Απλή κατάληξη

Σταμάτησαν να με τρομάζουν της πόλης τα φώτα, δεν με απασχολούσε ο δρόμος που περπατούσα, δεν ήθελα να ξέρω για τους ανθρώπους που συναντούσα. Σταμάτησα να νιώθω και να θέλω να με νιώσουν. Σαν να νιώθεις πλήρης όταν λείπει πάντα κάτι. Προσπαθησούσα κάθε μέρα να βρίσκω ένα μικρό κάτι και να γεμίζω το κενό, προσπάθησα να μάθω τι είναι αυτό που όντως λείπει, δεν βρήκα τίποτα. Τότε ένοιωσα άσχημα, τότε ένοιωσα πως τα έχω όλα, τότε κατάλαβα πως μπορώ να έχω αυτά που θέλω. Δεν υπάρχουν θυσίες, δεν υπάρχουν επιλογές είναι απλώς η θεωρία της ακατάπαυστης βουλιμίας. Φυσικά και ξέρουμε τι θέλουμε, γιατί ξέρουμε τι μας λείπει, σταμάτησα να  θέλω βελτιώνω ότι έχω, όχι γιατί δεν αξίζουν την «αναβάθμιση» όσα έχουμε και χρησιμοποιούμαι αλλά γιατί θέλουμε κάτι ατελές για να συμπληρώνει το ατελές εγώ μας. Είναι τόσα πολλά τα κενά μας και τα λάθη μας που δεν θα τα καλύψουμε πραγματικά ποτέ και αυτό είναι που μας κάνει να είμαστε επισκέπτες στο ίδιο μας το σπίτι. Προσπαθούμε να ξεφύγουμε πάντα από κάτι γιατί είμαστε φτιαγμένοι με το ένστικτο της επιβίωσης αλλά δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμα και έτσι χρησιμοποιούμε κάποια κομμάτια του ενστίκτου αυτού, είτε λανθασμένα είτε σωστά είναι πάντα αυθόρμητα.  Ξεκινάμε τόσο απλά και καταλήγουμε τόσο απλά λες και δεν υπάρχει η πλοκή που ζήσαμε ενδιάμεσα, που μας αναστάτωσε, που μας μετάλλαξε, που μας διάβρωσε. Αρχίσω να γράφω μιλώντας για τον εαυτό μου και από ένα σημείο και μετά γράφω στο πρώτο πληθυντικό, αυτό το κάνω γιατί πάντα ελπίζω πως κάποιος θα καταφέρει να με καταλάβει, κάποιος θα σκέφτεται έτσι, κάποιος θα είναι εγώ. Φυσικά και όλοι μας έχουμε μια κρυφή επιθυμία να γίνουμε αυτό που χρειάζονται όλοι, μερικές φορές όντως θέλουμε να νοιώσουμε τηγανιτές πατάτες! Το κακό είναι ότι νοιώθουμε αυτήν την προσοχή τόσο θέλουμε να νιώσουμε κι άλλη. Δεν ξέρω αν είναι στην φύση μας αυτή η ανάγκη, δεν ξέρω αν κάνουμε σαν τα τροπικά πουλιά τις εποχές ζευγαρώματος αλλά σίγουρα είναι και αυτό κάτι που πηγάζει από μέσα μας και πάλι απ την φύση μας. Αγαπώ την φύση των ανθρώπων και δεν μου είναι καθόλου ειδεχθές οι περιπτώσεις που το ένστικτο επιβίωσης αποκτά θηριώδη μανία. Διακρίνω μια εμμονή με την ανθρώπινη φύση στα γραπτά μου, μερικές φορές σκέφτομαι πως είμαι υπερβολικά εκτός κοινωνικών πλαισίων όταν γράφω και όταν ζω. Αυτά τα κοινωνικά πλαίσια με περιορίζουν σημαντικά ώστε να μην έχω την άδεια να μιλώ για εκτός των κοινωνικών πλαισίων, ναι σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να ξεφύγουν από το στερεότυπο αυτό πολύ πιο αποτελεσματικά από εμένα παρόλα αυτά μπορώ να αναπτύξω εικονικά στο μυαλό μου μια άλλη κοινωνία, που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύσει στους αυθεντικούς ανθρώπους. Με τον όρο αυθεντικούς εννοώ όσους απλώς καταπιέζονται από το περιβάλλον. Και με την έννοια του περιβάλλοντος εννοώ τα πάντα γύρω μας. Αφού λοιπόν ξυπνάω κάθε φορά από τον λήθαργο του παραδείσου επανέρχομαι στις λάθος ισορροπίες, παίρνω την λάθος κλίση και συνεχίζω να νοιώθω εγκλωβισμένη. Πάντα προσπαθούσα να νιώσω στιγμές ελευθερίας, μικρές δόσεις σε όσο το δυνατόν πιο καθημερινά γεγονότα. Για αυτό και η ελευθερία δεν είναι ένα αγαθόν που παλεύεις να κερδίσεις αλλά ένα συναίσθημα τόσο δυνατό που μπορεί να σε μεταφέρει σε όποιον τόπο θέλεις, ακόμα και αν αυτός ο τόπος αποτελεί πάλι κλουβί, συνεχίζει να είναι η επιλεγμένη σου ελευθερία. Αν καταλάβεις τι σημαίνει να μπαίνεις στο στόχαστρο των αδύναμων σημαίνει πως μάλλον καταλαβαίνεις τι σημαίνει να είσαι ο αδύναμος των δυνατών, αυτός μόνο μπαίνει στο στόχαστρο, οι δυνατοί δεν έχουν οίκτο ούτε φόβο απέναντι σε αυτούς. Ο νόμος του θύτη και του θύματος. Πόσα λίγα ξέρουμε και πόσα λίγα καταλαβαίνουμε, πόσα μαθήματα διδασκόμαστε και πόσα λίγα θυμόμαστε. Είμαστε πάντα καταδικασμένοι αλλά πάντα χαμογελαστοί. Πόσο διαφέρει το χαμόγελο από άνθρωπο σε άνθρωπο, διαφέρει όπως διαφέρει και η ελευθερία του. Δεν θέλω να κατακρίνω τις ελευθερίες που επιλέγουμε αλλά καμιά φορά επιλέγουν οι άνθρωποι την εύκολη λύση, είναι αυτοί που ανάμεσα στους δυνατούς αποτελούν το δείπνο τους. Δεν υπάρχει καλή νύχτα, όλες οι νύχτες είναι σκοτεινές, όλες οι νύχτες αποτελούν απειλή, όλες οι νύχτες οδηγούν σε μέρες. Όσο βασανίζεται το μυαλό μας τα βράδια τόσο θα λάμπει το χαμόγελο μας στο φως της μέρας, έτσι είμαστε δυνατοί.

Λίγο πιο κοντά στην τελειότητα της ανθρώπινης ματιάς

Όταν είσαι τελευταίος μπορείς να παρατηρήσεις πανοραμικά τις κινήσεις των μπροστινών σου είναι πλεονέκτημα που σε περιορίζει πρακτικά και σε ευνοεί θεωρητικά. Αν έχεις παθητική διάθεση θα έχεις και μια χαμηλή σταθερή πορεία, αν έχεις ενεργητική διάθεση πρέπει να αποδράσεις από τον περιορισμό και να αντισταθμίσεις την πράξη με την θεωρεία κάτι που είναι σαν τις μηχανές carnot. Η τελειότητα αυτή δεν είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους, αλλά κάθε άνθρωπος είναι ικανός να την φτάσει.

Μιλώντας για ανθρώπινη τελειότητα μας έρχεται στο μυαλό από το υποσυνείδητο η εικόνα της Barbie κάτι αξιοθαύμαστα προβλέψιμο. Η θέση που έχει τις περισσότερες ανέσεις και την οποία προσπαθούμε να καλύψουμε είναι η μπροστινή. Αυτό που διακατέχει τους ανθρώπους όταν αντιμετωπίζουν την τελειότητα είναι πανικός, αρκούνται σε αυτά που έχουν ή πολλές φορές τα υπερεκτιμούν προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση του τέλειου κατεχόμενου αντικειμένου τους. Ποτέ δεν προσπαθούν να δώσουν την ανάλογη αξία στα δικά τους τέλεια χαρακτηριστικά, αυτό είναι κάτι που θυμίζει προκατάληψη απέναντι στην θεϊκή φύση, μάλλον του θεού, όλων των θεών δηλαδή. Χάνουμε ένα κομμάτι του νοήματος της ζωής αμφισβητώντας για τον εαυτό μας ενώ έπρεπε η μόνο αμφισβήτηση που έχουμε να είναι για όλα αυτά που υπάρχουν πάνω από εμάς και πέρα από εμάς, αυτά που μας παρουσίασαν τέλεια, όχι αυτά που αντιλαμβανόμαστε σαν τέλεια.

Μερικά παραδείγματα τελειότητας παίρνουμε από την φύση παρόλα αυτά δεν την βλέπουμε σαν μέρος του συστήματος της ζωής που διανύουμε αλλά σαν μερίδα φαγητού, καταναλώσιμη  κατώτερη, αδύναμη. Δεν υπάρχει αδυναμία στο τέλειο, αυτό που υπάρχει ονομάζεται γαλήνη. Ή μάλλον μη ύπαρξη συναισθημάτων. Κενό, ούτε καλό ούτε κακό. Αυτό είναι το τέλειο. Δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι εφικτό να συμμορφωθούν οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο πρότυπο πάντως σίγουρα αν γνώριζαν τις δυνατότητες μιας τέτοιες λειτουργίας θα είχαν κίνητρο για να προσπαθήσουν να το πετύχουν, όμως προείπα είναι σαν τις μηχανές carnot δεν θα φτάσουν ποτέ την μέγιστη απόδοση.

