Η τέχνη της συγχώρεσης

Αρκετές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να ακούσουμε μια εξήγηση έτσι ώστε να μπορέσουμε να συγχωρέσουμε κάποιον που θεωρούμε ότι μας αδίκησε. Μια απλή συγνώμη δεν είναι ποτέ αρκετή για φτιάξει ότι μια πράξη ή μια φράση χάλασε. Αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα είναι η δικαιολόγηση και η μετάνοια που θεωρούμε πως μας οφείλει κάποιος έτσι ώστε να μπορέσουμε να τον θέσουμε και πάλι ενεργό στην ζωή μας. Κάπως πιο κακόβουλα θα έλεγε κάποιος πως αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι το ενδιαφέρον των άλλων, να τους απειλούμε ότι δεν τους θέλουμε ξανά στην ζωή μας και αυτό να τους τρομοκρατεί, να τους κάνει να θέλουν απεγνωσμένα να μας κρατήσουν. Έτσι τους δημιουργούμε τύψεις, τους αναγκάζουμε να αναλύουν κάτι που έκαναν είτε λάθος είτε σωστό έτσι ώστε να μας βολεύει, να μας ζητήσουν να τους κρατήσουμε παρά το αμφίβολο του χαρακτήρα τους. Και εμείς όμως αντίστοιχα όταν πέφτουμε σε οποιοδήποτε λάθος το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να ζητάμε συγνώμη και να θυμόμαστε όλους τους παράγοντες που μας έφτασαν σε εκείνο το σημείο για να τους χρησιμοποιήσουμε σαν άμυνα προς τις αποφάσεις μας, το γνωστό «δεν φταίω εγώ».

Έτσι φτάνουμε σε μια κατάσταση που μόνο ο χριστιανισμός θα μπορούσε να αποδεχτεί. Ότι είμαστε λάθος και τότε πρέπει οι γύρω μας να μας κρίνουν, να αποφασίσουν, να μας τιμωρήσουν, να μας απομακρύνουν ή να μας δεχτούν και πάλι. Όλα αυτά σε μια λέξη: να μας συγχωρέσουν. Ακούγεται τελείως λάθος αν έχετε πάρει σαν παράδειγμα έναν δολοφόνο, αλλά αν το έχετε κάνει αυτό μην συνεχίζεται να διαβάζεται ούτε μια λέξη ακόμα από αυτό το κείμενο. Ο άνθρωπος χρειάζεται τους άλλους ανθρώπους, επίσης χρειάζεται και την ικανοποίηση της επιθυμίας τους να αισθάνεται σημαντικός ανάμεσα στους υπόλοιπους, να αισθάνεται διαφορετικός, αναντικατάστατος. Ακόμα βέβαια ο άνθρωπος δεν έχει καταλάβει ότι ενώ δεν είναι αναντικατάστατος για την φύση, για τον πραγματικό λόγο δηλαδή που ήρθε στον πλανήτη, για τους υπόλοιπους ανθρώπους δίπλα του είναι όντως αναντικατάστατος. Όμως όχι πάντα θα θέλει να κατακτήσει αυτό που δεν έχει, ποτέ δεν θα αρκεστεί σε αυτά που έχει και ποτέ δεν θα δεχθεί να ισορροπήσει την σημαντικότητα της ζωής του με των άλλων. Νομίζω πως πλέον μπορούμε να αναφερθούμε ανοιχτά στον εγωισμό.

Οτιδήποτε και αν μας τύχει έχει μορφή κοινωνικής αναγκαιότητας, μιας και εκεί είναι που επικεντρώνουμε και αφιερώνουμε όλο μας το ενδιαφέρον και την ζωή. Παρόλα αυτά θεωρούμε πως οτιδήποτε είναι εκτός προγράμματος και δεν έχει προκύψει από σχεδιασμό είναι λανθασμένο, παρείσακτο και καταστροφικό. Δεν δεχόμαστε καμιά αλλαγή στην πορεία μας γιατί αυτή είναι που θα μας οδηγήσει στους καθορισμένους - χρόνια τώρα από τις κοινωνικές επιταγές - στόχους μας. Ίσως φταίμε και εμείς λίγο που δεν καθίσαμε να μιλήσουμε με τον εαυτό μας, που δεν προσδιορίσαμε τα συναισθήματα μας, που δεν αποδεχτήκαμε τις κλίσεις μας επειδή τις περισσότερες φορές έκλιναν στο άγνωστο. Χωρίς να ξέρουμε ότι αυτό είναι μας ταιριάζει κολλήσαμε σε συγκεκριμένα πρέπει και όλα αυτά τα πρέπει είναι πρέπει για να και όλα αυτά τα για να καταλήγουν στο ευτυχία. Πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνει αυτό για να μπορέσουμε να πάρουμε αυτό και έτσι θα είμαστε ευτυχισμένοι. Μόνο που το γράφω όλο αυτό μου δημιουργείτε η ανάγκη να φωνάξω, να ουρλιάξω πως δεν θέλω να είμαι εδώ. Δεν θέλω να υπάρχουν αυτά που ζω, δεν θέλω να ξέρω ότι γίνονται όσα βλέπω. Να τος και ο δικός μου εγωισμός.

Κάπου χάθηκε το νόημα. Και το νόημα για τον καθένα μας είναι ένα πουλί που τραυματίστηκαν τα φτερά του αλλά και ένα κοπάδι φαλαινών που αποπροσανατολίστηκε από το σήμα κάποιου εμπορικού πλοίου και βρέθηκαν σε κάποια παραλία νεκρές και το πουλί βρέθηκε στο στομάχι κάποιας γάτας. Είναι τόσο περίπλοκο το νόημα όσο χρειάζεται για να μην το λύσει κανένας άνθρωπος σε κανέναν αιώνα. Κι όμως εμείς θα το αναλύσουμε, θα το τραγουδήσουμε, θα το κάνουμε πείραμα, θα το κάνουμε ακόμα και χάπι. Όλα για την ευτυχία. Περιμένουμε από τους άλλους να μας θεωρήσουν ανθρώπους επειδή νιώθουμε πράγματα αλλόκοτα για αυτούς, είμαστε τόσο απλοί όταν φερόμαστε περίεργα και όταν φερόμαστε απλά έρχεται επάνω μας όλη η ομορφιά του κόσμου. Δεν είναι η λογική που προσελκύει τον άνθρωπο να ακούσει αλλά το πάθος για το μάλλον, για το ίσως, για το μπορεί. Τελικά όμως καταλήγει στο βάθρο του σίγουρου ρόλου του, αυτού του βασιλιά της ανοσίας.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω την υπέροχη τέχνη, εκείνη που ταλαντεύεται στους αιώνες, στους πολέμους, στις ιστορίες και στα παραμύθια, την τέχνη εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να γίνονται για λίγο άνθρωποι, την τέχνη εκείνη που σε καμιά ηλικία δεν κάνει διακρίσεις, σε καμιά περίπτωση δεν έχει εξαίρεση, την τέχνη εκείνη που κανείς δεν ξέρει να δημιουργεί παρά μόνο να ικετεύει, την τέχνη της συγχώρεσης. Όλα μπορούν να ξεπεραστούν αφού δεν επηρεάζουν το μέλλον, δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να αλλάξει ή να γίνει για να κατανοήσουμε κάποτε την ανόητη ηθική που μας δεσμεύει να κρίνουμε πράξεις και φράσεις, περιμέναμε πολύ καιρό κάποιοι από εμάς για να μας συγχωρήσουν και αργήσαμε και εμείς με την σειρά μας πολύ να συγχωρήσουμε κάποιους άλλους χωρίς να έχουμε ξεχωρίσει στο μυαλό μας ποιο ήταν το σωστό και ποιο το λάθος βαφτίσαμε τον εαυτό μας ανύπαρκτο θεό. Εκεί είναι το λάθος μας, για να γίνουμε θεοί πρέπει να χάσουμε τον εγωισμό.

Ποτέ τα μάτια μας δεν θα είναι αρκετά παρατηρητικά και ποτέ το μυαλό μας δεν θα μπορέσει να πετάξει πάνω από τους κανόνες αλλά αρκεί η προσπάθεια που κάνουμε να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας για ότι δεν έκανε, κάπου εκεί θα βρούμε τις συγνώμες που ζητάμε και αυτές που πρέπει να δώσουμε χωρίς να είναι ανάγκη. Αν χρειάζονται κάποιοι την συγνώμη σας και την εξήγησή σας τότε δεν χρειάζεται και εσείς να μετανιώσετε για ότι κάνατε σε αυτούς.

