Όταν είσαι τελευταίος μπορείς να παρατηρήσεις πανοραμικά τις κινήσεις των μπροστινών σου είναι πλεονέκτημα που σε περιορίζει πρακτικά και σε ευνοεί θεωρητικά. Αν έχεις παθητική διάθεση θα έχεις και μια χαμηλή σταθερή πορεία, αν έχεις ενεργητική διάθεση πρέπει να αποδράσεις από τον περιορισμό και να αντισταθμίσεις την πράξη με την θεωρεία κάτι που είναι σαν τις μηχανές carnot. Η τελειότητα αυτή δεν είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους, αλλά κάθε άνθρωπος είναι ικανός να την φτάσει.
Μιλώντας για ανθρώπινη τελειότητα μας έρχεται στο μυαλό από το υποσυνείδητο η εικόνα της Barbie κάτι αξιοθαύμαστα προβλέψιμο. Η θέση που έχει τις περισσότερες ανέσεις και την οποία προσπαθούμε να καλύψουμε είναι η μπροστινή. Αυτό που διακατέχει τους ανθρώπους όταν αντιμετωπίζουν την τελειότητα είναι πανικός, αρκούνται σε αυτά που έχουν ή πολλές φορές τα υπερεκτιμούν προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση του τέλειου κατεχόμενου αντικειμένου τους. Ποτέ δεν προσπαθούν να δώσουν την ανάλογη αξία στα δικά τους τέλεια χαρακτηριστικά, αυτό είναι κάτι που θυμίζει προκατάληψη απέναντι στην θεϊκή φύση, μάλλον του θεού, όλων των θεών δηλαδή. Χάνουμε ένα κομμάτι του νοήματος της ζωής αμφισβητώντας για τον εαυτό μας ενώ έπρεπε η μόνο αμφισβήτηση που έχουμε να είναι για όλα αυτά που υπάρχουν πάνω από εμάς και πέρα από εμάς, αυτά που μας παρουσίασαν τέλεια, όχι αυτά που αντιλαμβανόμαστε σαν τέλεια.
Μερικά παραδείγματα τελειότητας παίρνουμε από την φύση παρόλα αυτά δεν την βλέπουμε σαν μέρος του συστήματος της ζωής που διανύουμε αλλά σαν μερίδα φαγητού, καταναλώσιμη κατώτερη, αδύναμη. Δεν υπάρχει αδυναμία στο τέλειο, αυτό που υπάρχει ονομάζεται γαλήνη. Ή μάλλον μη ύπαρξη συναισθημάτων. Κενό, ούτε καλό ούτε κακό. Αυτό είναι το τέλειο. Δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι εφικτό να συμμορφωθούν οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο πρότυπο πάντως σίγουρα αν γνώριζαν τις δυνατότητες μιας τέτοιες λειτουργίας θα είχαν κίνητρο για να προσπαθήσουν να το πετύχουν, όμως προείπα είναι σαν τις μηχανές carnot δεν θα φτάσουν ποτέ την μέγιστη απόδοση.
Αυτό με την μέγιστη απόδοση αντίκειται κάπως στην τελειότητα. Δεν θα δικαιολογήσω την αντίφαση αυτή, θα αφήσω όμως ένα σχόλιο που θα μπορέσει να καταλήξει κάποτε για κάποιους στο ζητούμενο της αντίφασης. Αν η μορφή του θεού είναι ανθρώπινη και η φύση τέλεια τότε γιατί ο άνθρωπος λειτουργεί ατελέσφορα και η φύση ανακυκλώσιμα; Πάντα φοβόμουν τους κακούς κριτικούς, όχι αυτούς που κρίνουν αυστηρά, αλλά αυτούς που κρίνουν για να ανυψώσουν τον εαυτό τους μπροστά στα δικά μου γράμματα, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν γράμματα, ούτε φωνή που στέκει είτε λογικά είτε παράλογα. Δεν είναι παράλογο το σχόλιο αν αυτό σκεφτήκατε.
