Ξέρω
πως είναι στην άδεια την πόλη
Μόνο
φαντάσματα τρέχουν στους δρόμους της γυμνά
Και
τα φώτα στα φανάρια φέγγουν ασθενικά
Αγάπησα
και
εγώ τις μοναξιές μας ενωμένες
Κλαίνε
τα δέντρα σε όλα τα πάρκα
Έχουν
ξεχάσει πως τους γελούσαν τα παιδιά
Και
τα παγκάκια αγκομαχάνε λυπημένα στα κρυφά
Αγάπησαν
και
αυτά την αστραπή της καταιγίδας
Έκλεισαν
ακόμα τα πατζούρια από τα σπίτια
Άσπρα
σεντόνια απλώθηκαν σε όλα τα έπιπλα
Και
η σκόνη βολεμένα στερεώνει την μοναξιά
Αγάπησε
και
αυτή τα κρύα του χειμώνα
Ερήμωσε
και το φτωχικό εκκλησάκι στην γωνιά
Έμειναν
άδειες οι θέσεις σαν χαμένα πουλιά
Και
πέταξε η πίστη χαλώντας την ατμόσφαιρα
Αγάπησε
και αυτός
όλα τα αποδημητικά πουλιά
Σκούπισε
τα δάκρυά σου να δεις καθαρά
Κοίταξε
πως ότι λείπει ξέρει να γυρνά
Και
άσε την θλίψη σου να ταξιδέψει
Αγάπησε
και
εσύ την γλυκιά την λησμονιά