Αυτό με την μέγιστη απόδοση αντίκειται κάπως στην τελειότητα. Δεν θα δικαιολογήσω την αντίφαση αυτή, θα αφήσω όμως ένα σχόλιο που θα μπορέσει να καταλήξει κάποτε για κάποιους στο ζητούμενο της αντίφασης. Αν η μορφή του θεού είναι ανθρώπινη και η φύση τέλεια τότε γιατί ο άνθρωπος λειτουργεί ατελέσφορα και η φύση ανακυκλώσιμα; Πάντα φοβόμουν τους κακούς κριτικούς, όχι αυτούς που κρίνουν αυστηρά, αλλά αυτούς που κρίνουν για να ανυψώσουν τον εαυτό τους μπροστά στα δικά μου γράμματα, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν γράμματα, ούτε φωνή που στέκει είτε λογικά είτε παράλογα. Δεν είναι παράλογο το σχόλιο αν αυτό σκεφτήκατε.

Ο τελευταίος παρατηρεί, οι πρώτοι δρουν. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατηγορία για να καταταχθούν οι δειλοί. Η δράση των πρώτων έχει πάντα έναν σκοπό, όχι και τόσο άγιο συνήθως. Αυτός ο σκοπός μπορεί να επιτευχθεί μόνο από αυτούς, οι τελευταίοι είναι υπεύθυνοι να καλύπτουν τα λάθη των πρώτων, τα καλύπτουν άριστα και διακρίνετε η εξαιρετική συνεισφορά τους στο αποτέλεσμα όμως ποτέ δεν θα μπορέσουν να είναι αυτοί που θα αναλάβουν την κύρια ευθύνη. Όσο και να τους παρατηρούν η πράξη θα είναι πάντα το τμήμα που τους τρομάζει, τους απομακρύνει, τους κάνει λίγο πιο μοχθηρούς αλλά ταυτόχρονα τους κρατάει μακρυά από την πρώτη θέση. Ποτέ δεν θέλησα να κρίνω έναν άνθρωπο από τις ευθύνες που έχει, προσπαθεί ο καθένας να κάνει το καλύτερο που μπορεί στην θέση που θα βρεθεί είναι μίση επιλογή δική του να πάει μια θέση πιο μπροστά και μισή επιλογή των κληρονομικών του χαρακτηριστικών θα έλεγα με ενδοιασμούς.

Δεν είναι στον χαρακτήρα των πρώτων να καταλάβουν τι οφείλουν στους δεύτερους για αυτό και ο κύκλος της ζωής τους κλείνει όταν ακριβώς χάσουν τους τελευταίους. Πολλά σημαντικά χαρακτηριστικά χάνονται και δεν αναπληρώνονται γιατί δεν υπάρχει κατάλληλη εμπειρία, πολλές φορές και εκπαίδευση για τους πρώτους ώστε να ανταποκριθούν. Καταλήγουμε ότι οι πρώτοι εξαρτώνται από τους δεύτερους και οι δεύτεροι από τους πρώτους. Οι πρώτοι εξαρτώνται τις περισσότερες φορές υλικά οι δεύτεροι όμως συναισθηματικά, αυτό είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα. Αυτή είναι η μικροπρεπείς ανθρώπινη φύση, υποκύπτει στα πάθη της, καταστρέφει το Εγώ της.

Θα άφηνα να με συνεπάρει το ρεύμα της αυτοκριτικής στις επόμενες παραγράφους αλλά κάτι τέτοιο θα χαλούσε την αντικειμενικότητα που προσπαθώ να περάσω στο υποσυνείδητό σας. Οπότε παρά των παραπάνω λεγόμενων μου μπορώ να επιβεβαιώσω πως δεν είναι καθόλου εύκολο να ακολουθήσει κανείς την ιδεολογία αυτή, ούτε και εγώ που την εκφράζω.

Από την εξειδίκευση στην απομάκρυνση

Η Άνν ήταν ένα χαρισματικό παιδί. Από πολύ μικρή ηλικία οι γονείς της αναγνώρισαν τις ιδιαίτερες ικανότητές της. Ήταν το παιδί που δεν επιζητούσε την προσοχή των άλλων παιδιών γύρω της αλλά την προσοχή των δασκάλων της. Ξεχώριζε σε μαθήματα όπως τα μαθηματικά καθώς η φαντασία της που τότε κάλπαζε και η δίψα της για γνώση την βοηθούσαν να είναι πάντα μια σελίδα πιο μπροστά από τους συμμαθητές της.  Σε ηλικία εννιά ετών άφησε την δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά του λαού και μπήκε με υποτροφία σε ένα ιδιωτικό σχολείο με πολλές επιτυχίες των αποφοίτων του στον οικονομικό τομέα. Η Ανν έμελλε να γίνει μια ακόμα επιτυχία, αφού αγάπησε τους αριθμούς και ασχολιόταν συνεχώς με τις εργασίες που αναλάμβανε την μία μετά την άλλη. Κάπου στα δέκα έξι της αισθάνθηκε για πρώτη φορά την έλξη για ένα αγόρι, μεγαλύτερο της εξίσου χαρισματικό αλλά με πολύ αλαζονικό χαρακτήρα. Όσο και αν έβρισκε ανταπόκριση στην έλξη δεν βρήκαν ποτέ ανταπόκριση τα συναισθήματα της. Αυτό ήταν το μοναδικό που κράτησε από την επαφής με το άλλο φύλο. Έγινε σκληρή απέναντι στους άντρες και το ίδιο σκληρή και στις γυναίκες που βρήκαν αυτό που εκείνη δεν θα είχε ποτέ, τον έρωτα. Η Ανν τιμωρούσε συνεχώς τον εαυτό της με ελλείψεις. Ήταν υπερβολικά λιτή και δεν ζητούσε ποτέ τίποτα παραπάνω από τα βασικά που χρειαζόταν. Είχε αποκοπεί τελείως από την οικογένεια της, αρνιόταν κάθε σχέση με τους συγγενείς της, δεν δεχόταν ποτέ δώρα και δεν έλεγε συχνά ευχαριστώ. Από την οικογένεια της ανεξαρτητοποιήθηκε την πρώτη κιόλας μέρα που βρέθηκε στο ιδιωτικό σχολείο, εσώκλειστη. Πίστευε πως δεν είχε θέση στο τραπέζι μαζί τους όπως και αυτοί δεν είχαν θέση σε καμία παρουσίαση των εργασιών της. Ήταν η τιμωρία που επέβαλε στον εαυτός της για να μην αφήσει ούτε ένα κενό στις γνώσεις της, να είναι πάντα μόνη της. Την ήταν εξαιρετικά άβολο να βρίσκεται σε χώρους με πολλά άτομα και να πρέπει να συζητήσει, δεν κοιτούσε ποτέ στα μάτια τους συνομήλικούς της αλλά πάντα είχε ένα θάρρος με τους καθηγητές κάτι που την έκανε αγαπημένη μαθήτρια όλων. Το καλό με το σχολείο ήταν το ότι όλοι είχαν έναν πολύ υψηλό στόχο και αυτό δεν τους άφηνε περιθώρια να ασχοληθούν με τις κινήσεις των γύρω τους. Η Ανν λοιπόν ήταν τελειομανής, για αυτό και οι εργασίες της είχαν πάντα το βέλτιστο αποτέλεσμα και οι βαθμοί της ήταν ανάλογοι των στόχων της. Το γεγονός αυτό της εξασφάλισε πριν ακόμα την είσοδό της στο πανεπιστήμιο μια ιδιαίτερα υπεύθυνη θέση σε μια μεγάλη Εταιρία. Ακόμα και από το πανεπιστήμιο αποφοίτησε νωρίτερα καθώς η Εταιρία την χρειαζόταν και κίνησε όλα τα νήματα που έπρεπε για να την έχει νωρίτερα με το μέρος της, ταυτόχρονα με τις σπουδές της είχε ενημερωθεί και ήδη δούλευε πάνω στην δουλειά που θα έκανε έπειτα. Ήταν λοιπόν υπεύθυνη για την πρόβλεψη ενός μεγάλου μέρους των μετοχών της Εταιρίας σε κάποιο χρηματιστήριο της Ασίας, περνούσαν καθημερινά από τους υπολογισμούς της εκατοντάδες εκατομμύρια και από τις αποφάσεις της εξαρτιόταν η δουλειά κατά συνέπεια και η ζωή πολλών ανθρώπων. Συνήθισε στην ιδέα των χρημάτων, ο μισθός της ήταν ανάλογος των ευθυνών της, πολύ μεγάλος. Χρειάστηκε βέβαια να συναναστραφεί με πολλούς ανθρώπους που παρόλο που δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο μπορούσε με την πολύ καλή φυσική της υποκρισία να γίνει συμπαθής. Μέσα στον χώρο της οικονομία και των χρημάτων και μετά το μάθημα που πήρε στα δέκα έξι της μπόρεσε να ανταποκριθεί σε όλες τις απαιτήσεις που προέκυψαν. Ο καθένας παίρνει αυτό που χρειάζεται περισσότερο, ο καθένας κοιτάει να σώσει τον εαυτό του από τις συγκυρίες. Κάποιες ματιές, ποτά, μια ασαφής συζήτηση πάνω στην δουλειά και κάποιες φιλοσοφημένες φράσεις για την οικονομία για να καταλήξει στο πρώτο ξενοδοχείο.   Ποτέ δεν έμενε μετά το σεξ, έφευγε για να μην την προλάβουν τα συναισθήματα, οι ενοχές, να μην χρειαστεί ποτέ δίπλα της κανέναν από αυτούς. Ο έρωτας στο μυαλό της ήταν κάτι άπιαστο, βλαβερό και πολύ εύκολο που δεν χρειαζόταν καν να το προσπαθήσεις, δεν τον ένιωσε ποτέ και έτσι βρήκε παρηγοριά στην εικόνα αυτήν, όσες ευκαιρίες και αν είχε για να αλλάξει οπτική. Κάποτε σε μια στιγμή της ζωής της εμφανίστηκε κάποιους που είχε όλα τα χαρακτηριστικά του πρίγκιπα του παραμυθιού, αλλά όπως αποδείχτηκε στην πορεία του έλειπαν κάποιες βασικές αρχές της ηθικής όπως το να μην προσελκύει γυναίκες πολύ μεγαλύτερες του για ευνόητους λόγους. Δεν είναι ότι στεναχωρήθηκε απλώς μετά από την γνωριμία μαζί του έχασε κάθε ελπίδα για μια φυσιολογική ζωή. Παντρεύτηκε τους αριθμούς, αυτοί ήταν που την έντυναν, την τάιζαν και της παρείχαν ένα μεγάλο σπίτι σε μια ήσυχη περιοχή των προαστίων. Αφού δεν είχε πλέον καμία επαφή με την οικογένεια της, αφού δεν είχε φίλους να στραφεί, αφού δεν θυμόταν τα ονόματα αυτών που κοιμήθηκε το προηγούμενο βράδυ κατάφερε να απομακρυνθεί και από την πραγματικότητα, δεν γνώριζε κανέναν άλλο τρόπο ζωής εκτός από τον δικό της, δεν γνώριζε τα προβλήματα του απλού λαού, δεν ήξερε τι θα πει άνθρωπος πέραν των συνεργατών της.

