Στην αναζήτησή μας,
δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που μας ταιριάζει αλλά έχουμε στο νου μας όλες τις
άσχημες στιγμές σαν απαγορευτικό. Ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους από το κατά πόσο
είναι ικανοί να μας πληγώσουν καταλήγοντας να παραγκωνίζουμε εντελώς αυτούς που
ίσως μας έφερναν τον εαυτό μας μέσα από την ομοιότητα των χαρακτήρων μας. Ακολουθούμε
τα ίδια στερεότυπα που ακολουθούν οι άνθρωποι αιώνες τώρα, ανεξαρτήτως θρησκείας,
κοινωνικής τάξης και επαγγέλματος μην αφήνοντας την προσωπική μας βούληση να
δημιουργήσει κανόνες, κανόνες που να ταιριάζουν με την δική μας ιδιοσυγκρασία.
Βάζουμε τα όρια αυτά στον εαυτό μας επειδή τα έβαλαν άλλοι στους δικούς τους εαυτούς,
έχουμε και τους φίλους να μας θυμίζουν ότι ήμαστε λάθος και δεν πορευόμαστε
σωστά στην ζωή μας, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι πως όλα αυτά που εμείς
ζητάμε, ψάχνουμε και δοκιμάζουμε οι άλλοι, οι σωστοί, οι απ έξω θα τα
παρεξηγήσουν, θα τα σχολιάσουν και θα μας κρίνουν ανελέητα. Χτίζουμε δηλαδή
εμείς την εικόνα μας με βάση τι θα μπορούσαν να πουν όσοι δεν ξέρουν τι
είμαστε. Συνήθως είμαστε οι χειρότεροι τους εφιάλτες.
Θεωρούμαστε εύκολοι
άνθρωποι. Αλλά ποτέ δεν θα μάθουμε ποιος τους είπε ότι μας έκανε τόσο εύκολα
κουμάντο. Αυτό είναι το σημείο που διαφέρουμε από τους άλλους αχόρταγους ανθρώπους.
Δεν υπολογίζουμε όντως την κοινωνική απαξίωση αλλά συμμορφωνόμαστε άμεσα με την
ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να κρατάνε τα πάθη και τα λάθη τους μέσα
σε ένα γυάλινο κουτί και από έξω να κρεμάνε ταπετσαρίες με εκκλησίες και μακριές
φούστες. Ποτέ φυσικά δεν θα θέλαμε για τον εαυτό μας μια τέτοια συνεχή πορεία
αλλά μέχρι να φτάσουμε εκεί που επιθυμούμε θέλουμε να μπορούμε να δοκιμάζουμε,
να κολλάμε τα σπασμένα κομμάτια μας, ποιος ξέρει που μπορεί να ταιριάζει. Πολλές
φορές έγινε αυτό το λάθος, ποτέ δεν ταιριάζεις εκεί που είσαι για πολύ καιρό, τις
περισσότερες φορές ταιριάζεις εκεί που δεν μπορείς να είσαι, εκεί που δεν
ταιριάζεις στον άλλον, εκεί που δεν σε θέλουν οι συνθήκες. Άρα ξέρεις που είσαι
και δεν μπορείς θα έλεγε κάποιος, αλλά προ είπαμε ότι δεν ξέρεις ποτέ για πού είσαι
και πότε θα είσαι ή αν θα είσαι στην τελική.
Περί αγάπης,
ξέρουμε πολύ καλά να αγαπάμε, ξέρουμε πολύ καλά να νοιαζόμαστε αλλά δεν
μπορούμε να μοιραστούμε ένα τέτοιο συναίσθημα με μόνο ένα άτομο, πως μπορεί ένα
τόσο κοινωνικό όν με τόσα όμοια είδη δίπλα του να αποφασίσει να αγαπάει και να
νοιάζεται μόνο ένα από όλα αυτά. Κατηγορίες δεν υφίστανται, δεν μου αρέσουν
αυτές οι δικαιολογίες, δεν χωρίζουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες όπως δεν
χωρίζουμε και τα συναισθήματα. Αποδεχόμαστε το παρελθόν του καθένα και τις επιλογές
τους γιατί δεν ξέρουμε πως έφτασε στο σημείο να κάνει τις αυτές επιλογές. Δεν
κρίνουμε με βάση τους άλλους αλλά με βάση τα δικά μας στάνταρτ για να μην
χρειαστεί να παρεξηγηθεί κανείς τριγύρω μας. Η σύγκριση, πώς μπορείτε να
συγκρίνετε ανθρώπους αλήθεια σκεφτήκατε ποτέ πως είμαστε διαφορετικοί και δεν
μπορεί κανείς να έχει άποψη επάνω στις λειτουργίες της φύσης και των
αποτελεσμάτων της γιατί έτσι πρέπει να αντιδρούμε σε κάθε τι που δεν μας ολοκληρώνει
την αισθητική, κάπου υπάρχει κάποιος που του ολοκληρώνει την αισθητική αυτό που
εμάς μας απομακρύνει.
