Η φαντασία στην εξουσία.
Είπε κάποτε ο Παύλος.
Έγραψαν τόσοι φιλόσοφοι, του καναπέ, των βουνών και της χρυσής εποχής μου. Θέμα
που καίει. Γιατί;
Όλοι θέλουμε και
αποζητούμε την εξουσία, το κύρος, την δύναμη. Η φύση που έχει απλώσει τους
νόμους της και στους πιο ηθικούς πολίτες. Η φύση του δυνατού, μόνο που όλοι
νομίζουμε πως είμαστε δυνατοί. Όλοι έχουμε για τον εαυτό μας την καλύτερη άποψη
και παράλληλα δεν συγκρίνουμε τους άλλους με εμάς αλλά θεωρούμε τον εαυτό μας
αυτόματα καλύτερο, ικανότερο, εξυπνότερο. Η ψυχοσωματική εξουσία δεν έχει καμία
σχέση με την πραγματική εξουσία που βιώνουμε καθημερινά από τον κάθε τυχαίο που
ευνοήθηκε από το σύστημα της ντροπής. Μπορείς να κοιτάξεις τον ουρανό και να
τον διατάξεις να ρίξει ένα αστέρι,θα το ρίξει αύριο, θα το ρίξει και τώρα.
Προβλέψεις – δεδομένα είναι κάποια από τα κύρια όπλα της τυχαίας εξουσίας.
Επανάληψη και εκμάθηση της κενής ρητορικής είναι το επόμενο βασικό κομμάτι του
πάζλ της παραπλάνησης. Όμορφες εικόνες, ταύτιση με τον απλό κόσμο, με λίγα
λόγια λαϊκισμός.
Θέλουμε ότι μας πρόσταξε η
φύση απλώς λόγο του υπερβολικού εγωισμού τον οποίο δεν κατέχουν τόσο έντονα τα
υπόλοιπα ζωντανά του πλανήτη δεν αντιλαμβανόμαστε την πραγματική ανθρώπινη και
πνευματική μας αξία στον χώρο και στον χρόνο. Ο τρόπος που μας μεγάλωσαν, οι
προσοχή που μας έδωσαν, η αγάπη που στερηθήκαμε και η αγάπη που χορτάσαμε. Τα
πράγματα που είδαμε, αυτά που μας συγκίνησαν, αυτά που μας κέντρισαν το
ενδιαφέρον και αυτά που μας δηλητηρίασαν με πάθος. Το καλύτερο για εμάς, το
καλύτερο για την κοινωνία, το καλύτερο για όλους. Όχι δεν υπάρχει. Κάθε τι
κοινό και εύκολα προσβάσιμο από όλους χάνει την αξία της μοναδικότητας. Είναι
για όλους η γνώση αλλά κάποιες γνώσεις δεν είναι κατάλληλες για ανθρώπους με
συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, παρερμηνεύονται, συγχέονται, γίνονται
εκμεταλλεύσιμες, αλλοιώνονται, παραποιείτε το νόημα τους. Η εμμονή μας είναι
στο DNA μας.
Οι διαφορές. Ψυχοσωματική
εξουσία ασκεί όποιος δεν έχει πραγματική εξουσία και μόνο. Χωρίς εξαιρέσεις
χωρίς κανόνες. Οι λέξεις ακούγονται σοφές, τα επιχειρήματα έχουν λογική σειρά
και οι εκφράσεις πάθους για το κάτι, για την ιδέα εκπέμπουν όχι
συναισθηματισμούς αλλά ασφάλεια. Διασφάλιση του μέλλοντος, καλή ποιότητα
παρόντος, εγγύηση του παρελθόντος. Χωρίς υποχρεώσεις. Χωρίς πρόγραμμα. Όλες οι
αισθήσεις ενεργοποιούνται με την φωνή της εξουσίας, υπάρχει κλίμα ευχάριστο
αλλά το ύφος της φωνής πρέπει να παρουσιάζει το κατάλληλο δέος και να προκαλούν
οι λέξεις αναστάτωση. Όχι συγκεκριμένα
λόγια, όχι συγκεκριμένο θέμα. Πολιτισμός. Καλαισθησία. Ανθρωπιά.
Δεν απαριθμώ διαφορές και
ομοιότητες αλλά περιγράφω τις δικές μου εμπνεύσεις από ηγετικές συμπεριφορές. Ο
σεβασμός που αποπνέει το πρόσωπο. Χωρίς εμφανή φόβο να φοβούνται το λάθος. Να
μισούν τα λάθη, να μην θέλουν να υποπέσουν στο επίπεδο της πραγματικής
εξουσίας, ούτε να την ασκούν οι ίδιοι ούτε να ασκείτε πάνω τους από
τυχάρπαστους. Ισορροπία στην αντίληψη, στην λογική και στο πάθος. Συνδυασμός
όλων των μεθόδων θεμιτών και αθέμιτων για την παραγωγή αποτελεσμάτων και
λύσεων.
Οι άνθρωποι φταίνε. Θέλουν
το καλύτερο νομίζοντας πως είναι οι καλύτεροι. Φωνάζουν για το καλό τους και
πνίγουν τους κατάλληλους με προσωπικές επιθέσεις. Από το πενταμελές της τάξης
στο γυμνάσιο και στο δεκαπενταμελές στο λύκειο πάνε στις παρατάξεις των
πανεπιστημίων και στην πολιτική σκηνή με φόντο την προδοσία. Την εσχάτη
προδοσία. Των ιδανικών και της κάθε ιδέας. Των λάθος εξουσιοδοτημένων ανθρώπων,
των κομπάρσων και των νταήδων. Των λάθος σταυρών. Στις λάθος Καλές Μέρες και
στις ολόσωστες Καληνύχτες γιατί πάντα θα είναι νύχτα για αυτούς.