Έγινε γρανάζι μια δολοφονικής μηχανής. Έγινε συνένοχος στην αποστολή του καπιταλισμού.

Μια απλή μέρα στην δουλειά, το αμάξι της είναι για σέρβις και αναγκάστηκε να πάρει ταξί. Τα αμάξια της Εταιρίας είναι για τους απλούς υπαλλήλους, έχουν στα πλάγια και διακριτικά της Εταιρίας, δεν θα οδηγούσε ποτέ τέτοιο αμάξι, προτίμησε ταξί. Ένας συνάδελφος της όχι με τόσο υπεύθυνη θέση και μεγάλο μισθό προσφέρθηκε να την γυρίσει στο σπίτι, δεν της αρέσει να υποχρεώνεται αλλά προκειμένου να μπει πάλι σε ταξί δέχτηκε. Η συνηθισμένη διαδρομή, δεν μιλούσε κοιτούσε τον δρόμο, έβρεξε πολύ εκείνη την μέρα ευτυχώς δεν είχε κίνηση, συνήθως δεν έχει εκείνος ο δρόμος κίνηση τα απογεύματα. Άκουσαν πίσω τους τον θόρυβο των φρένων όταν το πατάς τέρμα, δεν πρόλαβαν να κοιτάξουν τι συμβαίνει και όλα σκοτείνιασαν.

Αυτοκινητιστικό δυστύχημα.                                                                                              

Ένας νεαρός με ένα ακριβό σπορ αυτοκίνητο που του έκανε δώρο ο μπαμπάς του προσπάθησε να προσπεράσει το αυτοκίνητο που επέβαινε η Ανν, ο δρόμος γλιστρούσε  η ταχύτητα του δεν ήταν κατάλληλη και έτσι έχασε τον έλεγχο, έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο που πήγε να προσπεράσει, τα δυο αμάξια συντρίφθηκαν, το ίδιο και οι επιβαίνοντες. Η περιουσία της Ανν κληρονομήθηκε από την Εταιρία όπως έγραφε στο συμβόλαιο της όμως η Εταιρία σαν κίνηση συμπαράστασης έδωσε όλη την περιουσία της Ανν στην οικογένεια του συναδέλφου που την γυρνούσε σπίτι. Στα τρία παιδιά του και στην έγκυο γυναίκα του. Η οικογένεια της Ανν έμαθε για τον χαμό της δύο χρόνια μετά, η θέση της Ανν στην Εταιρία καταργήθηκε καθώς οι Εταιρίες από την Ασία που συνεργάζονταν με αυτήν της Ανν κάηκαν ολοσχερώς μετά από μια εξέγερση των εργαζομένων, τόσο τυχαία, τόσο απλά.

Όταν αγαπάς τον εαυτό σου

Αν αγαπάς τον εαυτό σου,

Το να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον δέχεσαι και να τον καταλαβαίνεις  σημαίνει αυτόματα πως μπορείς να είσαι και ευχάριστος για τους γύρω σου, πρώτα πρέπει να οριοθετήσεις τον εαυτό σου και έπειτα να συναναστραφείς με καινούργιους ανθρώπους.

Κάθε άνθρωπος αποτελείτε από τέσσερις βασικές εικόνες:

Α)       Από αυτήν που προβάλει με τις πράξεις του καθημερινά.

Β)        Από αυτήν που προβάλει στις δυσκολίες και στις επιτυχίες του.

Γ)         Από αυτήν που βλέπουν όσοι τον γνωρίζουν, την οποία ο ίδιος δεν μπορεί να κατανοήσει  ούτε να αντιληφθεί.

Δ)       Από αυτήν που του δημιούργησε η οικογένειά του και συνήθως είναι λανθασμένη.

Υπάρχει και η περίπτωση που κάποιοι άνθρωποι έχουν πολλές περισσότερες εικόνες και τις αποκαλύπτουν αναλόγως την περίσταση.

Όσο πιο πολύ έχεις δεθεί με τον εαυτό σου τόσο μικραίνουν οι αποστάσεις των εικόνων με την πραγματικότητα. Ισορροπεί ψυχικά ο άνθρωπος.

 

Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου,

Δεν μπορείς να αγαπήσεις τίποτα

Δεν μπορείς να καταλάβεις τους άλλους ανθρώπους

Δεν  μπορείς να συμβουλέψεις σωστά κανέναν

Δεν μπορείς να μοιραστείς και να μοιράσεις την χαρά της επιτυχίας

Δεν μπορείς να ανταποκριθείς στις δυσκολίες των γύρω σου και απομακρύνεσαι

• Ο άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του μπορεί να ευτυχίσει ακόμα και με το πιο μικρό γεγονός, μπορεί να χαμογελάει αληθινά ανά πάσα στιγμή και να ανοίγει την καρδιά του σε εκείνους που του χαμογελούν αντίστοιχα.

Μιλώντας για την υπερβολή

Και στις δύο περιπτώσεις όταν υπάρχει υπερβολική αγάπη για τον εαυτό μας ή υπερβολική απάθεια αντιδράμε το ίδιο αλαζονικά. Επιμένουμε να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια για αλλαγή. Προσπαθούμε να είμαστε εκκεντρικοί. Είναι έντονα τα σημάδια αδυναμίας του χαρακτήρα μας, φωνάζουμε με τα μάτια μας πως χρειαζόμαστε στήριγμα, ενώ μπορούμε να έχουμε πολλά στηρίγματα επιζητούμε το ένα που θα μας αλλάξει, γιατί δεν μας βολεύει να αλλάξουμε μόνοι μας.

Οι ενοχές των προς στιγμήν αθώων

Καθώς περνάει η μέρα, όσο φωτίζει ο ήλιος τους ανθρώπους, ειδικά το πρωί δεν μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό της φυσιολογικής ζωής και των αισθημάτων.

Και τότε είναι που έρχεται η νύχτα, δαμάζει κάθε νεύρο του εγκεφάλου σου, δημιουργεί τόσες ανάγκες στο κορμί που δεν μπορεί να ελεγχθεί πλέον από το συναίσθημα.

Δεν είσαι μέρος των ρομαντικών, ούτε η μέρα σου αρκεί ούτε και η νύχτα, ποτέ δεν σου άρεσαν τα παραμύθια και ενώ το ευτυχισμένο τέλος σε νευρίαζε το άσχημο, σε θύμωνε.

Δεν τολμάς να αποδεχθείς τα θέλω του εαυτού σου, πέφτεις σε παγίδες τόσο επιφανειακές που δεν ταιριάζουν στον βαθύ σου στοχασμό κι όμως δεν υπάρχει γιατί.

Προσπάθησες να μάθεις τι είναι πόθος όμως δεν ένιωσες ποτέ στο κορμί σου να κατευνάζει αυτή η δύναμη, δεν συνδυάστηκαν ποτέ τα συναισθήματα σου με τον πόθο, όμως τι λέω αυτό ήταν που σε έκανε να ψάχνεις μόνο τον πόθο, αυτό σε οδήγησε στις ενοχές όμως δεν είσαι ο μόνος, όλες οι έντονες και σατανικά συνδυασμένες σου στιγμές σου λείπουν, σε στεναχωρούν αλλά και εσύ όπως και όλοι οι προς στιγμήν αθώοι τις έχασες…

Μπορείς να το πεις νόμο, μπορείς να το πεις συνήθεια, μπορείς να το πεις βίτσιο αλλά πάντα αφού πλήγωσες το μοναδικό θα φοβάσαι αλλά θα συνεχίζεις να πληγώνεις ότι σε πλησιάζει, δειλιάζεις να βρεις το πάθος και απορρίπτεις κάθε συναίσθημα και στο τέλος όπως πάντα φεύγεις κρυφά και αργά.

Αυτή η ηρεμία που ακούς στον αέρα αυτή η γαλήνη που επικρατεί στην φύση θες τόσο πολύ να κυριεύσει την ψυχή σου, δεν μπορείς να συμβιβαστείς με τόσο απλά πράγματα, χρειάζεται δράση.