Ίσως να μην πρέπει
να βλέπουμε ρομαντικές ταινίες αλλά η ουσία της αγάπης δεν είναι μέσα στους ηρωισμούς,
στον ρομαντισμό, στην τέχνη, στην ζήλια αλλά ούτε και μέσα στην καθημερινότητα
και στην συνήθεια. Την πραγματική αγάπη πάντοτε πίστευα ότι μπορούμε να την
βρούμε στο πιο άγνωστο βλέμμα μέχρι και στο πιο ανύπαρκτο χαμόγελο ενός γνωστού.
Εκεί χάνουμε την ουσία, δεν αφήνουμε το απλό να μας συνεπάρει για να μην
πληγωθούμε ενώ περιμένουμε και εκδηλωνόμαστε δημόσια για να δείξουμε την
ευχαρίστηση μας και την ευτυχία μας. Κι όμως είναι τόσο καλά κρυμμένη η ευτυχία
που δεν αρκεί ούτε μία μέρα ούτε ένας χρόνος ούτε ένας αιώνας για να
αποκαλυφθεί, κάπου ανάμεσα στο κλικ των ματιών μας είναι η ευτυχία που αν δεν
συνδεθεί με το πάθος, αν δεν προκύψει από νεύρα και δεν συνεχιστεί με το πιο
φρέσκο χαμόγελο κάθε φορά που αισθανόμαστε την ασφάλεια της ψυχής μας στις εκφράσεις
του άλλου δεν θα έχει ποτέ καλό αποτέλεσμα.
Δεν είμαι υπέρ του ρομαντισμού
αλλά δεν είμαι και πιόνι του ρεαλισμού.
Θεωρώ πως κάθε
μορφή έκφρασης κρύβει ανασφάλεια.
Μέσα από την
δυναμική έκφραση όμως πηγάζει η πραγματική τέχνη.
Άρα η αγάπη οδηγεί
στην τέχνη.
Οπότε είναι μέσο
για να κινηθεί ο ρομαντισμός.
Το μέσο και η αιτία
διαφέρουν εννοιολογικά στην περίπτωση αυτή, η απελευθέρωση πάλι από κάθε μορφής φόβο για τον περίγυρο
καθώς η αναζήτηση και το κυνήγι αυτών που θεωρούμε συνεννοήσιμων δεν είναι κάτι
λανθασμένο ούτε μας κατατάσσει στους εύκολους, αυτοί είστε εσείς που είχατε το θράσος
να νομίζετε πως θέλουμε κάτι από τον χαρακτήρα σας. Θα το ξανά αναφέρω αν και
το έχω κάνει σαφές αρκετές φορές, η αναζήτηση της Ινδίας έφερε στο φως την
μεγάλη Αμερική οπότε αν δεν βρούμε την Αμερική μας για να επενδύσουμε σε αυτήν
δυστυχώς θα ονομαστούν πολλές νησίδες σταθμοί μέχρι να αξιολογηθεί η αξία του
τελικού στόχου-σκοπού. Υπεράνω του καλού και του κακού όπως συμβούλεψε ο Νίτσε
υπάρχουν μονοπάτια που θα οδηγήσουν την πιο ήσυχη ψυχή μέχρι και την πιο άτακτη
στον ύστατο προορισμό, στην ισορροπία του εγώ και του άλλου, πάντα κάτι λείπει
από τις μεγάλες περιπέτειες, όταν δεν το αντιλαμβανόμαστε πληγώνουμε άλλους αλλά
το κυριότερο είναι ότι αφήνουμε τον εαυτό μας μισό και φυλακισμένο σε πρέπει,
δεν πρέπει, όχι, μη και δεν. Λες και έχουμε πολλές ζωές ακόμα να ζήσουμε και
χρόνια να σκορπίσουμε τώρα είναι που αποφασίζουμε αν θα ακολουθήσουμε τον δρόμο
της φύσης ή του δυτικού πολιτισμού που θέλει την φύση στο κρυφό παρασκήνιο και τους
εγκληματίες της ψυχρής λογικής στο πρώτο πλάνο της πράξης.