Ο ήλιος όταν βγαίνει θα φωτίσει
θα κρύψει τα άστρα, τους γαλαξίες
και το φεγγάρι, και το φεγγάρι
Το φεγγάρι κλέβει φως από τον ήλιο
σκορπάει φόβο και μια αχνή ελπίδα
πως ξημερώνει, πως ξημερώνει
Και εσύ σαν στάθηκες εμπρός μου είδα
πως το φεγγάρι είναι απλά υποχείριο σου
χωρίς καμιά ελπίδα
Οι άδειες μέρες μου σου τρώνε το σαράκι
και εγώ γεμίζω με τσιγάρα το τασάκι
φυσάει πολύ τις άδειες τούτες μέρες
Άσε τον φόβο σου να χτίσει το παλάτι
εκείνο που έγινε θύμα στη μάχη
ξέρεις που ει-που είναι η αγάπη
Μέσα στα δέντρα τραγουδάνε μελωδίες
που άνθρωποι ξεχάσαν να ακούνε
φτερά σπασμένα, θρυμματισμένα
Θα μου τραγουδήσεις με τα μάτια
και θα χορεύει η σιωπή μου στα σκοτάδια
ανάμεσα μας, ανάμεσά μας
Όταν οι λέξεις σχηματίζουνε τον ήλιο
βλέπεις και εσύ στα μάτια το φεγγάρι
και αυτό γκρινιάζει, όμως γκρινιάζει
Σαν να ξημέρωσε και χάσαμε τον χρόνο
άφησε πίσω του ρημάδια που φωνάζουν
να μας ξανά ρθεις, να μας ξανά ρθεις
Άσε τον φόβο σου να χτίσει και το κάστρο
εκείνο που έγινε θυσία στην αγάπη
και εσύ ελπίζεις, ακόμα ελπίζεις