Μονόλογοι vol.1

Διαισθάνεσαι μερικές φορές την απουσία συναισθημάτων αλλά ο τόνος της φωνής δεν σταματάει να έχει μια γλυκιά μελωδία σε ότι σκέφτεται.  Δεν έφυγε τίποτα, δεν ξεχάστηκε τίποτα αλλά κάτι δεν υπάρχει πλέον στην ατμόσφαιρα. Είναι η ανάγκη εκείνη που σε ελκύει συνεχώς να είσαι ασφαλείς με τα δεδομένα συναισθήματα. Άδειασε η ψυχή από την υπομονή και δεν υπάρχουν δείγματα ελπίδας αλλά η ασφάλεια που νιώθεις σε εκείνες τις καταστάσεις δεν συγκρίνεται με καμία υπόσχεση. Πώς να αφήσεις τα κομμάτια σου να φύγουν, πώς να τα μάθεις να μην αγαπάνε στιγμές; Τίποτα άλλο δεν σε κρατάει παρά μόνο το γέλιο, η χαρά, η προσμονή και άλλα τόσα που δεν θυμάσαι πια, άλλα το χειρότερο είναι ότι δεν σου έρχονται και πάλι στην επιφάνεια. Κάπου εκεί φοβάσαι νομίζεις πως δεν έχεις κάτι να προσφέρεις ενώ την ώρα που το σκέφτεσαι προσφέρεις το μυαλό σου. Χωρίς άμυνες μόνο εξομολογητικές επιθέσεις που αφορούν την κάθε σου μέρα χωρίς να υπάρχει πρέπει κάτι μέσα σου σε τραβάει να πρέπει με το ζόρι. Ξέρεις γιατί απογοητεύεσαι; Γιατί μετά δεν γελάς, δεν χαίρεσαι. Ήθελες όντως να είσαι εκεί όσο και αν δεν θέλεις να το δεχτείς πόσο αντέχεις να επιμένεις να είσαι εκεί όταν δεν είναι όσοι είχαν υποχρέωση να είναι; Σκέφτηκες ποτέ ότι στις δυσκολότερες στιγμές που θυμάσαι είχες με την σκέψη σου μονάχα τα απαραίτητα για να ξεπεράσεις ότι σε ταλάνισε; Ενώ θυμήσου τις φορές που σε χρειάστηκαν για να ξεπεράσουν τις πιο εύκολες για σένα περιπτώσεις. Αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι λάθος σε όλα τα άλλα εκτός από αυτό, μα εκεί είναι που είσαι ακόμα περισσότερο λάθος. Αφού αντέχεις, αφού επιμένεις, αφού είσαι εκεί γιατί πάλι το πρέπει να καταβάλει  όλη σου την ύπαρξη με την λέξη αυτή που επινόησαν άλλοι και την χρησιμοποιούν άλλοι για να χαρακτηρίσουν την δική σου ζωή, τις δικές σου επιλογές. Αλήθεια εσύ ξέρεις πόσο λάθος είσαι που νομίζεις ότι υπάρχει το λάθος; Σε ποια από όλες τις πραγματικότητες έχεις επιλέξει τελικά να κλείσεις τα μάτια; Να ένα πρέπει, να αποφασίσεις πρέπει. Ειδάλλως δεν θα επιτύχεις ποτέ τους ουτοπικούς σου στόχους. Τι σου λέω όμως τώρα, οι στόχοι σου, τι ξέρω εγώ για τους στόχους σου θα μου πεις, και θα σου απαντήσω. Όλοι οι στόχοι είναι ίδιοι. Γιατί γίνονται από ίδιους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες ανασφάλειες. Γιατί οι ανασφάλειες είναι φόβοι. Γιατί οι φόβοι εξουσιάζουν τα όνειρα. Γιατί μέσα από τα όνειρα γεννιούνται στόχοι. Εκεί που πηγαίνεις δεν είναι το δικό σου μονοπάτι, έχουν κάνει τα βήματα τους άνθρωποι σαν εσένα ή περίπου σαν εσένα. Αν άφηνες λιγάκι την ψυχή σου να χρωματίσει τους τοίχους του δωματίου όταν κάθεσαι μόνος θα έβλεπες σκιές που θα έμοιαζαν με όσους είναι εκεί για σένα. Δεν θα ήταν ζωγραφισμένοι με μολύβι αλλά με όλα τα λείπεις της ψυχής σου, θα είχαν ότι χρώμα μάτια και μαλλιά ήθελες, όμως θα ήταν οι πραγματικά δικοί σου. Ξέρεις ποιοι είναι οι δικοί σου έτσι; Είναι όσοι φοβάσαι να εμπιστευτείς, όσοι σου δίνουν μόνο τις αγκαλιές που πραγματικά χρειάζεσαι και την στήριξη που σε κρατάει για μήνες, χρόνια. Έτσι αντέχεις και εσύ και συνεχίζεις να νομίζεις ότι υπάρχεις, από το λίγο εκείνο δημιουργείς εσύ τον παράδεισο σου, κάπου εκεί είναι όλοι οι στόχοι σου, στην δική σου οπτική της εποχής μας, η δική σου αλήθεια, οι δικοί σου κανόνες, η δική σου ζωή…

Ξεπεσμένος ο ρομαντισμός

Στην αναζήτησή μας, δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που μας ταιριάζει αλλά έχουμε στο νου μας όλες τις άσχημες στιγμές σαν απαγορευτικό. Ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους από το κατά πόσο είναι ικανοί να μας πληγώσουν καταλήγοντας να παραγκωνίζουμε εντελώς αυτούς που ίσως μας έφερναν τον εαυτό μας μέσα από την ομοιότητα των χαρακτήρων μας. Ακολουθούμε τα ίδια στερεότυπα που ακολουθούν οι άνθρωποι αιώνες τώρα, ανεξαρτήτως θρησκείας, κοινωνικής τάξης και επαγγέλματος μην αφήνοντας την προσωπική μας βούληση να δημιουργήσει κανόνες, κανόνες που να ταιριάζουν με την δική μας ιδιοσυγκρασία. Βάζουμε τα όρια αυτά στον εαυτό μας επειδή τα έβαλαν άλλοι στους δικούς τους εαυτούς, έχουμε και τους φίλους να μας θυμίζουν ότι ήμαστε λάθος και δεν πορευόμαστε σωστά στην ζωή μας, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι πως όλα αυτά που εμείς ζητάμε, ψάχνουμε και δοκιμάζουμε οι άλλοι, οι σωστοί, οι απ έξω θα τα παρεξηγήσουν, θα τα σχολιάσουν και θα μας κρίνουν ανελέητα. Χτίζουμε δηλαδή εμείς την εικόνα μας με βάση τι θα μπορούσαν να πουν όσοι δεν ξέρουν τι είμαστε. Συνήθως είμαστε οι χειρότεροι τους εφιάλτες.

Θεωρούμαστε εύκολοι άνθρωποι. Αλλά ποτέ δεν θα μάθουμε ποιος τους είπε ότι μας έκανε τόσο εύκολα κουμάντο. Αυτό είναι το σημείο που διαφέρουμε από τους άλλους αχόρταγους ανθρώπους. Δεν υπολογίζουμε όντως την κοινωνική απαξίωση αλλά συμμορφωνόμαστε άμεσα με την ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να κρατάνε τα πάθη και τα λάθη τους μέσα σε ένα γυάλινο κουτί και από έξω να κρεμάνε ταπετσαρίες με εκκλησίες και μακριές φούστες. Ποτέ φυσικά δεν θα θέλαμε για τον εαυτό μας μια τέτοια συνεχή πορεία αλλά μέχρι να φτάσουμε εκεί που επιθυμούμε θέλουμε να μπορούμε να δοκιμάζουμε, να κολλάμε τα σπασμένα κομμάτια μας, ποιος ξέρει που μπορεί να ταιριάζει. Πολλές φορές έγινε αυτό το λάθος, ποτέ δεν ταιριάζεις εκεί που είσαι για πολύ καιρό, τις περισσότερες φορές ταιριάζεις εκεί που δεν μπορείς να είσαι, εκεί που δεν ταιριάζεις στον άλλον, εκεί που δεν σε θέλουν οι συνθήκες. Άρα ξέρεις που είσαι και δεν μπορείς θα έλεγε κάποιος, αλλά προ είπαμε ότι δεν ξέρεις ποτέ για πού είσαι και πότε θα είσαι ή αν θα είσαι στην τελική.

Περί αγάπης, ξέρουμε πολύ καλά να αγαπάμε, ξέρουμε πολύ καλά να νοιαζόμαστε αλλά δεν μπορούμε να μοιραστούμε ένα τέτοιο συναίσθημα με μόνο ένα άτομο, πως μπορεί ένα τόσο κοινωνικό όν με τόσα όμοια είδη δίπλα του να αποφασίσει να αγαπάει και να νοιάζεται μόνο ένα από όλα αυτά. Κατηγορίες δεν υφίστανται, δεν μου αρέσουν αυτές οι δικαιολογίες, δεν χωρίζουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες όπως δεν χωρίζουμε και τα συναισθήματα. Αποδεχόμαστε το παρελθόν του καθένα και τις επιλογές τους γιατί δεν ξέρουμε πως έφτασε στο σημείο να κάνει τις αυτές επιλογές. Δεν κρίνουμε με βάση τους άλλους αλλά με βάση τα δικά μας στάνταρτ για να μην χρειαστεί να παρεξηγηθεί κανείς τριγύρω μας. Η σύγκριση, πώς μπορείτε να συγκρίνετε ανθρώπους αλήθεια σκεφτήκατε ποτέ πως είμαστε διαφορετικοί και δεν μπορεί κανείς να έχει άποψη επάνω στις λειτουργίες της φύσης και των αποτελεσμάτων της γιατί έτσι πρέπει να αντιδρούμε σε κάθε τι που δεν μας ολοκληρώνει την αισθητική, κάπου υπάρχει κάποιος που του ολοκληρώνει την αισθητική αυτό που εμάς μας απομακρύνει.

Ίσως να μην πρέπει να βλέπουμε ρομαντικές ταινίες αλλά η ουσία της αγάπης δεν είναι μέσα στους ηρωισμούς, στον ρομαντισμό, στην τέχνη, στην ζήλια αλλά ούτε και μέσα στην καθημερινότητα και στην συνήθεια. Την πραγματική αγάπη πάντοτε πίστευα ότι μπορούμε να την βρούμε στο πιο άγνωστο βλέμμα μέχρι και στο πιο ανύπαρκτο χαμόγελο ενός γνωστού. Εκεί χάνουμε την ουσία, δεν αφήνουμε το απλό να μας συνεπάρει για να μην πληγωθούμε ενώ περιμένουμε και εκδηλωνόμαστε δημόσια για να δείξουμε την ευχαρίστηση μας και την ευτυχία μας. Κι όμως είναι τόσο καλά κρυμμένη η ευτυχία που δεν αρκεί ούτε μία μέρα ούτε ένας χρόνος ούτε ένας αιώνας για να αποκαλυφθεί, κάπου ανάμεσα στο κλικ των ματιών μας είναι η ευτυχία που αν δεν συνδεθεί με το πάθος, αν δεν προκύψει από νεύρα και δεν συνεχιστεί με το πιο φρέσκο χαμόγελο κάθε φορά που αισθανόμαστε την ασφάλεια της ψυχής μας στις εκφράσεις του άλλου δεν θα έχει ποτέ καλό αποτέλεσμα.

Δεν είμαι υπέρ του ρομαντισμού αλλά δεν είμαι και πιόνι του ρεαλισμού.

Θεωρώ πως κάθε μορφή έκφρασης κρύβει ανασφάλεια.

Μέσα από την δυναμική έκφραση όμως πηγάζει η πραγματική τέχνη.

Άρα η αγάπη οδηγεί στην τέχνη.

Οπότε είναι μέσο για να κινηθεί ο ρομαντισμός.

Το μέσο και η αιτία διαφέρουν εννοιολογικά στην περίπτωση αυτή, η απελευθέρωση  πάλι από κάθε μορφής φόβο για τον περίγυρο καθώς η αναζήτηση και το κυνήγι αυτών που θεωρούμε συνεννοήσιμων δεν είναι κάτι λανθασμένο ούτε μας κατατάσσει στους εύκολους, αυτοί είστε εσείς που είχατε το θράσος να νομίζετε πως θέλουμε κάτι από τον χαρακτήρα σας. Θα το ξανά αναφέρω αν και το έχω κάνει σαφές αρκετές φορές, η αναζήτηση της Ινδίας έφερε στο φως την μεγάλη Αμερική οπότε αν δεν βρούμε την Αμερική μας για να επενδύσουμε σε αυτήν δυστυχώς θα ονομαστούν πολλές νησίδες σταθμοί μέχρι να αξιολογηθεί η αξία του τελικού στόχου-σκοπού. Υπεράνω του καλού και του κακού όπως συμβούλεψε ο Νίτσε υπάρχουν μονοπάτια που θα οδηγήσουν την πιο ήσυχη ψυχή μέχρι και την πιο άτακτη στον ύστατο προορισμό, στην ισορροπία του εγώ και του άλλου, πάντα κάτι λείπει από τις μεγάλες περιπέτειες, όταν δεν το αντιλαμβανόμαστε πληγώνουμε άλλους αλλά το κυριότερο είναι ότι αφήνουμε τον εαυτό μας μισό και φυλακισμένο σε πρέπει, δεν πρέπει, όχι, μη και δεν. Λες και έχουμε πολλές ζωές ακόμα να ζήσουμε και χρόνια να σκορπίσουμε τώρα είναι που αποφασίζουμε αν θα ακολουθήσουμε τον δρόμο της φύσης ή του δυτικού πολιτισμού που θέλει την φύση στο κρυφό παρασκήνιο και τους εγκληματίες της ψυχρής λογικής στο πρώτο πλάνο της πράξης.

