Και οι δρόμοι ακόμα χάνονται
στις μυρωδιές της λάσπης αφήνονται
Που είναι η ψυχή σου φίλε μου
σε ποια φωτιά κάηκαν τα όνειρά σου
Τρέχει η φωνή σου στο μυαλό μου
η ανάσα σου στο δέρμα μου ψιθυρίζει
Βλέπεις και εσύ την σκουριά της θάλασσας
ανεβαίνεις και εσύ στο καράβι της μοναξιάς
Μορφές τρελές έχουν τα όνειρα
και στους δρόμους που χάνονται,
ξεχνάς
Είμαι η σιωπή σου απ τις κραυγές
είσαι μόνος έξω απ το λιμάνι σου
Φως δεν ξέρεις που να βρεις
και σκοτάδι δεν βρίσκω να αγκαλιάσω
Μορφές τρελές έχουν οι σκέψεις
και η μυρωδιά της λάσπης τις ποτίζει,
θυμάσαι
Μην καις πια ότι υπάρχει μέσα σου
βούτα στη θάλασσα να σβήσεις την φωτιά σου
Κρύψε την μοναξιά σου στα βαθιά
και ξέχασε ποιος είναι ο Γολγοθάς σου
Μορφές τρελές έχουν οι Ερινύες
και στην φωτιά αντέχουν,
αφήνεσαι
Δεν είναι ο τοίχος που στηρίζεσαι
ότι και αν καις ξανά γεννιέται
Στα χέρια σου κρατάς την μοναξιά μου
και ξέρω που είναι κρυμμένα τα φτερά σου
Μορφές τρελές είναι και αυτοί αγάπη μου
τα μάτια τους συνήθισαν να βλέπουν στο σκοτάδι