Ζηλεύεις καμιά φορά τους καλούς ανθρώπους, που δεν ενέδωσαν σε μπλεξίματα όπως εσύ και τους θαυμάζεις επίσης γιατί εσύ δεν θα μπορούσες να αλλάξεις τίποτα ακόμα και αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, δεν μπορείς γιατί δεν είσαι τέτοιος χαρακτήρας.

Το γεγονός ότι στέκεσαι δίπλα στα αγαπημένα σου πρόσωπα σαν απόρθητο φρούριο δείχνει την ποιότητα του χαρακτήρα σου, και τελείως άσχετα με τα λόγια σου αποδεικνύει αυτό που δεν έχει κανείς τους, ψυχική δύναμη.

Δεν χρειάζεται να μετανιώσεις, δεν χρειάζεται να αλλάξεις, δεν χρειάζεται να συμβιβαστείς, ούτε να προσπαθήσεις να βρεις πάθος και συναισθήματα, ξεκουράσου απλά, άσε τον εαυτό σου να μείνει μόνος και ρώτα τον τι χρειάζεται πιο πολύ απ όλα όταν είναι μόνος του όταν ξέρει να σου απαντήσει να του το βρεις αυτό που ζήτησε και ίσως είναι για κάποιο διάστημα όντως αυτό που χρειάζεται για να μην μετανιώσεις.

Δεν πιστεύεις στις επιστροφές, ούτε στους δραματικούς χωρισμούς αλλά στο ενδιαφέρον ανάμεσα στους ανθρώπους πολύ πέρα από την δέσμευση των σωμάτων και των ψυχών. Είναι τόσο γλυκιά η ελευθερία που δεν ανταλλάσσεται παρά μόνο με την ίδια την ζωή σου.

Ο πολιτισμός και η συνέχισή του

Η ιστορία του πολιτισμού ξεκινάει με την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να εκφρασουν τα ποιο περίεργα συναισθήματα τους. Η έκφραση αυτή, η αποτύπωση εντός συναισθήματος με οποιοδήποτε τρόπο άρχισε να χαρακτηρίζεται ως τέχνη. Όσο πιο όμορφο, αληθινό, τολμηρό είναι ένα συναίσθημα τόσο πιο πολύ θα ανεβαίνει η αξία του. Συνήθως οι άνθρωποι  φοβούνται την έκφραση, για πολλούς λόγους κυρίως ηθικής και δειλίας. Η αλήθεια όμως είναι πως δεν μπορούν όλοι να εκφραστούν και να δημιουργήσουν τέχνη  αν δεν έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα, ένα χάρισμα, αυτό προϋποθέτει και ο πολιτισμός που γεννήθηκε από την τέχνη, δεν είναι απλώς μια απελευθέρωση των συναισθημάτων, χρειάζεται μια καλλιτεχνική χροιά αρκετά δυνατή ώστε να αποκτήσει την απαιτούμενη αξία και να μετρηθεί σαν άξιο έργο σαν κομμάτι του πολιτισμού. Καταλήγουμε πως πολιτισμός είναι ο άνθρωπος. Υπάρχουν λαοί  που δεν είχαν την δυνατότητα ή απλώς δεν έτυχε να κληρονομήσουν πολλά τέτοια  έργα και έτσι αφιέρωσαν την ιδεολογία τους σε μια συγκεκριμένη πορεία. Κάποιοι άλλοι στιγματίστηκαν από πολλούς τέτοιους ανθρώπους, αυτοί οι λαοί έγιναν πιο εύστροφοι με πολλές διαφορετικές ιδεολογίες και αξίες οι οποίες κάπου, κάπως συνδέονται και τους ενώνουν ενώ παράλληλα αφήνουν την αμφισβήτηση να τους  κρατάει σε εγρήγορση. Ο πολιτισμός, λοιπόν, ή αλλιώς το πιο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας έφτιαξε τους λαούς που υπάρχουν σήμερα, επηρέασε τον τρόπο σκέψης και ζωής τους. Η επιρροή αυτή είναι ανεξίτηλη και ένα μέρος στην άκρη του μυαλού κάθε ανθρώπου ενός λαού έχει κλειδωμένο ένα νόημα, μία ιδέα. Οι ηγέτες κάθε λαού έχουν την υποχρέωση να θυμίζουν την ιδέα αυτή και να ενώνουν συνεχώς τον λαό τους ο οποίος στην σημερινή εποχή αμφιταλαντεύεται σε ποιοτικά και μη μηνύματα που δέχεται συνεχώς.  Ενώ υποχρέωση έχουν οι λαοί να μην αφήσουν κανέναν ηγέτη να τους οδηγήσει κατά κάποιου πολιτισμού. Η αξία του κάθε πολιτισμού και οι λαοί που τον κατέχουν είναι που οδήγησαν την ιστορία στο σήμερα. Κάθε πολιτισμός είναι αποδεκτός και κάθε λαός πρέπει για να είναι σεβαστός στους υπόλοιπους λαούς να σέβεται πρώτα τον πολιτισμό του και να τον προστατεύει. Η προστασία αυτή αφορά την αλλοίωση που συμβαίνει λόγο των ταχύτατων ρυθμών εξέλιξης και η απουσία κριτικής κάθε καινούργιου στοιχείου και η στυγνή αποδοχή του, εφήμερα έργα με ανούσια μηνύματα δεν έχουν θέση μπροστά στις αξίες κάθε υγιούς πολιτισμού, κανένα κατώτερο ιδανικό δεν έχει θέση μπροστά στις διαχρονικές αξίες. Αυτό που οφείλουν να κάνουν όλοι οι λαοί είναι να βασιστούν πάνω στον πολιτισμό που τους παρέδωσαν οι πρόγονοι τους και να τον ενισχύσουν, να τον τιμήσουν και να ακολουθούν τα πιο ψηλά ιδανικά του. Εδώ θα αναφέρω και τους λαούς κλέφτες ή αλλιώς πονηρούς λαούς που διαλέγουν στοιχεία από διαφορετικούς πολιτισμούς και δημιουργούν ένα αλλιώτικο μοντέλο κοινωνίας, λίγο πιο πρωτοποριακό, λίγο πιο κάλπικο. Αυτό το μοντέλο ενώ δεν έχει γερές βάσεις κτίζει ένα ισορροπημένο οικοδόμημα ενώ οι λαοί με τις πιο γερές βάσεις  κτίζουν πολύ απρόσεκτα, γρήγορα και καθόλου μεθοδικά ένα ευάλωτο κτίσμα. Η συνειδητοποίηση κάθε λαού για τις ικανότητες του, τα μειονεκτήματα και τα προτερήματα του θα του δώσει το έναυσμα να πορευθεί ορθά στο όνομα του πολιτισμού, της ιστορίας, της ανθρώπινης φύσης.

Σύνορα

Ακολουθούν πληροφορίες απ την Βικιπαίδεια.

Τα σύνορα ορίζουν γεωγραφικά όρια πολιτικών οντοτήτων ή νομικών αρμοδιοτήτων, όπως κυβερνήσεις, κράτη ή τοπικές διοικητικές περιοχές εντός ενός κράτους. Μπορεί να συντελέσουν στην δημιουργία νεκρών ζωνών. Ορισμένα σύνορα είναι πλήρως ή μερικώς ελεγχόμενα και μπορούν να προσπελαστούν νόμιμα μόνο σε ενδεδειγμένα ελεγχόμενα σημεία.

Ορισμός των συνόρων [Επεξεργασία]

Κατά το παρελθόν πολλά σύνορα δεν είχαν σαφώς καθορισμένες γραμμές, αλλά υπήρχαν ζώνες που ενισχύονταν στρατιωτικά με στόχο την προστασία του ενός κράτους από το γειτονικό του. Αυτή είναι και η διάκριση από τις ουδέτερες ζώνες που υπάρχουν σήμερα, καθώς αυτές αποτελούν αποστρατικοποιημένες περιοχές. Σήμερα τα σύνορα είναι σαφώς καθορισμένα και οροθετημένα.

Με στόχο των έλεγχο της διέλευσης ανθρώπων και αγαθών από ένα κράτος σε ένα άλλο, και τα αεροδρόμια και τα λιμάνια ορίζονται ως σύνορα. Οι περισσότερες χώρες έχουν κάποια μορφή ελέγχου των συνόρων ώστε να περιορίσουν την κίνηση ανθρώπων, ζώων, φυτών και αγαθών προς ή από μίαχώρα. Βάση της διεθνούς νομοθεσίας, κάθε χώρα είναι γενικά ελεύθερη να ορίσει τις συνθήκες που πρέπει να πληρούνται ώστε ένα άτομο να μπορεί να περάσει τα σύνορα νόμιμα, βάση των νόμων της, και να εμποδίσει την διέλεση ατόμων όταν παραβιάζονται αυτοί οι νόμοι.

Για να περάσει κάποιος τα σύνορα, συνήθως απαιτείται η παρουσίαση διαβατηρίου και βίζας ή κάποιου κατάλληλου εγγράφου στις εποπτεύουσες αρχές. Για να διαμείνει ή να εργαστεί ένα άτομο μέσα στα σύνορα μιας χώρας μπορεί να χρειάζεται ειδικά έγγραφα όπως άδεια παραμονής ή άδεια εργασίας. Σε περίπτωση που δεν έχει αυτά τα έγγραφα μπορεί να θεωρηθεί παράνομοςμετανάστης και να κινηθούν διαδικασίες εκδίωξης του από την χώρα και επαναπροώθησής του στην χώρα προέλευσης.