Τα εμπόδια εκείνα

Καθώς οδηγούμαστε μέρα με την μέρα από την ανώτερη εκείνη δύναμη που ονομάζεται συνθήκες διαβίωσης σε όλο και πιο εύκολους δρόμους προς την ευτυχία, ξεχνάμε το ρητό εκείνο που θέλει το καλό να είναι δυσεύρετο. Πόσο μάλλον στην δική μας παρακμάζουσα ηθικά και υλικά εποχή. Δεν θεωρούμε την αναμονή καλό σημάδι οπότε υποκύπτουμε σε  δολοπλόκους τρόπους απόκτησης αυτού που θέλουμε και στην χειρότερη των περιπτώσεων τα παρατάμε για να προσπαθήσουμε στα πιο εύκολα. Λόγο λοιπόν της όλης κατάστασης που έχουμε στην διάθεση μας αυτήν την χρονική περίοδο μπορούμε να απολαύσουμε πολλά που έχουν μικρή και εφήμερη δόση ευτυχίας. Η αξία ενός αντικειμένου μειώνεται όταν έχει την ικανότητα να χρησιμοποιείτε από το πλήθος (Νίτσε). Πέραν από τις ανέσεις που έχουν εδραιωθεί στην ζωή μας υπάρχει και το παρασκήνιο όπου μια άλλη όψη της καθημερινής μας παραπλάνησης από την πραγματική ευτυχία εξελίσσετε.

Το σταθερό θεμέλιο που είναι υπεύθυνο για την απομάκρυνση  της ευτυχίας είναι τα εμπόδια που θέτουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Σκεπτόμενοι την απλότητα της ζωής και την ευκολία των αποφάσεων καταλήγουμε να θεωρούμε την αμφιβολία και το δίλημμα αρνητικές μεταβλητές που δεν έχουν χώρο στην δική μας εξίσωση της ζωής. Δημιουργήσαμε ένα λανθασμένο ιδεώδη το οποίο ειρωνικά θέλουμε να καταλήγει στο καλύτερο μονοπάτι χωρίς να αφήνει την σιγουριά του κεντρικού δρόμου. Συμπεραίνουμε αυθόρμητα πως ότι εμπόδιο συναντάμε είναι για να μας στερήσει την ευτυχία καθώς ευτυχία ονομάσαμε τα πιο ανούσια συναισθήματα. Όλη η διαδικασία μας οδηγεί στον φόβο. Τα ρίσκα έχουν εξαφανιστεί και οι μεγάλες αποφάσεις εκλείπουν. Αποφεύγουμε τελικά τα εμπόδια γιατί ειμαστε αδύναμοι να αντιμετωπίσουμε την πραγματική μας ευτυχία και τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε για αυτήν. Τα πιο έντονα συναισθήματα πηγάζουν από τα βουνά της ανάμνησης και όχι από της λήθης.

Ίσως έτσι έπρεπε να γίνει, ίσως τα δεδομένα αυτά να είναι επιτακτική ανάγκη της κοινωνίας και εμείς σαν πιστοί του πολιτισμού και σκλάβοι της τεχνολογίας να ακολουθούμε. Όμως εμάς τους ανθρώπους τίποτα δεν μας σταματά από το να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε είτε με τα εμπόδια είτε χωρίς αυτά έχουμε το θάρρος και το θράσος να κυνηγήσουμε σαν πεινασμένοι λύκοι ακόμα και την πιο μικρή λεπτομέρεια που θέλουμε στην ζωή μας για να νιώσουμε απλώς άνθρωποι σε κάθε κύτταρο μας. Τα εμπόδια που συναντάμε δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά αλλά καταλήγουν άμεσα στο κομμάτι εκείνο που μας ταιριάζει και μας δείχνει την συνέχεια του έργου της ζωής μας.

Όταν φτάνουμε μπροστά σε ένα εμπόδιο και το αναγνωρίζουμε σαν κακή και δυσάρεστη κατάσταση για να δικαιολογήσουμε την αδυναμία μας να επιβληθούμε της διάταξης των πραγμάτων και να ελευθερώσουμε την βούληση της ψυχής μας καθώς και γιατί ψάχνουμε πάντα τρόπους για να κοπάσουμε τους φόβους μας.

Η φαντασία στην εξουσία

Η φαντασία στην εξουσία.

Είπε κάποτε ο Παύλος. Έγραψαν τόσοι φιλόσοφοι, του καναπέ, των βουνών και της χρυσής εποχής μου. Θέμα που καίει. Γιατί;

Όλοι θέλουμε και αποζητούμε την εξουσία, το κύρος, την δύναμη. Η φύση που έχει απλώσει τους νόμους της και στους πιο ηθικούς πολίτες. Η φύση του δυνατού, μόνο που όλοι νομίζουμε πως είμαστε δυνατοί. Όλοι έχουμε για τον εαυτό μας την καλύτερη άποψη και παράλληλα δεν συγκρίνουμε τους άλλους με εμάς αλλά θεωρούμε τον εαυτό μας αυτόματα καλύτερο, ικανότερο, εξυπνότερο. Η ψυχοσωματική εξουσία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική εξουσία που βιώνουμε καθημερινά από τον κάθε τυχαίο που ευνοήθηκε από το σύστημα της ντροπής. Μπορείς να κοιτάξεις τον ουρανό και να τον διατάξεις να ρίξει ένα αστέρι,θα το ρίξει αύριο, θα το ρίξει και τώρα. Προβλέψεις – δεδομένα είναι κάποια από τα κύρια όπλα της τυχαίας εξουσίας. Επανάληψη και εκμάθηση της κενής ρητορικής είναι το επόμενο βασικό κομμάτι του πάζλ της παραπλάνησης. Όμορφες εικόνες, ταύτιση με τον απλό κόσμο, με λίγα λόγια λαϊκισμός.

Θέλουμε ότι μας πρόσταξε η φύση απλώς λόγο του υπερβολικού εγωισμού τον οποίο δεν κατέχουν τόσο έντονα τα υπόλοιπα ζωντανά του πλανήτη δεν αντιλαμβανόμαστε την πραγματική ανθρώπινη και πνευματική μας αξία στον χώρο και στον χρόνο. Ο τρόπος που μας μεγάλωσαν, οι προσοχή που μας έδωσαν, η αγάπη που στερηθήκαμε και η αγάπη που χορτάσαμε. Τα πράγματα που είδαμε, αυτά που μας συγκίνησαν, αυτά που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον και αυτά που μας δηλητηρίασαν με πάθος. Το καλύτερο για εμάς, το καλύτερο για την κοινωνία, το καλύτερο για όλους. Όχι δεν υπάρχει. Κάθε τι κοινό και εύκολα προσβάσιμο από όλους χάνει την αξία της μοναδικότητας. Είναι για όλους η γνώση αλλά κάποιες γνώσεις δεν είναι κατάλληλες για ανθρώπους με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, παρερμηνεύονται, συγχέονται, γίνονται εκμεταλλεύσιμες, αλλοιώνονται, παραποιείτε το νόημα τους. Η εμμονή μας είναι στο DNA μας.

Οι διαφορές. Ψυχοσωματική εξουσία ασκεί όποιος δεν έχει πραγματική εξουσία και μόνο. Χωρίς εξαιρέσεις χωρίς κανόνες. Οι λέξεις ακούγονται σοφές, τα επιχειρήματα έχουν λογική σειρά και οι εκφράσεις πάθους για το κάτι, για την ιδέα εκπέμπουν όχι συναισθηματισμούς αλλά ασφάλεια. Διασφάλιση του μέλλοντος, καλή ποιότητα παρόντος, εγγύηση του παρελθόντος. Χωρίς υποχρεώσεις. Χωρίς πρόγραμμα. Όλες οι αισθήσεις ενεργοποιούνται με την φωνή της εξουσίας, υπάρχει κλίμα ευχάριστο αλλά το ύφος της φωνής πρέπει να παρουσιάζει το κατάλληλο δέος και να προκαλούν οι λέξεις αναστάτωση. Όχι συγκεκριμένα  λόγια, όχι συγκεκριμένο θέμα. Πολιτισμός. Καλαισθησία. Ανθρωπιά.

Δεν απαριθμώ διαφορές και ομοιότητες αλλά περιγράφω τις δικές μου εμπνεύσεις από ηγετικές συμπεριφορές. Ο σεβασμός που αποπνέει το πρόσωπο. Χωρίς εμφανή φόβο να φοβούνται το λάθος. Να μισούν τα λάθη, να μην θέλουν να υποπέσουν στο επίπεδο της πραγματικής εξουσίας, ούτε να την ασκούν οι ίδιοι ούτε να ασκείτε πάνω τους από τυχάρπαστους. Ισορροπία στην αντίληψη, στην λογική και στο πάθος. Συνδυασμός όλων των μεθόδων θεμιτών και αθέμιτων για την παραγωγή αποτελεσμάτων και λύσεων.

Οι άνθρωποι φταίνε. Θέλουν το καλύτερο νομίζοντας πως είναι οι καλύτεροι. Φωνάζουν για το καλό τους και πνίγουν τους κατάλληλους με προσωπικές επιθέσεις. Από το πενταμελές της τάξης στο γυμνάσιο και στο δεκαπενταμελές στο λύκειο πάνε στις παρατάξεις των πανεπιστημίων και στην πολιτική σκηνή με φόντο την προδοσία. Την εσχάτη προδοσία. Των ιδανικών και της κάθε ιδέας. Των λάθος εξουσιοδοτημένων ανθρώπων, των κομπάρσων και των νταήδων. Των λάθος σταυρών. Στις λάθος Καλές Μέρες και στις ολόσωστες Καληνύχτες γιατί πάντα θα είναι νύχτα για αυτούς.

Εκεί που πέταξαν οι λύκοι την αγάπη τους

Στην ομάδα που χρειαζόμαστε, στην ιεραρχία που επιβάλλουμε, στην δύναμη που αναπνέουμε  στην προστατευτική αγάπη που χάνουμε, στο ζευγάρωμα για όλη την ζωή.

Η ομαδικότητα, η επικοινωνία, η κοινωνικοποίηση, η ζωή, ο θάνατος, το κυνήγι  η γαλήνη, ο ύπνος, η ηλικία, η συμπόνια, οι αρρώστιες, οι τραυματισμοί, η σιωπηλή συνεργασία.

