Διαισθάνεσαι
μερικές φορές την απουσία συναισθημάτων αλλά ο τόνος της φωνής δεν σταματάει να
έχει μια γλυκιά μελωδία σε ότι σκέφτεται. Δεν έφυγε τίποτα, δεν ξεχάστηκε τίποτα αλλά
κάτι δεν υπάρχει πλέον στην ατμόσφαιρα. Είναι η ανάγκη εκείνη που σε ελκύει
συνεχώς να είσαι ασφαλείς με τα δεδομένα συναισθήματα. Άδειασε η ψυχή από την
υπομονή και δεν υπάρχουν δείγματα ελπίδας αλλά η ασφάλεια που νιώθεις σε
εκείνες τις καταστάσεις δεν συγκρίνεται με καμία υπόσχεση. Πώς να αφήσεις τα
κομμάτια σου να φύγουν, πώς να τα μάθεις να μην αγαπάνε στιγμές; Τίποτα άλλο
δεν σε κρατάει παρά μόνο το γέλιο, η χαρά, η προσμονή και άλλα τόσα που δεν
θυμάσαι πια, άλλα το χειρότερο είναι ότι δεν σου έρχονται και πάλι στην επιφάνεια.
Κάπου εκεί φοβάσαι νομίζεις πως δεν έχεις κάτι να προσφέρεις ενώ την ώρα που το
σκέφτεσαι προσφέρεις το μυαλό σου. Χωρίς άμυνες μόνο εξομολογητικές επιθέσεις
που αφορούν την κάθε σου μέρα χωρίς να υπάρχει πρέπει κάτι μέσα σου σε τραβάει να
πρέπει με το ζόρι. Ξέρεις γιατί απογοητεύεσαι; Γιατί μετά δεν γελάς, δεν
χαίρεσαι. Ήθελες όντως να είσαι εκεί όσο και αν δεν θέλεις να το δεχτείς πόσο
αντέχεις να επιμένεις να είσαι εκεί όταν δεν είναι όσοι είχαν υποχρέωση να
είναι; Σκέφτηκες ποτέ ότι στις δυσκολότερες στιγμές που θυμάσαι είχες με την
σκέψη σου μονάχα τα απαραίτητα για να ξεπεράσεις ότι σε ταλάνισε; Ενώ θυμήσου τις
φορές που σε χρειάστηκαν για να ξεπεράσουν τις πιο εύκολες για σένα περιπτώσεις.
Αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι λάθος σε όλα τα άλλα εκτός από αυτό, μα εκεί είναι που
είσαι ακόμα περισσότερο λάθος. Αφού αντέχεις, αφού επιμένεις, αφού είσαι εκεί
γιατί πάλι το πρέπει να καταβάλει όλη
σου την ύπαρξη με την λέξη αυτή που επινόησαν άλλοι και την χρησιμοποιούν άλλοι
για να χαρακτηρίσουν την δική σου ζωή, τις δικές σου επιλογές. Αλήθεια εσύ
ξέρεις πόσο λάθος είσαι που νομίζεις ότι υπάρχει το λάθος; Σε ποια από όλες τις
πραγματικότητες έχεις επιλέξει τελικά να κλείσεις τα μάτια; Να ένα πρέπει, να
αποφασίσεις πρέπει. Ειδάλλως δεν θα επιτύχεις ποτέ τους ουτοπικούς σου στόχους.
Τι σου λέω όμως τώρα, οι στόχοι σου, τι ξέρω εγώ για τους στόχους σου θα μου
πεις, και θα σου απαντήσω. Όλοι οι στόχοι είναι ίδιοι. Γιατί γίνονται από ίδιους
ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες ανασφάλειες. Γιατί οι ανασφάλειες
είναι φόβοι. Γιατί οι φόβοι εξουσιάζουν τα όνειρα. Γιατί μέσα από τα όνειρα
γεννιούνται στόχοι. Εκεί που πηγαίνεις δεν είναι το δικό σου μονοπάτι, έχουν
κάνει τα βήματα τους άνθρωποι σαν εσένα ή περίπου σαν εσένα. Αν άφηνες λιγάκι
την ψυχή σου να χρωματίσει τους τοίχους του δωματίου όταν κάθεσαι μόνος θα
έβλεπες σκιές που θα έμοιαζαν με όσους είναι εκεί για σένα. Δεν θα ήταν
ζωγραφισμένοι με μολύβι αλλά με όλα τα λείπεις της ψυχής σου, θα είχαν ότι
χρώμα μάτια και μαλλιά ήθελες, όμως θα ήταν οι πραγματικά δικοί σου. Ξέρεις
ποιοι είναι οι δικοί σου έτσι; Είναι όσοι φοβάσαι να εμπιστευτείς, όσοι σου
δίνουν μόνο τις αγκαλιές που πραγματικά χρειάζεσαι και την στήριξη που σε
κρατάει για μήνες, χρόνια. Έτσι αντέχεις και εσύ και συνεχίζεις να νομίζεις ότι
υπάρχεις, από το λίγο εκείνο δημιουργείς εσύ τον παράδεισο σου, κάπου εκεί
είναι όλοι οι στόχοι σου, στην δική σου οπτική της εποχής μας, η δική σου αλήθεια,
οι δικοί σου κανόνες, η δική σου ζωή…