Η διέλευση αγαθών από τα σύνορα συχνά απαιτεί την πληρωμή κάποιου φόρου, που εισπράττεται από Τελωνειακούς Υπαλλήλους. Τα ζώα (και σε ορισμένες περιπτώσεις και οι άνθρωποι) που διασχίζουν σύνορα μπορεί να χρειαστεί να μπουν σε καραντίνα ώστε να εμποδιστεί η διάδοση κάποιας λοιμώδους νόσου. Οι περισσότερες χώρες απαγορεύουν την διακίνηση ναρκωτικών ουσιών ή ζώων υπό εξαφάνιση από τα σύνορα τους. Η διακίνηση αγαθών, ζώων ή και ανθρώπων από τα σύνορα παράνομα, χωρίς να έχουν δηλωθεί ή να έχει ζητηθεί άδεια, ή η εσκεμμένη αποφυγή του ελέγχου από τις αρχές συνιστά το έγκλημα της λαθρεμπορίας.

Πολιτικά σύνορα [Επεξεργασία]

Τα πολιτικά σύνορα έχουν διάφορες σημασίες για αυτούς που επηρεάζουν. Πολλά σύνορα στον κόσμο διαθέτουν σημεία ελέγχου, όπου συνοριοφύλακες ελέγχουν αυτούς που περνούν τα σύνορα.

Σύνορα Ολλανδίας και Βελγίου δίπλα ακριβώς σε μία καφετέρια

Στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, τέτοιοι έλεγχοι έχουν καταργηθεί από την συνθήκη Σένγκεν και από την μετέπειτα νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την υπογραφή της συνθήκης του Άμστερνταμ, η ικανότητα νομοθέτησης για θέματα που αφορούν την διέλευση συνόρων, εσωτερικών και εξωτερικών μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στα συνδεδεμένα κράτη της συνθήκης Σένγκεν (Ιρλανδία, Νορβηγία, Ελβετία και Λιχτενστάιν) βρίσκεται αποκλειστικά στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής ένωσης. Η περιοχή όπου εφαρμόζεται αυτή η νομοθεσία ονομάζεται περιοχή Σένγκεν.

Τμήμα του τείχους του Βερολίνου

Ιστορικά σύνορα όπως το Μέγα Σινικό Τείχος, η γραμμή Μαζινό και το τείχος του Αδριανού έχουν διαδραματίσει πολλούς ρόλους. Ενώ τα πέτρινασυμπαγή τείχη είχαν στρατιωτική λειτουργία, υπήρχαν σημεία στα σύνορα λιγότερο προστατευμένα, με στόχο όμως την ενθάρρυνση των κατοίκων εκείνων των περιοχών να αναπτύξουν οικονομικές σχέσεις με τις γειτονικές περιοχές και χώρες. Αντίθετα, η γραμμή Μαζινό είχε απόλυτα στρατιωτική λειτουργία και παρεμπόδιζε πλήρως την πρόσβαση από την γειτονική Γερμανία στη Γαλλία.

Σύνορα και Οικονομία [Επεξεργασία]

Η παρουσία συνόρων συχνά παράγει ορισμένα οικονομικά χαρακτηριστικά ή ανωμαλίες. Όπου έρχονται σε επαφή δύο ξεχωριστές οικονομικές και διοικητικές οντότητες, προκύπτουν ειδικές οικονομικές ευκαιρείες για εμπόριο. Μια συνοριακή περιοχή μπορεί να αναπτυχθεί ιδιαίτερα οικονομικά μέσω φόρων στα αγαθά που διακινούνται, ή απο υπηρεσίες Εισαγωγών-Εξαγωγών, νόμιμων, ημινόμιμων ή παράνομων. Διαφορετικές ρυθμίσεις σε κάθε πλευρά των συνόρων μπορεί να ενθαρύνουν την εγκατάσταση, κοντά στα σύνορα, παροχή υπηρεσιών, που είναι παράνομες στην μια πλευρά αλλά νόμιμες ή ημινόμιμες-ανεκτές στην άλλη (π.χ. Πορνεία).

Η απομάκρυνση των εσωτερικών φραγμών στο εμπόριο, όπως στην Γαλλία μετά την Γαλλική επανάσταση ή την Ευρώπη μετά την δεκαετία του 1940, υποβάθμιση την οικονομική σημασία των συνόρων και προήγαγε την ιδέα του Ελεύθερου Εμπορίου.

Εδώ τελειώνει το άρθρο της Βικιπαίδειας.

Τα σύνορα είναι ο λόγος που οι Χριστιανοί χρησιμοποιούν το παραμύθι με τον Πύργο της Βαβέλ. Τόσο απλά συνδέονται όλα. Όμως μέσα από κάποια παραμύθια δημιουργήθηκαν κάποιοι θεσμοί, κάποια στοιχεία που εφάρμοζαν οι οργανωμένες κοινωνίες λόγω της θρησκείας στην συγκεκριμένη περίπτωση έγιναν νόμοι, θεσμοθετήθηκαν και η αξία τους ενισχύθηκε με τα χρόνια. Η δύναμη της συνήθειας, το τι μας έμαθαν και πως μας το έμαθαν. Όχι είμαστε άνθρωποι που προσπαθούμε για το καλύτερο του εαυτού μας και του συνόλου δεν είναι συνήθεια, κάποια θέματα, κάποια σημεία του σημερινού συστήματος έχουν έναν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης όσο και αν προσπαθούμε να προβάλουμε την ελευθερία και όλα τα ιδανικά που ποτέ δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε. Μπορώ να πω πως το παραμύθι αυτό χρησιμοποιήθηκε χωρίς να υπολογιστούν κάποιες μεταβλητές, αυτές οι μεταβλητές είναι οι λαοί με κάποιες παραπάνω ικανότητες, οι λαοί που ξέρουν τι μπορούν να καταφέρουν και εκμεταλλεύονται χώρες και πολίτες πάνω στην ιδέα αυτή, των συνόρων. Η ελευθερία δεν έχει καμιά ανάμιξη στο θέμα τον συνόρων. Κλείσε τα μάτια, σε όποια χώρα και να τα κλείσεις θα είσαι το ίδιο ελεύθερος αν είναι και το μυαλό σου ανοιχτό.

Χωρίζουμε την ζωή μας από την ζωή των γειτόνων, χωρίζουμε τις μερίδες το φαγητό αναλόγως με το ποιος τρώει πιο πολύ ή πιο λίγο. Χωρίζουμε από τους γονείς μας. Δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα γύρω μας χωρίς σύνορα, η φύση του ανθρώπου τον κάνει βίαιο, κτητικό τα σύνορα στερούν μεν κάποιες "ελευθερίες" αλλά αφήνουν δε περιθώρια να αναπτυχθούν άλλες "ελευθερίες". Δεν πρόκειται να δώσω παραδείγματα φυσικά, ή ξέρεις για τι μιλάω ή δεν ξέρεις. Ένας ακόμα τρόπος για να μπορέσει μια κοινωνία, ένα σύνολο να προχωρήσει, να εξερευνήσει, να γνωρίσει. Η άποψη πως η γνώση χωρίς σύνορα είναι θετική, θα σας στεναχωρήσω, παρακάτω όμως. Προσπαθώ να βοηθήσω το μυαλό σας να συλλάβει την έννοια των συνόρων σαν προσωπικότητα, όχι σαν έθνος, σαν οικογένεια κτλ. Η καθημερινότητα, δεν είναι μια συνήθεια όπως προ είπα, είναι ο μοναδικός τρόπος ζωής μου αρμόζει αυτήν την στιγμή στον σύγχρονο άνθρωπο. Ο μοναδικός τρόπος που δεν τον απομακρύνει από την φύση του, οποιοσδήποτε άλλος τρόπος ζωής θα απομάκρυνε πολύ τον άνθρωπο από την φύση του κάτι που θα ήταν καταστροφικό για την υγεία του, σωματική και ψυχική. Δεν θεωρώ φυσικά ορθό αυτόν τον τρόπο ζωής αλλά είναι ο μόνος που δεν χαρακώνει δεν ψυχή του ανθρώπου, έχει συμβιβαστεί, ευτυχώς.

Ελεύθερο εμπόριο, ο θεέ τους δεν αντέχω άλλο καπιταλισμό! Πραγματικά γιατί χρειάζεται εξήγηση αυτός ο όρος; Να τον βρείτε στο google δεν με νοιάζει, ήταν η χειρότερη δικαιολογία. Εμπόριο, οικονομία, ευημερία, φυσικά δεν αναφέρομαι σε περιπτώσεις Ελλήνων "αγωνιζόμενων". Το πραγματικό εμπόριο είναι ένα τέρας, σκοτώνει, τρώει βιάζει αλλά δεν κοιμάται ποτέ. Μερικές φορές υπάρχει ένα δέος μπροστά στην τόσο οργανωμένη δολοφονία αλλά ο δολοφόνος στο τέλος αποδεικνύεται ψυχοπαθής. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω πλέον το καλό και το κακό, ξέρω τι είναι το εμπόριο πως λειτουργεί και γιατί αλλά δεν είμαι απόλυτα σίγουρη για την αναγκαιότητα του. Χρειάζεται πολλές αλλαγές φυσικά για να "καθαρίσει" αλλά και πάλι θα έχει κάτι το τρομακτικό επάνω του. Αυτό το τέρας το ελέγχουν τα κράτη μέσα από τα σύνορα και για αυτό πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ αλλιώς θα ήμασταν έρμαια των μεγάλων. Συνεχίζουμε να είμαστε αλλά τουλάχιστον έχουμε κάποια εξουσία λόγω του κράτους και μας σώζει. Χωρίς σύνορα θα ήμασταν εμείς και τα super market. 