Η αυστηρή κοινωνική οργάνωση, η ηγεσία του δυνατού αρσενικού και του θηλυκού ζεύγους του, επιβολή του φόβου, καθορισμένη περιοχή ευθύνη, ομαδικό κυνήγι, δίκαιη συγκομιδή φαγητού, οικογενειακοί δεσμοί.

Προστασία της αγέλης από τα δυνατότερα μέλη -αρχηγό- φροντίδα κουταβιών από όλα τα μέλη,μονογαμία, διοίκηση και από τα δυο φύλα.Μικρή ζωή, έντονη, υπο τους νόμους της άγριας φύσης, ελευθερία, βία, συναισθηματισμός.

Εσύ;

Εσύ με τον ήλιο ανατέλλεις κάθε πρωί

Εσύ φεύγεις ήρεμα για να ξανά έρθεις

Εσύ που δεν κουράστηκες να ζεις με αναμνήσεις

Εσύ που κοιμάσαι κάθε βράδυ με τα μάτια ανοιχτά

Εσύ δεν είσαι που χθες κοιμόσουν στο προσκέφαλο

Εσύ ήσουν που τραγούδαγες με ένα μπουκάλι αγκαλιά

Εσύ μήπως δεν κοίταγες τον άδειο δρόμο σκεπτικός

Εσύ περίμενες τα βήματα εκείνης που ήτανε μακριά

Εσύ όμως βολεύτηκες σε μέρες με άνοστο σήμερα

Εσύ θα είσαι και αύριο στην μοναξιά της κριτικής τους

Εσύ είσαι που γυρνάς κάθε φορά

Εσύ είσαι που θυμάσαι το άρωμα της

Εσύ είσαι που αγαπάς ακόμα πρώτη φορά

Εσύ είσαι που φοβάσαι την ματιά της

Εσύ είσαι που υπάρχεις στα όνειρα της

Εσύ, Εσύ, Εσύ

Κανείς δεν ξέρει τι είναι τέχνη

Σαν προσπαθούμε όλοι να περιγράψουμε μια εικόνα, σαν διαβάζουμε όλοι την ίδια ιστορία, σαν ζούμε όλοι τις ίδιες εμπειρίες. Τι νόημα μπορούμε να συλλάβουμε, τι υπονοημένα θα έπρεπε να έχουμε «πιάσει» και τι θα μας μένει στο υποσυνείδητο; Αυτή είναι η τέχνη, να μπορεί να σου αφήσει μια γεύση στο μυαλό και ένα τσίμπημα στην ψυχή. Πρέπει να αντιπροσωπεύει κάτι είτε επιφανειακό είτε βαθύ ώστε να βρεθεί ο λόγος ύπαρξής της για τον κάθε άνθρωπο που θα την αντικρίσει. Το όμορφο, το άσχημο είναι απλώς λέξεις. Δεν χωράει στην τέχνη αισθητική. Μα η τέχνη είναι Αίσθηση. Οτιδήποτε έχει πάνω του την απαραίτητη δύναμη να επηρεάσει αποτελεί τέχνη.

Τι αδικία να μην υπάρχουν έργα τέχνης για όλα τα θέματα που μας αφορούν και τι αδικία να μην υπάρχουν τέχνες ικανές να μεταποιούν την καθημερινότητά μας. Για πόσα πράγματα να αδιαφορήσουμε και για πόσα να ξεχάσουμε ή να προσπεράσουμε; Ίσως αυτό είναι που μας απομακρύνει από την τέχνη εκτός του ότι δεν ξέρουμε επακριβώς τι είναι τέχνη και με τι συνεπάγεται ο καλλιτέχνης. Ολοκληρώνουμε την ύπαρξη μας τόσο επιφανειακά όσο ακριβώς χρειάζεται για να καλύψουμε το εσωτερικό κενό, αν το κενό είναι καλυμμένο όμως δεν βρίσκει τέχνη για να ολοκληρωθεί. Να ταξιδέψει, αυτό πρέπει να κάνει. Μόνο έτσι μπορεί να μυηθεί στο μυστικό κόσμο των χρυσών εποχών. Όλες οι εποχές έχουν κάτι να προβάλουν, καμιά δεν είναι πιο «χρυσή» από την άλλη αλλά ο κόσμος δεν έχει μάθει να εκτιμάει αυτό που έχει για αυτό κοιτάζει πίσω.

Βέβαια η ιστορία είναι ο δρόμος που οδηγεί στο μέλλον. Γνωρίζουμε τόσα λίγα για την πορεία μας ως εδώ που νομίζουμε πως όσοι προηγήθηκαν από εμάς ήταν ήρωες, είχαν φυσικό ταλέντο και έμπνευση από άλλες συνθήκες. Κάνουμε λάθος, οι άνθρωποι αυτοί ήταν καταδικασμένοι να ζήσουν το τότε τους χωρίς να ξέρουν πως θα είμαστε εμείς σήμερα. Ενώ εμείς μπορούμε να δούμε τα έργα τέχνης τους, μπορούμε να μάθουμε την προσωπική τους ιστορία, να αντιληφθούμε την πηγή έμπνευσής τους πολύ πιο εύκολα από όσο νομίζουμε. Αυτοί όμως δεν μπορούν να δουν εμάς και την δική μας τέχνη. Εξελίσσονται όλα με ταχείς ρυθμούς αλλά δεν αντικαταστούν τίποτα, βασίζονται πάνω στα προηγούμενα και δεν τα καταργούν. Αναβιώνετε έτσι η φυσική ροή των πραγμάτων, δεν χάνονται, δεν εξιλεώνονται και δεν καταστρέφονται από τα καινούρια δεδομένα. Όπως μας θέλει η βιολογία να προσαρμοζόμαστε και να εξελίσσουμε τις ικανότητες μας, έτσι και η τέχνη. Σαν δημιουργείτε από εμάς αποκτάει όλα τα ένστικτά μας και σαν δεν δημιουργείτε από εμάς αλλά από την φύση λαμβάνουμε εμείς σαν άνθρωποι την αύρα που αποπνέει.

Η τέχνη είναι σταθερή. Υπάρχει παντού. Όλοι μπορούν να εξάγουν τέχνη. Η κριτική είναι κάτι που αποδίδει δημοσιότητα και όχι αξία. Και οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν ταυτότητα. Η υπογραφή τους δεν σημαίνει απαραίτητα επιτυχία, αλλά αν κάποιος ξέρει να παρατηρεί τον κόσμο γύρω του και μπορεί επίσης να τον μεταφέρει μέσου της τέχνης στους υπόλοιπους αξίζει να βρίσκεται σε κάποια πλεονεκτική θέση μέσα στο πλήθος όχι για ανταμοιβή αλλά για να μπορεί να συνεχίσει το έργο του ανενόχλητος. Πόση ώρα κοιτάμε έναν πίνακα, πόσο προσεκτικά παρακολουθούμε μια θεατρική παράσταση και με πόση ένταση δεχόμαστε τους ήχους της μουσικής; Η καρδιά μας συνήθως ξέρει να διαλέγει τι ταιριάζει πιο πολύ, μας αφήνει να το κοιτάμε και να το απολαμβάνουμε. Απλώς η καρδιά μας θέλει να μάθει να διαλέγει την τέχνη, αν δεν την ένιωσε ποτέ πώς να αφεθεί σε αυτήν;

Να φύγουμε, να χαθούμε, όλα τα συναισθήματα σε αταξία, όλες οι σκέψεις στο απόλυτο χάος. Και ξαφνικά θα εμφανιστεί το τέλος του μικρού ταξιδιού, θα το καταλάβουμε, ίσως το νιώσουμε να έρχεται. Η γνωστή μας Ιθάκη. Όμως κανένα ταξίδι δεν πρέπει να είναι το τελευταίο. Δεν πρέπει να επαναπαυθεί ποτέ η φαντασία μας και η περιέργεια μας. Είμαστε υπεύθυνοι για το ποιοι είμαστε. Και όλοι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για το τι μας έκαναν να εκφράσουμε σε αυτούς. Στην τέχνη μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα, να δούμε ότι θέλουμε, να ακούσουμε ότι θέλουμε, να καταλάβουμε ότι θέλουμε.

Και δεν υπάρχει τέλος σε αυτό, μόνο μια πορεία προς την μερική μας ευτυχία.

