Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που γέννησε η ζωή είναι η απώλεια. Κάτι που άνθρωπος φοβάται να αντιμετωπίσει, φοβάται να το δεχτεί. Είναι ένα συναίσθημα που έχει σταθερή και μόνιμη κατάσταση, μια αιώνια ανοιχτή πληγή. Αποφεύγουμε αυτό το συναίσθημα αφήνοντας τους προπορευόμενους σε ηλικία να χαράξουν διαφορετική πορεία από εμάς, ακόμα και τους άμεσους συγγενείς μας, τους ξεσυνηθίζουμε για να μην τους έχουμε ανάγκη υλικά τουλάχιστον όταν φύγουν. Μια αρρώστια που δεν έχει γιατρειά είναι λοιπόν το κενό που αφήνει ο θάνατος των ανθρώπων που αγαπούμε.
Μακριά από τον φόβο του θανάτου βρίσκεται η απώλεια των ανθρώπων που αγαπούμε και αποχωριζόμαστε. Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που καταλήγουμε στο αναγκαστικό πρέπει του αντίου και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από τις επιλογές των άλλων. Υποβάλουμε τον εαυτό μας σε ένα μαρτύριο αναγκάζοντάς τον να συνηθίσει να ζει δίχως την συντροφιά ανθρώπων που δεν μπορούμε να τους φανταστούμε τον κόσμο χωρίς αυτούς. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες του ίδιου μας του εαυτού και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε την σκέψη μας όταν ξεφεύγει από την λογική που μας περιβάλει σαν κοινωνία.
Απομακρυνόμαστε από το κάτι που μπορεί να γίνει πάντα για να αποκτήσουμε το τίποτα έχοντας την ελπίδα ότι είναι κάτι επειδή προβάλλει απλώς ένα κενό που πιστεύουμε ότι μπορούμε να το γεμίζουμε. Αυτό που κάνουμε είναι να έχουμε δύο μόνο λουλούδια σε ένα χωράφι και να έχουμε και ένα απέραντο χωράφι. Διαλέγουμε το απέραντο χωράφι χωρίς να το έχουμε δει πιο προσεκτικά και παρατάμε τα δύο λουλούδια στην τύχη τους. Το λάθος μας είναι ότι το χωράφι είναι γεμάτο πέτρες και δεν μπορεί να καλλιεργηθεί ενώ τα λουλούδια με λίγη προσοχή και φροντίδα θα γέμιζαν το χωράφι εκείνο.
Την λάθος επιλογή θα χρειαστεί να την κάνουμε πολλές φορές. Κάθε λάθος οδηγεί είτε σε μια νέα αρχή είτε σε μια στροφή σε αυτά που αφήσαμε για να διορθώσουμε και να τα συνεχίσουμε με μεγαλύτερη προσήλωση στην λεπτομέρεια που θα τα κάνει ανεκτίμητα. Δυσκολευόμαστε να γυρίσουμε λόγο φυσικά του εγωισμού μας καθώς δεν θέλουμε να αποδεχτούμε την λάθος κρίση μας και την λάθος αξιολόγηση, για αυτό προτιμάμε την νέα αρχή που δεν θα ξέρει για τα προηγούμενα λάθη νιώθοντας ασφαλής από την αλήθεια που μας πνίγει.
Σημασία λοιπόν δεν έχει πόσες φορές θα χρειαστεί να φύγουμε, να κάνουμε άλλες επιλογές, να χαθούμε σε άλλους δρόμους, να αλλάξουμε τα χαρακτηριστικά μας αλλά το ότι κάποτε θα γυρίσουμε σε εκείνα που θα μας έκαναν ένα με τον εαυτό μας. Σε εκείνα που λίγο ή πολύ μπόρεσαν να μας κάνουν ευτυχισμένους, μακριά από όλα τα άλλα τίποτα εμείς θα μπορούσαμε να έχουμε το δικό μας κάτι, όσα λάθη και να κάνουμε υπάρχει πάντα ο δρόμος να φτάσουμε στη δική μας Ιθάκη όσες φορές και αν φύγαμε, όσες και αν την προσπεράσαμε, όσες και αν την χάσαμε.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια από την απώλεια συναισθημάτων που δεν δημιουργούνται αλλιώς παρά με την παρουσία ανθρώπων που με την ύπαρξή τους τα φτιάχνουν στο μυαλό μας και τα περνάνε στην καρδιά μας. Η φυλακή των ανθρώπων δεν είναι η απώλεια του θανάτου, αλλά η ύπαρξη του κενού που γίνετε αντιληπτό σε όλα τα απλά και καθημερινά πράγματα, μέχρι την στιγμή της λύτρωσης που ποτέ δεν έρχεται χωρίς να πολεμήσεις για αυτήν νομίζοντας πως πολεμάς για το τίποτα.