Πολιτισμός, γλώσσα, ιδιοσυγκρασία, τέχνη, επιστήμη και τέλος Ιστορία. Τα σύνορα προστατεύουν τις εθνικότητες από το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Από την αίρεση της ισότητας. Η πραγματική ιστορία βρίσκεται στο στόμα του αρχαιολόγου που θα περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια το κάθε πετραδάκι του μνημείου ακόμα και αν το μνημείο δεν είναι εκεί. Κάθε λαός, κάθε χαρακτηριστικό του, του ανήκει. Δεν μπορεί να τους το στερήσει ή να το αλλοιώσει κανείς. Από τις φυλές της Αφρικής μέχρι τους Κινέζους αστρονόμους, από τα βάθη της Ασίας ως τις Ελληνικές ακτές. Η διαφορετικότητα είναι κάτι θαυμάσιο, είναι ένα θαύμα της φύσης είναι η προσπάθεια για τελειότητα! Τα σύνορα λοιπόν προστατεύουν το ακατέργαστο διαμάντι και με την επικοινωνία εκτός τον συνόρων σμιλεύονται πολλά διαμάντια μαζί, ταυτόχρονα αλλιώς θα σμιλεύαμε όλοι μαζί, μια πέτρα προφανώς την παγκοσμιοποίηση.

Τα σύνορα είναι ο φράκτης από το σπίτι μας. Η πόρτα από το σπίτι μας μπορεί να είναι ανοιχτή σε όσους έχουν κάτι να προσφέρουν και όχι σε όσους έχουν κάτι να πάρουν, το πρώτο είναι πολιτισμός, το δεύτερο ανοησία εκ μέρους μας. Και αν μπορέσουμε να κρατήσουμε ισορροπία, δεν δίνω δεν παίρνεις τότε έχουμε κάτι που πλησιάζει την ανωτερότητα αλλά δεν βοηθάει στην εξέλιξη.

Δικαιολογώντας τα λάθη μου μέσω του Νίτσε

Είναι τόσο λεπτή η διαφορά ανάμεσα στο καλό και στο κακό, ανάμεσα στο πρέπει και δεν πρέπει, στο σωστό και στο λάθος. Επίσης οι άνθρωποι είναι τόσο αλαζόνες που επινόησαν ένα ακόμα τρόπο για να μειώνουν κάποιους πιο τολμηρούς από αυτούς με το να ακολουθούν πρότυπα και κανόνες που ονόμασαν πρέπον και ορθό. Ένας άνθρωπος που σκέφτεται πέραν του καλού και του κακού λοιπόν δεν μπορεί να υποχρεώσει το πνεύμα του σε τέτοιου είδους μικροπρέπειες ούτε μπορεί να συλλάβει το λόγω που κάποιοι υποκύπτουν σε αυτά τα ανθρώπινα παραμύθια. Είμαι σε μια κατάσταση που έχω ή μάλλον μέχρι στιγμής είχα δύο ανθρώπους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ενδιαφέρονται για εμένα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ή να καταλάβω γιατί πρέπει να διαλέξω για ποια άτομα θα ενδιαφέρομαι. Μου φαίνεται άδικο για τον εαυτό μου, θα νοιώθω καλά όταν μπορώ να ασκώ δύναμη στο χαρακτήρα και στις πράξεις και των δύο. Οι δικές μου φιλίες είχαν παρόμοια τροπή, πολλά άτομα ή ίδια επιρροή όσο γινόταν γιατί οι άνθρωποι διαφέρουν και νομίζω πως όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως της σχέσης που υπάρχει πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε έτσι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σταματάνε να ενδιαφέρονται από την μια στιγμή στην άλλη ή πως γίνετε να αφοσιωθούν σε ένα άτομο. Το τελευταίο είναι σημάδι αδύναμου ανθρώπου που πάντα θα αποτελεί δούλο κάποιου άλλου ακόμα και αν αυτός ο άλλος τρέφει τα πιο αγνά αισθήματα. Μπερδεύομαι, νομίζω πως ο εαυτός μας είναι αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε πάντα όμως κάποιες φορές αυτές οι τύψεις ή οι ενοχές δεν ξέρω πως να τα πω, εννοώ εκείνα τα συναισθήματα που σε κάνουν να βάζεις τους άλλους πάνω απ τον εαυτό σου και είναι σιχαμερά ανθρώπινα τελοσπάντων, αυτά τα συναισθήματα τα έχω και εγώ και με επηρεάζουν τόσο πολύ που φτάνω σε σημείο να κλαίω ασταμάτητα και να στεναχωριέμαι γιατί μπαίνω στην θέση του άλλου που τον ανάγκασα να νιώσει έτσι. Νομίζω πως δεν είναι φυσιολογικό αυτό, εκτός αν είσαι χριστιανός βέβαια. Δεν θέλω να στεναχωρήσω κανέναν θέλω να δίνω στους ανθρώπους που ενδιαφέρομαι χαρά, γέλιο θέλω να χαίρονται που είναι μαζί μου να με θέλουν κοντά τους. Ένας φίλος μου, μου είπε πως δεν μπορεί να θυμώσει μαζί μου ότι και αν κάνω. Από τότε νομίζω πως όσοι με ξέρουν για να μην πω φίλοι - δεν ταιριάζει το "οι" σε εμένα - μπορούν να  καταλάβουν την κάθε μου αντίδραση και την κάθε μου πράξη και περιμένω από αυτούς να ακούσω πως όλα θα πάνε καλά. Αλλά όχι από τότε δεν ξανά ένιωσα αυτό το συναίσθημα που ήταν πιο μεγάλο από την συγχώρεση του θεού, από την καλή δικαιολογία ακόμα και απ την πραγματική μετάνοια. Κάποιοι άνθρωποι κάνουν το μυαλό τους αερόστατο κάποιοι άλλοι βάζουν μια μηχανή και ρόδες και πατάνε πάντα στην γη. Όχι πως η λογική έχει αρνητική σημασία αλλά μόνη της δεν μπορεί να πάει μακρυά, χρειάζεται τόλμη, ρίσκο και μια δόση αναισθησίας κάτι που είναι ιδιαίτερα δύσκολο για μένα προσωπικά, φταίει που δεν είμαι τόσο δεξιά και ενθουσιάζομαι και με ευαισθητοποιεί το κάθε τι. Είμαι άνθρωπος πρέπει να το παραδεχτώ αλλά δεν θα συμβιβαστώ ποτέ με αυτό. Θέλω να μπορώ να εκφράζομαι με αρχαία ένστικτα, με αυτά που όλα τα πλάσματα ζουν ενώ εμείς τα κρύβουμε και τα κάνουμε απωθημένα στο όνομα του πολιτισμού! Για όνομα της ανθρώπινης φύσης γιατί δεν μπορούμε να εκφραστούμε; Γιατί πρέπει κάτι μονίμως να περιορίζει την φύση μας; Γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι; Η φύση μας έκανε άνισους, μας έκανε θύτες και θύματα, δεν είμαστε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας όμως ανεβήκαμε και αυτό ακόμα δείχνει τόσο κακοί είμαστε ενώ προσπαθούμε να περάσουμε την εικόνα του Σαμαρείτη. Δεν είμαστε καλοί, δημιουργηθήκαμε για να ακολουθήσουμε την ροή της ζωής στην οποία δεν ισχύουν οι κανόνες ηθικής. Πιεζόμαστε και προσαρμοζόμαστε σε έναν τρόπο ζωής που δεν ταιριάζει σε όντα σαν τους ανθρώπους. Ξεφύγαμε από τον πραγματικό σκοπό μας, δημιουργήσαμε έναν κόσμο παίζοντας τους μικρούς θεούς και έπειτα ονομαστήκαμε δούλοι ενός άλλου θεού προσπαθούμε να κρύψουμε τα πάθη μας, τις επιθυμίες μας, την φύση μας. Ενώ αυτοί που επωφελούνται από το σύστημα αυτό βγάζουν τα πιο ανώμαλα γούστα τους αφήνοντας εμάς τους σκλάβους να νομίζουμε πως ζούμε μια ευπρεπή ζωή. Η φύση όσο ευγενική είναι άλλο τόσο είναι και άγρια όπως και η ανθρώπινη ψυχή. Μπορούμε να δείξουμε καλοσύνη μόνο όταν είμαστε χορτασμένοι, όταν ξανά πεινάσουμε θα εμφανιστεί και πάλι το πρόσωπο εκείνο το αληθινό. Πρέπει να ξεφύγουμε από την ιδεολογία αυτή. Τα λιοντάρια δεν ζευγαρώνουν με τις γαζέλες ούτε λυπούνται τα μικρά τους και τα αφήνουν να ζήσουν. Η φύση θέλει να συνεχίσει και μπορεί είτε με είτε χωρίς τους ανθρώπους. Το θέλημα του θεού δεν νομίζω να απασχολεί κάποιον που με διαβάζει γιατί απλώς δεν συγκαταλέγεται στις μεταβλητές. Είμαστε τόσο μικροί, τόσο αθώοι και τόσο ηλίθιοι που φοβάμαι πως η φύση θα μας καταστρέψει γιατί είμαστε όλα αυτά και δεν ακολουθούμε και την δική της πορεία. Πάντα θα καταλήγω στην υπεροχή της φύσης. Κρύβομαι σε μια ιδεολογία και σε ένα συγνώμη γιατί δεν με καταλαβαίνουν. Κρύβομαι από τους ανθρώπους για να μην αποκαλυφθεί η δική μου θεωρία. Φοβάμαι γιατί δεν με καταλαβαίνουν και αντιδρούν παράξενα, από την μία είναι άνθρωποι και από την άλλη έπρεπε να με διαβάσουν αφού δεν με μαθαίνουν. Εγώ λυπάμαι, συναναστρέφομαι, δένομαι και δεν υπολογίζω την στιγμή αυτή της απόφασης. Δεν αποφασίσω ακολουθώ την ροή τον χρόνο, την μέρα, τα κύματα, την φύση μου, την ανθρώπινη φύση χωρίς ίχνος ηθικής αυτής που κάποιοι έφτιαξαν για μένα, έχω την δική μου. Ο καθένας έχει την δική του είμαστε διαφορετικοί και δεν είμαστε ίσοι. Είμαστε ματαιόδοξοι, είμαστε ψευτοαλτρουιστές, είμαστε μέρος ενός τεράστιου σύμπαντος, είμαστε τίποτα. Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο όποτε μπορείτε, η ελευθερία είναι το μοναδικό αγαθό που μας χάρισε η φύση και εμείς το τιθασεύσαμε. Γιατί να πάμε ενάντια στην ομορφιά προσπαθώντας να δημιουργήσουμε το τέλειο; Οι άνθρωποι, πόσο λυπάμαι.