Αγάπησα και

Ξέρω πως είναι στην άδεια την πόλη

Μόνο φαντάσματα τρέχουν στους δρόμους της γυμνά

Και τα φώτα στα φανάρια φέγγουν ασθενικά

Αγάπησα και εγώ τις μοναξιές μας ενωμένες

Κλαίνε τα δέντρα σε όλα τα πάρκα

Έχουν ξεχάσει πως τους γελούσαν τα παιδιά

Και τα παγκάκια αγκομαχάνε λυπημένα στα κρυφά

Αγάπησαν και αυτά την αστραπή της καταιγίδας

Έκλεισαν ακόμα τα πατζούρια από τα σπίτια

Άσπρα σεντόνια απλώθηκαν σε όλα τα έπιπλα

Και η σκόνη βολεμένα στερεώνει την μοναξιά

Αγάπησε και αυτή τα κρύα του χειμώνα

Ερήμωσε και το φτωχικό εκκλησάκι στην γωνιά

Έμειναν άδειες οι θέσεις σαν χαμένα πουλιά

Και πέταξε η πίστη χαλώντας την ατμόσφαιρα

Αγάπησε και αυτός όλα τα αποδημητικά πουλιά

Σκούπισε τα δάκρυά σου να δεις καθαρά

Κοίταξε πως ότι λείπει ξέρει να γυρνά

Και άσε την θλίψη σου να ταξιδέψει

Αγάπησε και εσύ την γλυκιά την λησμονιά

Άσε τον φόβο σου να χτίσει

Ο ήλιος όταν βγαίνει θα φωτίσει

θα κρύψει τα άστρα, τους γαλαξίες

και το φεγγάρι, και το φεγγάρι

Το φεγγάρι κλέβει φως από τον ήλιο

σκορπάει φόβο και μια αχνή ελπίδα

πως ξημερώνει, πως ξημερώνει

Και εσύ σαν στάθηκες εμπρός μου είδα

πως το φεγγάρι είναι απλά υποχείριο σου

χωρίς καμιά ελπίδα

Οι άδειες μέρες μου σου τρώνε το σαράκι

και εγώ γεμίζω με τσιγάρα το τασάκι

φυσάει πολύ τις άδειες τούτες μέρες

Άσε τον φόβο σου να χτίσει το παλάτι

εκείνο που έγινε θύμα στη μάχη

ξέρεις που ει-που είναι η αγάπη

Μέσα στα δέντρα τραγουδάνε μελωδίες

που άνθρωποι ξεχάσαν να ακούνε

φτερά σπασμένα, θρυμματισμένα

Θα μου τραγουδήσεις με τα μάτια

και θα χορεύει η σιωπή μου στα σκοτάδια

ανάμεσα μας, ανάμεσά μας

Όταν οι λέξεις σχηματίζουνε τον ήλιο

βλέπεις και εσύ στα μάτια το φεγγάρι

και αυτό γκρινιάζει, όμως γκρινιάζει

Σαν να ξημέρωσε και χάσαμε τον χρόνο

άφησε πίσω του ρημάδια που φωνάζουν

να μας ξανά ρθεις, να μας ξανά ρθεις

Άσε τον φόβο σου να χτίσει και το κάστρο

εκείνο που έγινε θυσία στην αγάπη

και εσύ ελπίζεις, ακόμα ελπίζεις

Μορφές

Και οι δρόμοι ακόμα χάνονται

στις μυρωδιές της λάσπης αφήνονται

Που είναι η ψυχή σου φίλε μου

σε ποια φωτιά κάηκαν τα όνειρά σου

Τρέχει η φωνή σου στο μυαλό μου

η ανάσα σου στο δέρμα μου ψιθυρίζει

Βλέπεις και εσύ την σκουριά της θάλασσας

ανεβαίνεις και εσύ στο καράβι της μοναξιάς

Μορφές τρελές έχουν τα όνειρα

και στους δρόμους που χάνονται,

ξεχνάς

Είμαι η σιωπή σου απ τις κραυγές

είσαι μόνος έξω απ το λιμάνι σου

Φως δεν ξέρεις που να βρεις

και σκοτάδι δεν βρίσκω να αγκαλιάσω

Μορφές τρελές έχουν οι σκέψεις

και η μυρωδιά της λάσπης τις ποτίζει,

θυμάσαι

Μην καις πια ότι υπάρχει μέσα σου

βούτα στη θάλασσα να σβήσεις την φωτιά σου

Κρύψε την μοναξιά σου στα βαθιά

και ξέχασε ποιος είναι ο Γολγοθάς σου

Μορφές τρελές έχουν οι Ερινύες

και στην φωτιά αντέχουν,

αφήνεσαι

Δεν είναι ο τοίχος που στηρίζεσαι

ότι και αν καις ξανά γεννιέται

Στα χέρια σου κρατάς την μοναξιά μου

και ξέρω που είναι κρυμμένα τα φτερά σου

Μορφές τρελές είναι και αυτοί αγάπη μου

τα μάτια τους συνήθισαν να βλέπουν στο σκοτάδι

Γιατί να κάνεις τον εαυτό σου δούλο σου

Πιο ηθικό θα ήταν να απορρίπτεις τις προτάσεις που γίνονται σε βάρος σου ή να προκαλείς προτάσεις που ξέρεις ότι δεν θα σου είναι αρκετές;

Αν και εσύ φοβάσαι τις συνέπειες και δεν αφήνεις τον εαυτό σου να γευτεί τα λάθη και τα πάθη του δεν θα βρεις ποτέ αυτό που θα γεμίσει τα πιο σημαντικά κενά σου. Όχι πως το να γεμίζεις τα κενά σου με πράγματα που δεν σου κάνουν είναι σωστό αλλά σκέψου μόνο πόσα είναι τα κενά σου. Έχουμε τόσα κενά και άλλα τόσα που δεν μας είναι εμφανή και άλλα που μεγαλώνουν στην πορεία. Αυτά τα κενά δεν είναι ποτέ κανείς ικανός να τα γεμίσει ούτε του εαυτού του ούτε τα δικά μας ούτε των άλλων.

Κάπως έτσι καταλήγουμε στο να ξεχνάμε τα πρέπει και να ικανοποιούμε το εγώ μας γιατί τα πρέπει μας προσφέρουν μεν την ευχαρίστηση του διαφορετικού αλλά δεν μας προσφέρουν την ηδονή του κινδύνου και της απάρνησης των φραγμών της τυπικής ηθικής των πρέπει. Κάνουμε ότι μπορούμε για να προσφέρουμε στον εαυτό μας δόσεις χαλάρωσης χωρίς υποχρεώσεις και συνέπειες από την καμιά φορά παρεκκλίνουσα συμπεριφορά που χρησιμοποιούμε. Αφού ο μοναδικός σκοπός της επιβίωσης και της διαιώνισης του είδους είναι δεδομένος και δεν υπάρχει ανησυχία για το μέλλον των στόχων αυτών μπορούμε να επικεντρωθούμε στο εγώ μας και να ακολουθήσουμε τις επιθυμίες μας αρκεί να μην βλάψουμε ανεπανόρθωτα τους άλλους γύρω μας.

Τα λόγια αυτά είναι εύκολα παρεξηγήσιμα αλλά θα κατατοπίσω αυτούς που έχουν την φοβερή αυτή ικανότητα να μειώνουν και να εξευτελίζουν ότι δεν μπορούν να κατανοήσουν. Όποιος δεν αγαπά την μοναξιά του δεν θα αγαπηθεί για αυτό που είναι καθώς αυτό που είναι έχει μετατραπεί σε μια σειρά από συμπεριφορές συμβιβασμένες και προσαρμοσμένες πάνω σε άλλες συμπεριφορές με αποτέλεσμα να χάνει τον εαυτό του, το μοναδικό του όπλο απέναντι στους άλλους, το εγώ του. Χωρίς την ανάγκη να ακούσεις τον εαυτό σου δεν θα ξέρεις πως ικανοποιείται και θα αρκεστείς στο να ικανοποιείς τους άλλους νομίζοντας πως είσαι ο καλός και πράττεις συνεχώς σωστά ενώ στην πραγματικότητα είσαι υποχείριο όσων νοιάζεσαι.

Το απόλυτο δόσιμο του εαυτού σου πρέπει να γίνεται όσο είσαι μόνος σου, γιατί τα κενά που γεμίζεις στους άλλους και τα κενά που σου γεμίζουν δεν ξέρεις ποτέ τι είδους κενά είναι και ποια έχεις αφήσει εκτεθειμένα. Δεν καλώ τις ανασφάλειες σας ούτε εφιστώ την προσοχή σας στους γύρω σας. Η αμφισβήτηση δεν ήταν ποτέ εχθρός της εμπιστοσύνης και όσοι μπορούν να τις διαχειριστούν και τις δυο είναι σίγουρα στην κατάλληλη ισορροπία του εγώ, του θέλω, του δίνω και του μπορώ.

Ο μονόλογος αυτός που μοιάζει και με την απολογία για τις απρεπείς κινήσεις και συμπεριφορές στις οποίες ίσως έχω υποπέσει θέλει απλώς να σας κάνει γνωστό πως όσο το δυνατόν πιο ευτυχισμένος είναι ο κάθε άνθρωπος τόσο πιο ικανοποιημένη είναι και η κοινωνία και λειτουργεί για την βελτίωση όσων την αποτελούν και όχι για την διαφοροποίηση και απομάκρυνση όσων πάλι την αποτελούν, όχι ότι υπάρχει ολοκληρωμένη ευτυχία και αν υπάρχει σε κάποιον αυτός ο κάποιος είναι μέτριος αλλά μέσα από τον εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο γύρω μας και για να είμαστε καλοί πρέπει να έχουμε αυτά που θέλουμε στο έπακρον. Ίσως το ρίσκο να μας απομακρύνει καμιά φορά από αυτό που μας ταιριάζει αλλά αν ταιριάζαμε και για αυτό δεν θα απομακρυνόταν. Κρίνοντας από τις συμπεριφορές χάνεις όλον τον χαρακτήρα ενώ μάλλον θα έχεις χάσει ήδη το εγώ σου. 

Ανέκδοτα Με Σμαρτάκια

Ένα ευχαριστώ για αρχή στην φίλη μου Ελευθερία Τόσιου για την πολύτιμη βοήθειά της!

-Δεν θυμάμαι που έχω παρκάρει το σμαρτ. -Κοίταξες στο δεύτερο συρτάρι;

Φτερνίστικα μέσα στο σμαρτ κι έκανε όπισθεν... 

Φίλος με σμαρτ κάτω απ το σπίτι μου,μου λέει"δε βρίσκω χώρο να παρκάρω"..Το ανεβάσαμε στο πατάρι με τα χειμωνιάτικα 

Aν ο ελληνικός στρατός έφτιαχνε μονάδα με αγουροξυπνημένες γυναίκες σε σμαρτ, η Ελλάδα θα γινόταν υπερδύναμη 

Διπλοπαρκαρω καπου και με λεει ο αλλος με το σμαρτ φιλε θελω να βγω.ε τι;δε χωραει απο κατω; 

πήρα μια οδοντόβουρτσα και ένα ποτήρι νερό, λάμπει το σμάρτ!

-Μωρό μου βάλανε καινούργιο κάδο σκουπιδιών αλλά δεν μπορώ πως να πετάξω την σακούλα!!! -Αγάπη μου, το σμαρτ του γείτονα είναι αυτό!!!

Χάσαμε και δυο νεα παιδιά χθες μέσα σε ένα σμαρτ από πνιγμό, χύθηκε ο φραπέ του ενός

Κατέβηκα σε κάτι χωράφια χτες για μια δουλεια. Τώρα είμαι με μία οδοντογλυφίδα και καθαρίζω τις λάσπες απ το σμαρτ. Τα χοντρά μωρέ.

Παρκάρουν τα σμαρτ όπου βρουν ρε,μπροστα στους κάδους,δίπλα στους κάδους,πλάγια στους κάδους,μέσα στους κάδους

Είδα ενα κουνουπι μέσα σε ενα σμαρτ,δικό του θα 'ταν.

Οταν βλεπω καποιον με σμαρτ,του κανω παρατηρηση που δεν φοραει κρανος

Βρήκα το Σμαρτ στην παρακάτω γειτονιά. Το είχε πάρει ο αέρας

Χτύπησα το δάχτυλο του ποδιού στο σμαρτ. 1500 ευρώ ζημιά.

Ενα σμαρτ είναι σταματημένο στη διασταύρωση.Θα έμεινε απο μπαταρία.Πάω να βγάλω τις μπαταρίες του τηλεκοντρολ κ να τους τις πάω.Κριμα είναι.

-μάνα που είναι το σμαρτ;
-μέσα στο κουτί της νουαζέτα

Πηρα μπαμπούσκα.
Την ανοίγω, μπαμπούσκα μεσα...
..ανοιγω και αλλη μπαμπούσκα μέσα,
...ανοίγω και την τρίτη και ειχε ενα σμαρτ

-Πρόσεχε ρε μαλάκα το σμαρτ θα τρακάρουμε!-Το πέρασα για σακούλα.

Aγορασα σμαρτακι και πιαστηκαν τα χερια μου να το κουβαλαω τοση ωρα στη σακουλα.

Ο άλλος πήγε και έβαλε κοτσαδορο στο Σμαρτακι.. Τι θα τραβιξεις ρε φιλαρακι? το καρότσι απ το σούπερ μάρκετ?

Ήμαρτον ρε πούστη μου, πάνε και παρκάρουν τα σμαρτακι πάνω στο πεζοδρόμιο, κόντεψα να το πατήσω.