Μακριά από τον φόβο του θανάτου βρίσκεται η απώλεια των ανθρώπων που αγαπούμε και αποχωριζόμαστε. Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που καταλήγουμε στο αναγκαστικό πρέπει του αντίου και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από τις επιλογές των άλλων. Υποβάλουμε τον εαυτό μας σε ένα μαρτύριο αναγκάζοντάς τον να συνηθίσει να ζει δίχως την συντροφιά ανθρώπων που δεν μπορούμε να τους φανταστούμε τον κόσμο χωρίς αυτούς. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες του ίδιου μας του εαυτού και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε την σκέψη μας όταν ξεφεύγει από την λογική που μας περιβάλει σαν κοινωνία.
Απομακρυνόμαστε από το κάτι που μπορεί να γίνει πάντα για να αποκτήσουμε το τίποτα έχοντας την ελπίδα ότι είναι κάτι επειδή προβάλλει απλώς ένα κενό που πιστεύουμε ότι μπορούμε να το γεμίζουμε. Αυτό που κάνουμε είναι να έχουμε δύο μόνο λουλούδια σε ένα χωράφι και να έχουμε και ένα απέραντο χωράφι. Διαλέγουμε το απέραντο χωράφι χωρίς να το έχουμε δει πιο προσεκτικά και παρατάμε τα δύο λουλούδια στην τύχη τους. Το λάθος μας είναι ότι το χωράφι είναι γεμάτο πέτρες και δεν μπορεί να καλλιεργηθεί ενώ τα λουλούδια με λίγη προσοχή και φροντίδα θα γέμιζαν το χωράφι εκείνο.
Την λάθος επιλογή θα χρειαστεί να την κάνουμε πολλές φορές. Κάθε λάθος οδηγεί είτε σε μια νέα αρχή είτε σε μια στροφή σε αυτά που αφήσαμε για να διορθώσουμε και να τα συνεχίσουμε με μεγαλύτερη προσήλωση στην λεπτομέρεια που θα τα κάνει ανεκτίμητα. Δυσκολευόμαστε να γυρίσουμε λόγο φυσικά του εγωισμού μας καθώς δεν θέλουμε να αποδεχτούμε την λάθος κρίση μας και την λάθος αξιολόγηση, για αυτό προτιμάμε την νέα αρχή που δεν θα ξέρει για τα προηγούμενα λάθη νιώθοντας ασφαλής από την αλήθεια που μας πνίγει.
Σημασία λοιπόν δεν έχει πόσες φορές θα χρειαστεί να φύγουμε, να κάνουμε άλλες επιλογές, να χαθούμε σε άλλους δρόμους, να αλλάξουμε τα χαρακτηριστικά μας αλλά το ότι κάποτε θα γυρίσουμε σε εκείνα που θα μας έκαναν ένα με τον εαυτό μας. Σε εκείνα που λίγο ή πολύ μπόρεσαν να μας κάνουν ευτυχισμένους, μακριά από όλα τα άλλα τίποτα εμείς θα μπορούσαμε να έχουμε το δικό μας κάτι, όσα λάθη και να κάνουμε υπάρχει πάντα ο δρόμος να φτάσουμε στη δική μας Ιθάκη όσες φορές και αν φύγαμε, όσες και αν την προσπεράσαμε, όσες και αν την χάσαμε.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια από την απώλεια συναισθημάτων που δεν δημιουργούνται αλλιώς παρά με την παρουσία ανθρώπων που με την ύπαρξή τους τα φτιάχνουν στο μυαλό μας και τα περνάνε στην καρδιά μας. Η φυλακή των ανθρώπων δεν είναι η απώλεια του θανάτου, αλλά η ύπαρξη του κενού που γίνετε αντιληπτό σε όλα τα απλά και καθημερινά πράγματα, μέχρι την στιγμή της λύτρωσης που ποτέ δεν έρχεται χωρίς να πολεμήσεις για αυτήν νομίζοντας πως πολεμάς για το τίποτα.