Προς Πανελλήνιες

Ας μην σκεφτούμε τα λεφτά των γονιών μας στα φροντιστήρια, τις ατελείωτες ώρες διαβάσματος και το  τόσο ευέλικτο πρόγραμμα σχολείο - σπίτι - διάβασμα - φροντιστήριο - σπίτι - διάβασμα. Μετά από 12 χρόνια μετά από μέρες γέλιου, στεναχώριας, υπερηφάνειας και μετριότητας. Μετά από τα παιδικά χρόνια, μετά από τα εφηβικά χρόνια. Μέσα σε 2 βδομάδες, σε 18 ώρες (για κάποιους 21) θα κριθεί το τι θα ακολουθήσουν στην ζωή τους. Θα κριθεί ένας χρόνος στυγνού διαβάσματος. Τόσο άδικο και τόσο γλυκό. Καλή επιτυχία, καλή τύχη και να ξέρετε πως το μυαλό ενός παιδιού και οι ικανότητες του δεν κρίνονται από 3ς ώρες. Μην φοβάστε να ακολουθήσετε τα όνειρα σας, ρισκάρετε. Μια ζωή μπροστά μας μια ζωή πίσω μας, τώρα είναι που επιλέγουμε. Ποιότητα και όχι ποσότητα, συνεχίστε να διαβάζεται ότι μπορείτε η γνώση δεν τελειώνει ποτέ. Οι πανελλήνιες είναι ένα ακόμα φιάσκο του ελληνικού συστήματος που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε με ήθος, θάρρος και θράσος! 

Εν όψη νέων εκλογών, τι να έχετε στο μυαλό σας όταν ψηφίζετε

Εν αναμονή νέων εκλογών θα ήθελα να υπενθυμίσω όχι την ιστορία που βροντοφωνάζουν όλοι ιδίως τα κανάλια αν και η ιστορία που μας έχουν διδάξει δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και αποτελεί φαντασία κάποιον φιλελεύθερων ματαιόδοξων Ελλήνων οι οποίοι έκαναν την «χάρη» να βάλουν και κάποια στοιχεία κομμουνισμού μέσα για να υπάρξει (τι;) αντικειμενικότητα. Θα ήθελα να υπενθυμίσω για την προέλευση των ευθυνών που μας έφεραν εδώ. Δεν μαχόμαστε ενάντια σε κανέναν λαό, ενάντια σε καμία Ευρώπη, ενάντια σε κανένα οικονομικό σύστημα, μαχόμαστε ενάντια στον εθνικό μαρασμό, ενάντια στον εμφύλιο. Είμαστε σε κρίσιμη κατάσταση γιατί υπάρχει σύγκρουση ιδεολογιών που πρέπει  να ξεπεράσουμε γιατί οφείλουμε να προστατέψουμε την πατρίδα μας και όχι την λάθος γνώση που λάβαμε. Γιατί να ασχολούμαστε με μικρότητες και κομματικές διαφορές αφού όλοι είμαστε προ πάντων Έλληνες;

Μην οδηγήστε σε αδιέξοδα ακυρώνοντας προγράμματα και προτάσεις και αμφισβητώντας πολιτικές. Μάθατε τόσο καλά την τέχνη του λόγου όπου ξεχάσατε να χρησιμοποιείτε τις πράξεις. Το αίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας ευνοεί τους αδέξιους  και μη προετοιμασμένους. Στέλνουμε πολιτικούς-πρόβατα στην σφαγή (Ευρώπη) που δεν μπορούν να σηκώσουν το κεφάλι τους μπροστά στην αγέλη των λύκων που αποφασίζει για το επόμενο δείπνο, για την επόμενη κατάκτηση. Ναι έχουν κατακτήσει την χώρα μας. Δεν αποτελείτε όμως ο ελληνικός λαός από πρόβατα. Η προσπάθεια να μας εντάξουν σε μια τέτοια κατηγορία ανθρώπων είναι ανέφικτη, παρόλο που η ιδιοσυγκρασία των ελλήνων δεν βοηθάει σε αυτό το έργο έχουν καταφέρει εδώ και χρόνια να δημιουργήσουν μια τεράστια ελληνική μάζα μια τεράστια ελληνική κοινή γνώμη που συνεχώς όμως χάνει έδαφος καθώς πλέον οι γενιές της αμφισβήτησης αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ισχύ και εκφράζονται συνεχώς και ελεύθερα από εκατομμύρια μέσα χωρίς ελέγχους και φραγμούς.

Πώς να μην δεις τον ηλικιωμένο που κλαίει, τον απελπισμένο έφηβο, τον χρεωμένο επιχειρηματία και τον δυσφημισμένο δημόσιο υπάλληλο.

Τόσες κρυμμένες εικόνες τόσες μισές αλήθειες και τόσα κρυφά μυστικά. Τίποτα δεν θα μείνει κρυφό όταν ανανεώνονται συνεχώς οι άνθρωποι που πρέπει να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό και αυτοί που θα τους το ανοίξουν θέλουν δεν θέλουν στο όνομα της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού. Δεν κρατάνε κρυφά χαρτιά, δεν κρατάνε λογαριασμούς και ακίνητα αλλά κρατάνε λίμνες ανθρώπινου αίματος και σώματα νεκρά που πάτησαν για να ανέβουν. Ποια δημοκρατία θέλει να στηρίξει την αργή κατάρρευση της στο όνομα του ανύπαρκτου φιλελευθερισμού;

Δεν υπονομεύεται η δημοκρατία αναγνώστη αφού δεν υπήρχε ουσιαστική δημοκρατία για να υπονομευτεί! Προσβάλουν το μυαλό του Έλληνα. Προσβάλουν την ανθρώπινη φύση.

Μην σκέπτεστε όπως παλιά, σκεφτείτε σαν Έλληνες όχι σαν ιδεολόγοι. Διαβάστε τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων, δες τε ομιλίες τους και άρθρα μην κάθεστε στον καναπέ, μην κοιτάτε την εξωτερική εμφάνιση, τις μάρκες και τον τόνο της φωνής. Μπορείτε να κρίνετε μπορείτε να αποφασίσετε τι σας ταιριάζει μπορείτε να γίνετε για μια φορά συνειδητοποιημένες οντότητες και να ψηφίσετε. Δεν είστε αρχαίοι Έλληνες, δεν είστε διαφωτιστές του μεσαίωνα είστε πιόνια της μεταπολίτευσης. Τα λόγια θα βγαίνουν από το στόμα και οι πράξεις από τα χέρια. Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους Έλληνες ασχέτως των πολιτικών απόψεων και δυστυχώς για την σημερινή πραγματικότητα ασχέτων πνευματικού επιπέδου.

Για άλλη μια φορά, Φρειδερίκη Χαραλαμπίδου – Παπαθεμελή

Ύβρις προς την παράδοση

Όσο κυλάει η ιστορία και όσο πληθαίνουν τα γεγονότα που σηματοδοτούν τις μεγάλες αλλαγές και στιγματίζουν την ανθρωπότητα, τόσο οι άνθρωποι την ύλης εκμεταλλεύονται την ευαισθησία των αναίσθητων πολιτισμένων και δημιουργούν γύρω από το αυθεντικό έναν προστατευτικό κλοιό που μειώνει την θέληση των παραπάνω ανθρώπων να προσεγγίσουν τις ρίζες τους, τον πολιτισμό που τους έφερε εδώ, τις αξίες που έπρεπε να συνεχίζουν να ακολουθούν. Αντί να προβάλουν θέματα ομοίου περιεχομένου προτιμούν να παρακολουθούν τον χείμαρρο πληροφοριών κοινωνικού ενδιαφέροντος με φτηνό, εφήμερο και επιφανειακό χαρακτήρα ή πολιτικού με ορολογία αστροφυσικής χωρίς υπότιτλους και ξύλινα λόγια και πρόσωπα και φυσικά πολιτιστικού, προβάλουν ότι "πουλάει" αυτό που θέλει να δει ο κόσμος. Η κουλτούρα, σαπίζει σε κάποιον περιφερειακό μιας πολιτισμένης πόλης σαν κουφάρι χτυπημένου ζώου. Ωστόσο είμαστε περήφανου για τη παράδοση μας, για την κουλτούρα μας και για τους ανθρώπους με την ίδια καταγωγή με εμάς που πρόσφεραν στην ανθρωπότητα. Κι όμως, εμείς δεν κάναμε τίποτα δεν συμβάλαμε σε καμιά ανάπτυξη, δεν διασώσαμε τίποτα από αυτά που μας αποτελούν. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να φτάσουν ένα ιδανικό στο δικό τους επίπεδο, να γίνει προσιτό να γίνει κτήμα όσων δεν θα γίνουν ποτέ κτίστες μιας υπερκουλτούρας. Έχει παρατηρηθεί μια παρακινητική δύναμη που στρέφει τους ανθρώπους στο αντίγραφο το όποιο έχει αποκτήσει μια αξία ανταλλαγής και προτιμάται η απόκτηση ενός αντίγραφου παρά μια ματιά στο αυθεντικό. Καταγγέλλω λοιπόν τα "σουβενίρ" την μαζική παραγωγή μικρογραφίας της παράδοσης, της τέχνης, της ζωής. Δεν είναι λογικά εφικτό να υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται επιτεύγματα ανθρώπων πνευματικά και σωματικά ισχυρότερων. Υπάρχει ένας άγραφος κώδικας ηθικής όμως στο βωμό του κέρδους κάποιοι είναι πρόθυμοι να ξεπουλήσουν την ψυχή τους. Η εκμετάλλευση ακόμα και των θρησκευτικών αντικειμένων, εορτών και προσώπων, ούτε μια στάλα σεβασμού δεν έμεινε όλα για την υλική ευτυχία. Στοχεύω στην συνειδητοποίηση των ανθρώπων που δεν έχουν ανοιχτά μάτια και μυαλά ενώ έχουν ορθάνοιχτα πόδια και των ανθρώπων που πούλησαν την ψυχή τους και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να πουλήσουν και την δική μου χώρα. Θυμηθείτε πως η ομορφιά είναι αντικειμενική και βρίσκεται παντού.