Ενα σμαρτακι ηταν σταματημενο στο φαναρι κανενα μισαωρο. Ειχε πατησει τσιχλα.

Τρία χρόνια το έχω το σμαρτ και δεν έχει μεγαλώσει καθόλου

Ενοχλεί λέει το σμαρτ μου,ε πάρε την κοπέλα σου ρε φίλε σήκωσε το και φυγε τι μας ταλαιπωρεις;

Πωλείτε Galaxy s4, αγόρασα σμάρτ και δεν χοραει.

Έχω παρκάρει σμαρτ ανάμεσα σε γλάστρες. Μπαλκονιού.

Δεν μπαινω ποτε μεσα σε σμαρτ εχω κλειστοφοβια.

Οσοι εχετε σμαρτ προσεχτε τι ασφαλεια θα κανετε. Οι περισσοτερες δεν καλυπτουν συγκρουση με εντομο.

Ειναι το τρίτο σμαρτ που χάνω μέσα στην τσάντα της γυναίκας μου..

Έσκασε ενα μυγακι στο σμαρτ,περασαμε αντιθετο ρεύμα..Άγιο ειχαμε

Έτσι όπως οδηγούσα νόμιζα πως άνοιξε η γη και με κατάπιε. Τελικά έπεσα με το σμαρτ σε αυλάκι.

Ξέχασα να ψάξω τις τσέπες του παντελονιού κι έπλυνα το σμαρτ με τα χρωματιστά...

Περασε ένας με σμαρτ και είχε το χέρι απ'έξω, νόμιζα με χαιρετούσε, αλλά τελικά εξυνε την πλάτη του

Τράκαρα με σμαρτ και έπαθε μεγάλη ζημιά. Με τα πόδια εγώ

Πηγα για σερβις το σμαρτ στα τζαμπο.

Οταν θέλω να κρύψω το σμαρτ απο τους φίλους μου βάζω στο παρμπρίζ ενα φυλλάδιο απο πιτσαρία.

Έπλυνα το σμαρτ σε πλυντήριο.Πιάτων.

Κοροϊδεύετε τα Σμαρτ, αλλά το θεωρώ την καλύτερη αγορά που έχω κάνει.

Η μικρή δεν χορταίνει να παίζει

Έσκασε το λάστιχο στο σμαρτ. Ευτυχώς είχε η δικιά μου λαστιχάκι για τα μαλλιά και το άλλαξα.

o άλλος καθάριζε το σμαρτ, ίσα που ξόδεψε και 3 μωρομάντηλα

Τράκαρα με ένα σμαρτ σήμερα.Ευτυχώς όλα καλά.Το ακινητοποίησα με τα χέρια την ώρα που περνούσα από τη διάβαση,χωρίς να μου πέσει το παγωτό

Πιάστηκε σήμερα η ζακέτα μου στην πόρτα και έσερνα μισή ώρα το σμαρτ χωρίς να το καταλάβω.

Χθες στο δρόμο μου πουλούσε μούρη ένα σμάρτ και ήθελε να με προσπεράσει. Ευτυχώς είχα μαζί μου μυγοσκοτώστρα.

Ο τρόπος σου

Έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε και να ακούμε, να εντυπωσιαζόμαστε και να συμπαθούμε ανθρώπους που μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης μπαίνουν σε όλα σχεδόν τα σπίτια. Πόσο σημαντικό είναι άραγε για εμάς να μπορούμε να αγγίζουμε ή να ταυτιζόμαστε με κάποιο τρόπο με τους ανθρώπους που τους ξέρει και τους συμπαθεί η γειτόνισσα, η γνωστή και η άγνωστη φίλη μας. Μας δημιουργείτε η ανάγκη να γίνουμε γνωστοί σε αυτό που κάνουμε, να αποκτήσουμε τον σεβασμό και να υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με το έργο μας, όταν γίνει κάτι τέτοιο το έργο μας αποκτά δευτερεύουσα σημασία και θέλουμε να ασχολούνται με εμάς, με τα προσωπικά μας, με τον εαυτό μας. Η αίσθηση του να επηρεάζεις άλλους ανθρώπους με τον τρόπο που κινείσαι και μιλάς έχει μια μαγνητική έλξη για όλους μας. Ίσως φοβόμαστε τόσο πολύ την πραγματική μοναξιά που φτιάχνουμε στο μυαλό μας κόσμους με επίκεντρο εμάς και στον πραγματικό κόσμο η λίγη προσοχή μας δίνει τόση χαρά που στον φανταστικό μας της αλλάζουμε μορφή και την κάνουμε απόκτημά μας. Κάπου εδώ θα έπρεπε να μπλεχτεί η ψυχολογία. Η καριέρα του κάθε ανθρώπου στηρίζεται στην απασχόληση του με αυτό που του αρέσει ενώ ταυτόχρονα είναι καλός και μπορεί να προσφέρει ποιοτικό έργο. Μέσα από την συνεχή δουλειά και τα καλά αποτελέσματα επέρχεται και η αναγνώριση στον τομέα του. Ανταμείβονται οι προσπάθειες του με την κοινωνική καταξίωση. Όταν όμως υπάρχει ένα μέσο για να γίνει κάποιος γνωστός εκτός του τομέα που τον ενδιαφέρει αλλάζουν τα κίνητρα του. Η διαδικασία της τηλεοπτικής εμφάνισης, σταδιοδρομίας και η δημοσιότητα που μπορεί να αποκτήσει κάποιος στρέφει το κέντρο της δουλειάς του στον εαυτό του και στην εξωτερική βελτίωσή του γιατί αυτό είναι που θα δει ο κόσμος. Με την κινούμενη εικόνα οι λέξεις χάνουν την γοητεία τους και όλα γυρνάνε γύρω από το στυλ.

Το στυλ είναι αυτό που θα τραβήξει την προσοχή είτε βρίσκεται μέσα από το γυαλί είτε απ έξω. Οι διαταγές της μόδας είναι αυτές που θα καθορίσουν τα σχέδια, τα χρώματα, το περπάτημα, το βάψιμο. Είναι αυτή που με την υπογραφή της θα είναι κάποιος πάντα το κέντρο της προσοχής. Δεσμεύεται με ομορφιά και οδηγεί πάντα στην τελειότητα. Για αυτό και οι άνθρωποι που στερούνται αποφασιστικότητας, θάρρους, αυτοπεποίθησης και προσωπικότητας προτιμούν να ακολουθήσουν τις διαταγές αυτές και εντυπωσιάζονται μόνον από αυτούς που κάνουν το ίδιο καθώς όσοι έχουν αντίθετα χαρακτηριστικά από αυτούς αποτελούν κίνδυνο για το πρότυπο κοινωνική συμπεριφοράς που τους έχουν μάθει οι άνθρωποι με στυλ πίσω απ το γυαλί. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι προβάλουν την μόδα γιατί αυτή τους ταΐζει, αυτή τους καταλαβαίνει, αυτή τους φροντίζει, αυτή τους δίνει δουλειά, αυτή τους γεννάει. Ο κόσμος των ανθρώπων που τα έχουν ζήσει όλα καθώς κάθε μέρα που περνάει είναι πιο ανούσια απ την προηγούμενη τους οδηγεί σε καταχρήσεις που οι άνθρωποι με τις παρωπίδες δεν θέλουν να αντιληφθούν. Γίνονται έρμαια στις αρχέγονες ανάγκες του ανθρώπου, πίσω από την χαμογελαστή μάσκα υπάρχουν άνθρωποι με τερατώδεις συμπεριφορές και ανήθικες ψυχές.

Αφού λοιπόν τα πρότυπα αποκαλύπτονται και παρακμάζουν οι άνθρωποι δεν απομακρύνονται από αυτά τα παραδείγματα αλλά θεωρούν ότι με την ακολούθηση των κατεστραμμένων προτύπων θα αποκτήσουν την εφήμερη δόξα που έχουν και τα πρότυπα τους. Η απομάκρυνση από τον συνάνθρωπο μπέρδεψε τις προτεραιότητες των ανθρώπων, άφησε πίσω τα συναισθήματα και χάραξε τον δρόμο της αναγνώρισης με τίμημα τις αξίες και τα ιδανικά. Η μορφή του κακού έγινε και αυτή μόδα, έγινε μόδα για τους ριψοκίνδυνους, για αυτούς που δεν έχουν πρόβλημα να στιγματίσουν το όνομά τους και την ψυχή τους. Χωρίς επικοινωνία με το περιβάλλον, μόνο ακούμε και βλέπουμε, ποτέ δεν μιλάμε. Δεν θα μας ακούσουν, δεν θα τους ενδιαφέρει η γνώμη μας, μόνο αν συμφωνούμε, και θα συμφωνήσουμε για να γίνουμε και εμείς σαν αυτούς.

Ο τρόπος που ντυνόμαστε, ο τρόπος που περπατάμε, ο τρόπος που μιλάμε, τα θέματα για τα οποία μιλάμε, τα θέματα που μας ενδιαφέρουν, οι άνθρωποι που πλησιάζουμε, οι φιλίες που διαλέγουμε, ο τρόπος που εκφραζόμαστε, ο τρόπος του φερόμαστε, ο τρόπος που αγαπάμε, ο τρόπος που θυμώνουμε, ο τρόπους που γελάμε, ο τρόπος που κοιτιόμαστε, ο τρόπος που νοιαζόμαστε, ο τρόπος που χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι σε καθημερινή βάση είναι να ζούμε για τον εαυτό μας και να ανασαίνουμε για τους διπλανούς μας. Κάθε άνθρωπος κουβαλάει επάνω του λίγη μόδα, κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει το τίποτα του φαίνεσθε και το κάτι του είναι. Ότι επιλογές και αν κάνουμε οφείλουμε να τις κάνουμε για τον εαυτό μας, γιατί η ύπαρξη μας είναι μοναδική και έχουμε ηθική υποχρέωση στον εαυτό μας να την κρατήσουμε έτσι. Τα πολλά που θέλουμε έρχονται από τα λίγα που κυνηγάμε. Η ποσότητα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την ελευθερία της ποιότητας. Είμαστε μέρος του υλικού κόσμου με ακατέργαστη πνευματική ύλη μέσα στο κεφάλι μας, αυτό που μας δείχνει τον δρόμο μέσα στο σκοτάδι της καθημερινότητας είναι οι εμπνεύσεις και τα ερεθίσματα του φυσικού κόσμου που ανοίγεται κάθε μέρα μπροστά μας.

Η σημασία του γυρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που γέννησε η ζωή είναι η απώλεια. Κάτι που άνθρωπος φοβάται να αντιμετωπίσει, φοβάται να το δεχτεί. Είναι ένα συναίσθημα που έχει σταθερή και μόνιμη κατάσταση, μια αιώνια ανοιχτή πληγή. Αποφεύγουμε αυτό το συναίσθημα αφήνοντας τους προπορευόμενους σε ηλικία να χαράξουν διαφορετική πορεία από εμάς, ακόμα και τους άμεσους συγγενείς μας, τους ξεσυνηθίζουμε για να μην τους έχουμε ανάγκη υλικά τουλάχιστον όταν φύγουν. Μια αρρώστια που δεν έχει γιατρειά είναι λοιπόν το κενό που αφήνει ο θάνατος των ανθρώπων που αγαπούμε.

