νέα ζωή και λευκό
παρελθόν. Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σου οδηγούν σε περιπτώσεις που δεν έχεις
ξανά δει, μην περπατάς από τους ίδιους δρόμους. Δεν υπάρχει
λιμάνι που μπορείς να ταιριάξεις ώστε να αράξεις. Εσύ είσαι το λιμάνι
και έχεις την τάση να περιμένεις το καράβι σου, μέγα λάθος. Αν βαριέσαι να
διασχίσεις ένα μονοπάτι ενώ κανείς δεν σου ζητάει να γυρίσεις τους ωκεανούς,
σημαίνει πως δεν έχεις όνειρα. Ίσως πάλι τα όνειρα σου να μην είναι δικά σου για αυτό δεν σε ενθουσιάζουν.
Όταν
συγκρατείς τις έμφυτες παρορμήσεις της φύσης σου γίνεται φάντασμα του εαυτού
σου, κρύβεις μέσα σου ένα τέρας που το μόνο που μπορεί να απελευθερώσει είναι
φόβοι και ενοχές. Πολλές φορές το γλυκό ύφος και η συνενοχή στα καθημερινά διαλείμματα σου δημιουργούν τάσεις φυγής. Πόσες ψυχές να μην έχουν στέγη να κοιμηθούν ενώ
τα φτερά τους ματώνουν κάθε μέρα από το πέταγμα. Και εσύ γλυκαίνεσαι μπροστά στην πιο πλούσια φυλακή των
συναισθημάτων. Ξέρεις άραγε πως μοιάζεις όταν κάνεις βόλτες στις παγίδες τους;
Μην
κάνεις πως θίχτηκες, ούτε να μπεις στον κόπο να συγκινηθείς. Μιλάς για την ζωή
σου ενώ δεν έχεις ιδέα τι πάει να πει ζωή. Όχι δεν θα σου πω για δυσκολίες,
ούτε για άσχημες στιγμές, ούτε για χρήματα θα σου μιλήσω, φυσικά και δεν με
νοιάζουν οι επιρροές. Το φταίξιμο το δικό σου είναι ένα. Ενώ έχεις δει
Ανθρώπους (ἀναθρῶν ᾰ ὄπωπε) εσύ
δεν μπορείς να αναλογιστείς αυτά που βλέπεις να συμβαίνουν δίπλα σου, πλάι σου,
μέσα σου. Άρα είσαι σκλάβος. Για όσους μπορούν να σε μειώνουν, όσους
μπορούν να σε κυριαρχούν. Πόσο λάθος είναι να νομίζει κανείς ότι είναι
καλύτερος από κάποιον άλλο. Ακόμα και όταν είναι, αντί να του δώσει το έναυσμα
και να τον παρακαλέσει να γίνει το κάτι παραπάνω τον αφήνει σε μια άγνοια ενώ
τον χλευάζει. Ναι τι άλλο θα λείπει από τέτοιους, ο πολιτισμός λείπει φυσικά.
Την
επόμενη φορά που θα πρέπει να εξηγήσεις κάτι σε κάποιον κλείσε το στόμα και τα
μάτια σου. Άφησε τις λέξεις του να δημιουργήσουν επιχειρήματα ντροπής. Μην απαντήσεις
σε τίποτα από αυτά που χρειάζονται πνευματική βελτίωση για να στρώσουν. Απάντησε
όμως σε αυτά που έχει ήδη απαντημένα στο μυαλό του. Οι αμφιβολίες είναι ένα
κομμάτι που η κάθε ένταση στην φωνή το επισημαίνουν. Αφήσου λοιπόν λιγάκι στην
ανοησία της στιγμής, ξέρω πως είναι χαμένος χρόνος μα αν δεν ακούσεις το
χειρότερο πως θα μπορέσεις να ξέρεις τι είναι καλύτερο να πεις εσύ.
Όπως
ήδη θα κατάλαβες έχω ήδη μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου. Είναι αυτή που
δεν ασχολήθηκες να ανακαλύψεις. Δεν είχα πολλά να σου πω, ούτε θα σου έδινα
κάτι δικό μου. Απλώς την στιγμή εκείνη ήσουν εκεί για μένα και εκμεταλλεύτηκα
την παρέα σου, ήθελα να κερδίσω την συμπάθεια σου για ένα μόνο γεια. Τίποτα παραπάνω
δεν ζήτησα παρόλα αυτά. Μπορεί να μην ξανά βρεθείς μα αν τύχει θα ήμαστε
στάσιμοι στην ίδια φάση. Σε εκείνη που δεν θα γνωριστούμε γιατί δεν
χρειαζόμαστε περισσότερη αλήθεια στην ζωή μας. Κοίταξε το αυτό με την αλήθεια,
ισχύει και για τα προβλήματα, αυτό που λένε καμιά φορά μου φτάνουν τα δικά μου.
Αν σου έφταναν δεν θα ήθελες να τα αναλύσεις όπου σταθείς, θα τα άφηνες να
λύνονται ένα ένα με τον χρόνο. Δημιουργείς καινούρια για να ξεχάσεις σκοπίμως
τα παλιά. Καθαρίζεις το παρελθόν σου αλλά βρωμίζεις το μέλλον. Μην βρωμίζεις ρε
συ το μέλλον σου.
Να
τα ξεχάσεις όλα σου λέω και το εννοώ αλλά όχι τα θέλω σου. Αυτά δεν αλλάζουν σε
καμία εποχή. Ότι και αν έρθει. Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι θέλεις για να το
κρατάς ή να το κυνηγάς θα ξέρεις σίγουρα τι δεν θέλεις. Και θα φεύγεις ήρεμα,
ούτως η άλλως πρέπει να ρέεις σαν τα ποτάμια αλλιώς θα γίνεις βάλτος. Μπορείς να
γίνεις ότι θέλεις βέβαια. Εγώ θα ήθελα να σε έβλεπα ποτάμι πάντως.
Οι
κύκλοι που βλέπεις να κλείνουν μπορούν να ξανά ανοίξουν αρκεί να έχεις και
ανοιχτά μάτια να το δεις και ανοιχτό μυαλό για να το ρισκάρεις να αρχίσεις
πάλι.
Τόσο
άσχημα αισθάνομαι για εσένα όταν είμαι απορροφημένη που νιώθω ο πιο υπέροχος
ανήθικος ονειροπόλος.