Περί πολιτικών απόψεων

Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να φέρει την διαφορά, αυτό που χρειάζεται η χώρα μας είναι ξερίζωμα των παρασίτων ώστε να ανθίσουν τα φυτά που μπορούν να προσφέρουν. Το έδαφος της Ελλάδας είναι το γονημότερο της Ευρώπης μιλώντας όχι μόνο μεταφορικά. Παραδίδουμε στα χέρια χρυσοθήρων ένα ακατέργαστο διαμάντι το οποίο για να σμιλευτεί δουλεύουν τα χέρια των ελεύτερων δεσμευμένων. Όποια δημόσια κίνηση δημιουργείτε αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και απαξιώνεται πριν προλάβει να προσφέρει ή όχι ώστε να μπορεί να κριθεί. Αντί οι θεσμοί να παλεύουν με τις αλυσίδες τους ώστε να απελευθερώσουν το πνεύμα τους, απελευθερώνονται ηθικά αφήνοντας την μάστιγα της ύλης να κυριεύσει πάνω τους. Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίζεται αντί-ανθρωπιστική και δεν αντιπροσωπεύει το πρότυπο του καθολικού ανθρώπου (homo universalis). Υπάρχει αγανάκτηση, υπάρχει αντίδραση αλλά δεν υπάρχει θέληση και αποδοχή των προτεινόμενων λύσεων. Βλέποντας την άκρα δεξιά να πρεσβεύει τις απόψεις την άκρας αριστεράς καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δε επικεντρώνεται η διαμαρτυρία στα μείζων θέματα. Ακόμα και στο καπιταλιστικό σύστημα στηρίζεται στις πλάτες των εργατών διαιρώντας τις ευθύνες του. Οι αρχές του management αποτελούν πλέον εξαίρεση κάποιου φεουδαρχικού κανόνα και κάποιοι πιστεύουν ακόμα σε πολιτικά κινήματα ενώ ο Βελουχιώτης της εποχής μας θα ήταν χρυσαυγήτης. Το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζει κάθε Έλληνας είναι η ουσιαστική σημασία της λέξης Έλληνας. Την εθνική κυριαρχία την πέτυχαν κλέφτες και αλκοολικοί που ζούσαν σε σπηλιές, είπε η Ελλάδα όχι σε Ιταλούς και Γερμανούς για να φτάσει σήμερα να συμβιβάζεται με οράματα μικρών ανθρώπων με τιποτένια εξουσία. Χρειαζόμαστε ανταγωνισμό, εφόσον το σύστημα δεν διευκολύνει τον δρόμο προς την παραγωγή εθνικών προϊόντων αλλά τον φράζει κλείνοντας τις ελληνικές μονάδες παραγωγής αντικαθιστώντας τις με ξένες. Εδώ θα δούμε την αρχή της κρίσης.

1.Παίρναμε μισθούς υπέρογκους που δεν αντιστοιχούν στις ικανότητες και στην θέση μας εώ τα κονδύλια της Ένωσης δεν έφταναν ποτέ στα χέρια αυτών που έπρεπε.

2.Οι μισθοί αυτοί προέρχονταν από δάνεια καθώς δεν υπάρχει εξαγωγή προϊόντων μόνο εισαγωγή (αύξηση του ΑΕΠ).

3.Ευδοκιμεί η φοροδιαφυγή ειδικά για τους μικρο μεσαίους που αποτελεί μονόδρομο.

4.Ήρθε η κρίση που ήταν πάντα εδώ.

5.Έκλεισαν ή μεταφέρθηκαν τα ελληνικά εργοστάσια και επιχειρήσεις αφού κινδύνευαν με πτώχευση λόγο της γραφειοκρατίας και των αυξημένων εξόδων

6.Μειώθηκαν οι μισθοί, οι συντάξεις, κόπηκαν οι επιδοτήσεις, τα δώρα, απολύθηκαν εργαζόμενοι και περιορίστηκαν οι θέσεις εργασίας

7.Η ανεργία ξεπερνά το 40% και οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να δουλέψουν με 400-500 ευρώ το μήνα εξευτελίζοντας την ανθρώπινη ύπαρξη.

8.Δημιουργήθηκαν ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΦΘΗΝΆ ΕΡΓΑΤΙΚΆ ΧΈΡΙΑ.

9.Ξένες επιχειρήσεις και επενδυτές θέλουν να επεκταθούν στην χρεωκοπούμενη Ελλάδα.

10.Οι άνθρωποι με υψηλό πνευματικό επίπεδο εγκαταλείπουν την Ελλάδα προκειμένου να μην χάσουν την αξιοπρέπεια τους.

Το σχέδιο ήταν απλό, το έργο παίχτηκε περίφημα με φόντο τον καπιταλισμό και σκηνοθέτη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξεριζωμός της εξουσίας, άρνηση πληρωμών των δανείων, επιστροφή στην δραχμή, κατάληψη των ελληνικών εργοστασίων από τους εργάτες χωρίς ηγεσία, κλείσιμο των ξένων επιχειρήσεων, αποκέντρωση και παραγωγή ελληνικών αγαθών πάσης φύσεως. Η Ελλάδα μπορεί να υπάρξει αυτόνομη, η ιδεολογία των προβάτων θα αναγκαστεί να αλλάξει, η εθνική κυριαρχία θα γίνει πράξη. 

ΚΛΙΚΕΣ

Από μικρά μάθαμε να μαλώνουμε για το ποιος θα είναι πρώτος στην σειρά οποιαδήποτε σειρά. Ξέραμε πως πρώτος είναι ο αγαπημένος του προπονητή συνήθως και το επίκεντρο της προσοχής καθώς και ο ήλιος που κρύβει τους υπόλοιπους συμμετέχοντες σε μια ομάδα. Θυμάμαι όταν ήμουν τέσσερα χρονών που μάλωνα για το ποιος θα ξεκινήσει πρώτος στο σκι. Θυμάμαι όταν ήμουν δεκατέσσερα χρονών μου έλεγαν πως πρώτες στη σειρά είναι οι καλές. Θυμάμαι και στο στίβο πως αυτός που έκανε πρώτος μήκος π.χ ήταν αυτός που όλοι θα τον κοιτάξουν. Κάπως έτσι οι πρώτοι έγιναν ηγέτες μιας και πλέον έχω κατανοήσει τον ορισμό του ηγέτη στο ΑΟΔΕ καταλαβαίνω καλύτερα κάποια πράγματα. Και γύρω από τον ηγέτη, το προσωπικό. Που τελικά ονομάστηκε κλίκα. Η κλίκα λοιπόν από την δική μου μεριά είναι μια υποδιαίρεση της ομάδας, ένα κακό στοιχείο που φυτρώνει όταν βρίσκει  πρόσφορο έδαφος συνήθως σε ομάδες με επαγγελματικές βλέψεις. Η κλίκα λοιπόν είναι ένα ακόμα παρακλάδι του καπιταλισμού. Ενισχύει τους ανώτερους και μειώνει τους κατώτερους. Δεν πιστεύω πως οι κατώτεροι μπορούσαν να είναι πιο ψηλά η πλειοψηφία τουλάχιστον αλλά υπήρχαν πάντα και κάποιοι κατώτεροι που ήταν ανώτεροι όλων. Μέσα στις κλίκες υπάρχουν διαβαθμίσεις που ξεκινούν όπως όλα τα καλά του καπιταλισμού από την κοινωνική τάξη και την εξωτερική εμφάνιση. Φυσικά και με την συμμετοχή σε κλίκα υποβίβαζες αυτόματα τον εαυτό σου τον κήρυττες δούλο κάποιων που δεν έχουν το θάρρος να σταθούν στα πόδια τους μόνοι τους και σε χρησιμοποιούσαν για να πατήσουν πάνω σου ώστε να ανέβουν αυτοί. Όχι δεν το θεωρώ απλώς αδικία, είναι μια πράξη που κάνουν όσοι δεν σέβονται τον εαυτό τους. Βέβαια για να αποκτήσεις άποψη πρέπει να βρεθείς εκτός κλίκας αλλά και εντός και σε όλες τις βαθμίδες για να καταλάβεις το όλο νόημα. Δεν αναφέρομαι κάπου συγκεκριμένα. Όσα μπορούν να προσφέρουν τα άτομα χωρίς να έχουν ενταχθεί σε κάποια κλίκα είναι πολύ περισσότερα και πιο ουσιαστικά από αυτά που προσφέρει η κλίκα η όποια εκλογικεύει τα παράλογα και αποφασίζει με γνώμονα τον εγωισμό. Από παιδιά ψάχνουμε την αξιοκρατία τελικά.