Μακριά από τον φόβο του θανάτου βρίσκεται η απώλεια των ανθρώπων που αγαπούμε και αποχωριζόμαστε. Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που καταλήγουμε στο αναγκαστικό πρέπει του αντίου και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από τις επιλογές των άλλων. Υποβάλουμε τον εαυτό μας σε ένα μαρτύριο αναγκάζοντάς τον να συνηθίσει να ζει δίχως την συντροφιά ανθρώπων που δεν μπορούμε να τους φανταστούμε τον κόσμο χωρίς αυτούς. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες του ίδιου μας του εαυτού και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε την σκέψη μας όταν ξεφεύγει από την λογική που μας περιβάλει σαν κοινωνία.

Απομακρυνόμαστε από το κάτι που μπορεί να γίνει πάντα για να αποκτήσουμε το τίποτα έχοντας την ελπίδα ότι είναι κάτι επειδή προβάλλει απλώς ένα κενό που πιστεύουμε ότι μπορούμε να το γεμίζουμε. Αυτό που κάνουμε είναι να έχουμε δύο μόνο λουλούδια σε ένα χωράφι και να έχουμε και ένα απέραντο χωράφι. Διαλέγουμε το απέραντο χωράφι χωρίς να το έχουμε δει πιο προσεκτικά και παρατάμε τα δύο λουλούδια στην τύχη τους. Το λάθος μας είναι ότι το χωράφι είναι γεμάτο πέτρες και δεν μπορεί να καλλιεργηθεί ενώ τα λουλούδια με λίγη προσοχή και φροντίδα θα γέμιζαν το χωράφι εκείνο.

Την λάθος επιλογή θα χρειαστεί να την κάνουμε πολλές φορές. Κάθε λάθος οδηγεί είτε σε μια νέα αρχή είτε σε μια στροφή σε αυτά που αφήσαμε για να διορθώσουμε και να τα συνεχίσουμε με μεγαλύτερη προσήλωση στην λεπτομέρεια που θα τα κάνει ανεκτίμητα. Δυσκολευόμαστε να γυρίσουμε λόγο φυσικά του εγωισμού μας καθώς δεν θέλουμε να αποδεχτούμε την λάθος κρίση μας και την λάθος αξιολόγηση, για αυτό προτιμάμε την νέα αρχή που δεν θα ξέρει για τα προηγούμενα λάθη νιώθοντας ασφαλής από την αλήθεια που μας πνίγει.

Σημασία λοιπόν δεν έχει πόσες φορές θα χρειαστεί να φύγουμε, να κάνουμε άλλες επιλογές, να χαθούμε σε άλλους δρόμους, να αλλάξουμε τα χαρακτηριστικά μας αλλά το ότι κάποτε θα γυρίσουμε σε εκείνα που θα μας έκαναν ένα με τον εαυτό μας. Σε εκείνα που λίγο ή πολύ μπόρεσαν να μας κάνουν ευτυχισμένους, μακριά από όλα τα άλλα τίποτα εμείς θα μπορούσαμε να έχουμε το δικό μας κάτι, όσα λάθη και να κάνουμε υπάρχει πάντα ο δρόμος να φτάσουμε στη δική μας Ιθάκη όσες φορές και αν φύγαμε, όσες και αν την προσπεράσαμε, όσες και αν την χάσαμε.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια από την απώλεια συναισθημάτων που δεν δημιουργούνται αλλιώς παρά με την παρουσία ανθρώπων που με την ύπαρξή τους τα φτιάχνουν στο μυαλό μας και τα περνάνε στην καρδιά μας. Η φυλακή των ανθρώπων δεν είναι η απώλεια του θανάτου, αλλά η ύπαρξη του κενού που γίνετε αντιληπτό σε όλα τα απλά και καθημερινά πράγματα, μέχρι την στιγμή της λύτρωσης που ποτέ δεν έρχεται χωρίς να πολεμήσεις για αυτήν νομίζοντας πως πολεμάς για το τίποτα.

Σπισισμός, τι σημαίνει και η σημερινή έκβαση του φαινομένου. Ο ρόλος της οργάνωσης Animal Liberation front.

Ο όρος σπισισμός (ή σπισισισμός) προέρχεται από την αγγλική λέξη speciesism. Η έννοια του σπισισμού δηλώνει τη διάκριση μεταξύ δύο ειδών, η οποία αποφέρει την εκμετάλλευση του ενός είδους από το άλλο. Ουσιαστικά πρόκειται για μία έννοια παρόμοια με αυτές του σεξισμού και του ρατσισμού. Αν και μάλλον ο Κάρολος Δαρβίνος είχε χρησιμοποιήσει πρώτος τη συγκεκριμένη λέξη, ο Ρίτσαρντ Ράιντερ είναι αυτός του τη χρησιμοποίησε πρώτη φορά επίσημα το 1973.

Βλέπω τον όρο "είδος" ως έναν που δόθηκε αυθαίρετα για λόγους διευκόλυνσης ώστε να ομαδοποιούνται άτομα που μοιάζουν μεταξύ τους ~Κάρολος Δαρβίνος

Σπισισμός είναι η μεταχείριση ατόμων ανάλογα με το είδος που ανήκουν, αντί ανάλογα με τα χαρακτηριστικά που κατέχουν, όπως η ικανότητα να υποφέρουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι που συνειδητά υποστηρίζουν την εκμετάλλευση των μη-ανθρώπινων ζώων είναι σπισιστές.

Στο παρελθόν, υπήρξαν πολλές διαφορετικές ερμηνείες για το τι θεωρείται διαφορετικό είδος. Σήμερα αυτό ορίζεται γενετικά.

Όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για απόδειξη της ανθρώπινης υπεροχής, δεν μπορούν να συνθλίψουν ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός:

στον πόνο, τα ζώα είναι όμοιοί μας ~Peter Singer

Η έννοια του σπισισμού μπορεί να απασχολήσει αρκετούς μελετητές από διαφορετικούς τομείς καθώς το φαινόμενο έχει ρίζες πιο βαθιές από ότι το ίδιο το ανθρώπινο είδος. Η ψυχολογία αρχικά του ανθρώπου και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τα γεγονότα γύρω του αποτελούν το πιο σημαντικό κομμάτι που πρέπει να κατανοήσουμε καθώς όλα προέρχονται από το μυαλό του ανθρώπου. Η κοινωνιολογία και η κτηνιατρική είναι οι επόμενες δυο βασικές επιστήμες που έχουν εξίσου σημαντικό ρόλο την περιγραφή και αντιμετώπιση του φαινομένου.

Οι ανάγκες του ανθρώπου που τον αναγκάζουν να ξεπερνά τα όρια της φύσης. Τρεις βασικές ανάγκες:  Ένδυση, Επιστήμη και Τροφή.

·         Στην εποχή της υπερκατανάλωσης και της ραγδαίας επιστημονικής εξέλιξης δεν υπάρχει χρόνος για συμπόνια και ανθρωπιά. Αυτό είναι κάτι που οι άνθρωποι δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν καθώς η ως έχει κατάσταση τους βολεύει γιατί κάνει την καθημερινότητά τους πιο εύκολη. Τα ζώα όμως είναι αυτά που υποφέρουν πίσω από τα εργοστάσια που παραγάγουν όλα όσα εμείς θεωρούμε δεδομένα.

·         Υπάρχουν πολλοί περιορισμοί όσων αναφορά την εκτροφή των ζώων που προορίζονται για σφαγή και τον τρόπο θανάτωσής τους. Ελάχιστα είναι τα εκτροφεία που πληρούν τους κανονισμούς αυτούς με αποτέλεσμα την ανθυγιεινή κράτηση των ζώων, τον βασανισμό τους κατά την κράτηση και την βίαιη θανάτωσή τους με τρόπους τελείως βάναυσους.

·         Στο βωμό της επιστημονικής εξέλιξης έχουν υποφέρει και συνεχίζουν να υποφέρουν πολλές φορές νόμιμα πολλών ειδών ζώα. Κανένα είδος δεν πονάει λιγότερο ή αντιλαμβάνεται λιγότερο. Η αντίδραση των ζώων στον πόνο και γενικότερα θυμίζει πολύ αυτή των ανθρώπων για να μην πούμε απλά ότι είναι η ίδια.

·         Ο σεβασμός στα κατώτερα πλάσματα της φύσης είναι υποχρέωση κάθε πολιτισμένου και συνειδητοποιημένου ανθρώπου. Η αδιαφορία δεν είναι το σκληρό πρόσωπο της ζωής αλλά ο φόβος μήπως κάποτε όλα αυτά γυρίσουν απέναντι μας. Η εκμετάλλευση παρά την αντίληψη της καταστροφής και των προβλημάτων που προκαλούνται είναι αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε, σπισισμός.

Το πόσα πράγματα που χρησιμοποιούμε έχουν φτιαχτεί από το δέρμα των ζώων δεν μπορούμε να τα φανταστούμε.

·         Χαρακτηριστικές ήταν οι διαμαρτυρίες για μπότες επώνυμης μάρκας που φτιάχνονται από ρακούν τα οποία βασανίζομαι μέχρι της τελευταία τους αναπνοή για την γούνα τους καθώς τα γδέρνουν ζωντανά.

·         Μια ακόμα περίπτωση απάνθρωπης κακοποίησης που φτάνει στο τραπέζι μας είναι τα μοσχαράκια που από την ημέρα που γεννιούνται δένονται έτσι ώστε να μην μπορούν να κάτσουν κάτω και να είναι για κάποιες μέρες όρθια έτσι ώστε να έχει το κρέας τους όσο το δυνατόν πιο ροδαλό χρώμα ενώ τα ταΐζουν γάλα που πολλές φορές δεν είναι το μητρικό.

·         Ένα άλλο παράδειγμα που φτάνει στο πιάτο μας είναι οι κότες που προέρχονται από εκτροφεία, χωρίς ίχνος υγιεινής και χωρίς να έχουν βγει ποτέ από το εκτροφείο εμφανίζουν κανιβαλισμό και για αυτό οι υπεύθυνοι των εκτροφείων βγάζουν απλώς με μια τανάλια το ράμφος τους ώστε να μην μπορεί να φάει το ένα ζωντανό το άλλο. Αυτό είναι κάτι που γίνετε και σε άλλα εκτροφεία, στα γουρούνια για παράδειγμα κόβουν τις ουρές τους και τα αυτιά για να μην μπορεί να φάει το ένα την ουρά του άλλου, η στείρωση στα εκτροφεία που χρειάζεται γίνεται πάλι με τανάλια με ευνουχισμό, τα κέρατα των ζώων κόβονται με ότι μέσα υπάρχουν και όλα αυτά φυσικά χωρίς αναισθησία, οι κραυγές των ζώων είναι σπαρακτικές και θεώρησα καλό να εμπλουτίσω την εργασία αυτή με οπτικοακουστικό υλικό.

·         Η θανάτωση των αδέσποτων γάτων στην Κίνα γίνεται απλά σε θαλάμους αερίων.

·         Ο άνθρωπος πρέπει να συμβιώνει αρμονικά με το περιβάλλον του, να το σέβεται και να το ευγνωμονεί γιατί χάρις αυτό συνεχίζει να απολαμβάνει τις όποιες καθημερινές του συνήθειες έχει την δυνατότητα. Η οικονομική κρίση, η φτώχια και η αδρανής στάση λόγο της απόστασης από αυτά τα θέματα δεν δικαιολογεί την πραγματικότητα αυτή. Είμαστε υπεύθυνοι για τα όσα φοράμε και τρώμε, είμαστε υπεύθυνοι για τα ζώα που ζουν αποκλειστικά για να εξυπηρετήσουν αυτές τις ανάγκες μας. Για τα λίγα χρόνια ζωής τους ή και τους λίγους μήνες πριν φτάσουν σε εμάς βασανίζονται και πονούν όσο δεν μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

·         Είμαστε εμείς που φτάσαμε τις βιομηχανίες φαγητού και τροφικών προϊόντων σε αυτό το σημείο και η τιμωρία μας δεν είναι να ζούμε με ενοχές αλλά να δραστηριοποιηθούμε απέναντι στον ρατσισμό ανάμεσα στα είδη, στον σπισισμό.

ANIMAL LIBERATION FRONT

Επιτίθεται ενάντια σε όσους εκμεταλλεύονται τα ζώα . Το Huntingdon Life Sciences (HLS), το μεγαλύτερο εργαστήριο στην Ευρώπη όπου πραγματοποιούνται πειράματα σε ζώα, βρίσκεται εδώ και  χρόνια στο στόχαστρο . Για να επιτύχουν την απελευθέρωση των ζώων που θυσιάζονται στον βωμό των ερευνών, οι οικομαχητές προσπαθούν να εξωθήσουν το HLS στη χρεοκοπία, παρενοχλώντας τους μετόχους, τους πελάτες και τους προμηθευτές του.

Η χρήση  βίαιων πρακτικών για την  προστασία των ζώων ξεκινάει τη δεκαετία του 1960.  Το 1963 ιδρύθηκε στη Νότια Αγγλία η Οργάνωση των Σαμποτέρ του Κυνηγιού (HSA). Προσπαθούσαν να παρεμβληθούν ανάμεσα στους κυνηγούς και στα θηράματά τους, για να τα σώσουν και για να παρακινήσουν την κυβέρνηση να απαγορεύσει το κυνήγι. Στη συνέχεια, επέκτειναν τη δράση τους στα εργαστήρια όπου πραγματοποιείται ζωοτομία και στα καταστήματα γουναρικών. Ονομάστηκαν Band of Mercy (Ομάδα του Ελέους). Τρία χρόνια αργότερα, οι «παράνομοι» επέλεξαν ως ονομασία τα αρχικά ALF. Εκείνη την εποχή, τα απελευθερωτικά μέτωπα πολλαπλασιάζονταν στη Λατινική Αμερική και στην Ιρλανδία

Μέσα από τις επιθέσεις και τις απειλές, το ALF επιδιώκει την αύξηση του κόστους της ασφάλειας των εγκαταστάσεων, έτσι ώστε να γίνει οικονομικά ασύμφορη η εκμετάλλευση των ζώων.

Στο όνομα του αγώνα τους, αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι είναι έτοιμοι να περάσουν στην παρανομία. Ο απολογισμός της δράσης τους : σπάσιμο της βιτρίνας κρεοπωλείων, εμπρησμοί σφαγείων και καταστημάτων γουναρικών, παρενοχλήσεις εις βάρος τσίρκων και ζωολογικών κήπων, επιθέσεις σε εκτροφεία βιζόν και απελευθέρωση των έγκλειστων ζώων, καταστροφή εργαστηρίων ζωοτομίας και των εκτροφείων που τα προμηθεύουν με τα ζώα, παρενόχληση του προσωπικού τους μπροστά στον τόπο κατοικίας τους, πετροβόλημα των παραθύρων τους και φθορές στα αυτοκίνητά τους, εμπρησμοί φορτηγών ψυγείων των σφαγείων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Βόρεια Ευρώπη, το ALF αναλαμβάνει συχνά την ευθύνη για ενέργειες αυτού του τύπου.

Έπειτα από τριάντα χρόνια αγώνων, το ALF  έχει επιτύχει σημαντικές νίκες έπειτα από εκστρατεία άσκησης πιέσεων στις συνεργαζόμενες επιχειρήσεις.

Σήμερα, είναι σχεδόν αδύνατον να βρει κανείς ένα γούνινο παλτό στη Βρετανία. Τα τελευταία χρόνια οδηγήθηκαν σε χρεοκοπία πολλά εκτροφεία γάτων και σκύλων που τροφοδοτούσαν εργαστήρια ζωοτομίας. Τον Ιανουάριο του 1994, το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το πρόγραμμα του εργαστηρίου νευρολογικής έρευνας που απαιτούσε φριχτά πειράματα πάνω σε πιθήκους (κόβεται ένα τμήμα του κρανίου των πιθήκων, χωρίς να χορηγηθεί καμία αναισθησία στα ζώα και εμφυτεύονται ηλεκτρόδια στον εγκέφαλό τους για να μελετηθεί η λειτουργία των νευρώνων.

Το πείραμα διαρκεί έξι ώρες ημερησίως, πέντε ημέρες την εβδομάδα. Οι υποστηρικτές αυτών των πειραμάτων επικαλούνται την ομοιότητα που υπάρχει ανάμεσα στον πίθηκο και στον άνθρωπο.

Οι αντίπαλοί τους ανταπαντούν ότι ακόμα και αυτή η ομοιότητα δεν είναι δυνατόν να δικαιολογήσει, την οδύνη των ζώων.

Συντονιστής αυτής της εκστρατείας ήταν ο Μελ Μπρότον, φίλος του Μπάρι Χορν, ο οποίος εξέτισε ποινή τετραετούς φυλάκισης για κατοχή εκρηκτικών. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, το συνηθισμένο εργαστήριο μετατράπηκε σε φρούριο, ενώ το κόστος λειτουργίας του πέρασε στα 32 εκατομμύρια λίρες, από 24 στην αρχή. Όλα αυτά ήταν απαράδεκτα για το διοικητικό συμβούλιο του Κέιμπριτζ, το οποίο παραιτήθηκε από τη συνέχιση αυτού του προγράμματος.

Ο κυριότερος εχθρός των οικομαχητών, οι περιφραγμένες με συρματοπλέγματα εγκαταστάσεις του HLS που θυμίζουν φρούριο και τις οποίες παρομοιάζουν με στρατόπεδο συγκέντρωσης, εξακολουθούν να λειτουργούν. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κέντρο ζωοτομίας στην Ευρώπη. Διαρροές αποκαλύπτουν ότι στο HLS πραγματοποιούνται ιδιαίτερα οδυνηρά πειράματα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πειραματισμού με αέρια CIC πάνω σε σκύλους, ο οποίος πραγματοποιήθηκε το 2003(«The Observer», Λονδίνο, Απρίλιος 2003), δεκαπέντε χρόνια μετά την απαγόρευσή τους. η δοκιμή ενός φάρμακου για τα οστά για λογαριασμό μιας ιαπωνικής εταιρείας, οπότε και έσπασαν τα πόδια σε 37 σκύλους.

·         Υπάρχουν και άνθρωποι που έδωσαν την ζωή τους για να αποκτήσουν τα ζώα τα βασικά τους δικαιώματα στην ζωή. Μια από αυτούς τους ανθρώπους  είναι  η ακτιβίστρια Jill Phipps.

Τελειώνοντας θα ήθελα να σας πω την προσωπική μου άποψη για το πώς ξεκίνησε ο σπισισμός και γιατί συνεχίζεται.

·         Όλες οι μορφές ρατσισμού ξεκίνησαν από το καπιταλιστικό σύστημα και την αδυναμία του στην εκμετάλλευση των μειονοτήτων και των χαμηλών τάξεων. Οι αδύναμοι πάντα είναι αυτοί που θα δουλεύουν για τους δυνατούς όμως ποτέ δεν έγινε μια αρκετά μεγάλη επανάσταση των ενωμένων αδύνατων έναντι σους λίγους δυνατούς. Ο φόβος της απώλειας του σίγουρου μισθού, της σίγουρης ζωής, της σίγουρης τροφής μας έχει κάνει έρμαια των καιρών.

·         Παρόλη την γενική κατάσταση η ιδεολογία που μας μετατρέπει σε απολίτιστους και βάρβαρους ξεκινάει από τις μικρές απλές μας συμπεριφορές. Ακόμα και το πώς θα συμπεριφερθούμε σε ένα αδέσποτο, σε ένα χτυπημένο περιστέρι ή σε μια γάτα στο δρόμο δείχνει το όριο που μπορεί να φτάσει το μυαλό μας και η αντίληψή μας. Η σωστή διαπαιδαγώγηση, τα σωστά ερεθίσματα και φυσικά η εκπαίδευση είναι αυτά που θα βάλουν τα θεμέλια για να μεγαλώσει ένας άνθρωπος με αρχές, ήθος και θάρρος ώστε να αντιμετωπίσει την αδικία, την εκμετάλλευση και την κάθε μορφή βίας όπως και την κάθε προσπάθεια των εξωτερικών παραγώγων να τον τιθασεύσουν σε ένα συγκεκριμένο σύστημα.

·         Είμαστε άνθρωποι και είμαστε ανώτεροι από τα ζώα γιατί έχουμε ανεπτυγμένη νοημοσύνη όταν όμως η συμπεριφορά μας δεν εμπεριέχει στοιχεία ανθρωπιάς και λογικής όπως και συναισθηματισμού δεν έχουμε καμιά απολύτως διαφορά από τα ζώα.

·         Μοιάζουμε τόσο πολύ μαζί τους που έτσι και μπορέσουν ποτέ να εκδικηθούν για όλα όσα περνάνε για χάρη μας θα μας αφανίσουν και το κακό για εμάς είναι ότι αυτά δεν μας χρειάζονται, εμείς τα χρειαζόμαστε.

Μην κάνετε ότι δεν θέλετε να σας κάνουν

Μην ξεχνάτε ποτέ από πού προήρθατε

Η φύση είναι αυτή που μας γέννησε και εκεί θα γυρίσουμε.

Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Τμήμα Δασολογίας Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων

Φρειδερίκη Χαραλαμπίδου – Παπαθεμελή

ΑΜ:1434

http://www.youtube.com/watch?v=ce4DJh-L7Ys