Ο τελευταίος παρατηρεί, οι πρώτοι δρουν. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατηγορία για να καταταχθούν οι δειλοί. Η δράση των πρώτων έχει πάντα έναν σκοπό, όχι και τόσο άγιο συνήθως. Αυτός ο σκοπός μπορεί να επιτευχθεί μόνο από αυτούς, οι τελευταίοι είναι υπεύθυνοι να καλύπτουν τα λάθη των πρώτων, τα καλύπτουν άριστα και διακρίνετε η εξαιρετική συνεισφορά τους στο αποτέλεσμα όμως ποτέ δεν θα μπορέσουν να είναι αυτοί που θα αναλάβουν την κύρια ευθύνη. Όσο και να τους παρατηρούν η πράξη θα είναι πάντα το τμήμα που τους τρομάζει, τους απομακρύνει, τους κάνει λίγο πιο μοχθηρούς αλλά ταυτόχρονα τους κρατάει μακρυά από την πρώτη θέση. Ποτέ δεν θέλησα να κρίνω έναν άνθρωπο από τις ευθύνες που έχει, προσπαθεί ο καθένας να κάνει το καλύτερο που μπορεί στην θέση που θα βρεθεί είναι μίση επιλογή δική του να πάει μια θέση πιο μπροστά και μισή επιλογή των κληρονομικών του χαρακτηριστικών θα έλεγα με ενδοιασμούς.
Δεν είναι στον χαρακτήρα των πρώτων να καταλάβουν τι οφείλουν στους δεύτερους για αυτό και ο κύκλος της ζωής τους κλείνει όταν ακριβώς χάσουν τους τελευταίους. Πολλά σημαντικά χαρακτηριστικά χάνονται και δεν αναπληρώνονται γιατί δεν υπάρχει κατάλληλη εμπειρία, πολλές φορές και εκπαίδευση για τους πρώτους ώστε να ανταποκριθούν. Καταλήγουμε ότι οι πρώτοι εξαρτώνται από τους δεύτερους και οι δεύτεροι από τους πρώτους. Οι πρώτοι εξαρτώνται τις περισσότερες φορές υλικά οι δεύτεροι όμως συναισθηματικά, αυτό είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα. Αυτή είναι η μικροπρεπείς ανθρώπινη φύση, υποκύπτει στα πάθη της, καταστρέφει το Εγώ της.
Θα άφηνα να με συνεπάρει το ρεύμα της αυτοκριτικής στις επόμενες παραγράφους αλλά κάτι τέτοιο θα χαλούσε την αντικειμενικότητα που προσπαθώ να περάσω στο υποσυνείδητό σας. Οπότε παρά των παραπάνω λεγόμενων μου μπορώ να επιβεβαιώσω πως δεν είναι καθόλου εύκολο να ακολουθήσει κανείς την ιδεολογία αυτή, ούτε και εγώ που την εκφράζω.
Μιλώντας για ανθρώπινη τελειότητα μας έρχεται στο μυαλό από το υποσυνείδητο η εικόνα της Barbie κάτι αξιοθαύμαστα προβλέψιμο. Η θέση που έχει τις περισσότερες ανέσεις και την οποία προσπαθούμε να καλύψουμε είναι η μπροστινή. Αυτό που διακατέχει τους ανθρώπους όταν αντιμετωπίζουν την τελειότητα είναι πανικός, αρκούνται σε αυτά που έχουν ή πολλές φορές τα υπερεκτιμούν προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση του τέλειου κατεχόμενου αντικειμένου τους. Ποτέ δεν προσπαθούν να δώσουν την ανάλογη αξία στα δικά τους τέλεια χαρακτηριστικά, αυτό είναι κάτι που θυμίζει προκατάληψη απέναντι στην θεϊκή φύση, μάλλον του θεού, όλων των θεών δηλαδή. Χάνουμε ένα κομμάτι του νοήματος της ζωής αμφισβητώντας για τον εαυτό μας ενώ έπρεπε η μόνο αμφισβήτηση που έχουμε να είναι για όλα αυτά που υπάρχουν πάνω από εμάς και πέρα από εμάς, αυτά που μας παρουσίασαν τέλεια, όχι αυτά που αντιλαμβανόμαστε σαν τέλεια.
Μερικά παραδείγματα τελειότητας παίρνουμε από την φύση παρόλα αυτά δεν την βλέπουμε σαν μέρος του συστήματος της ζωής που διανύουμε αλλά σαν μερίδα φαγητού, καταναλώσιμη κατώτερη, αδύναμη. Δεν υπάρχει αδυναμία στο τέλειο, αυτό που υπάρχει ονομάζεται γαλήνη. Ή μάλλον μη ύπαρξη συναισθημάτων. Κενό, ούτε καλό ούτε κακό. Αυτό είναι το τέλειο. Δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι εφικτό να συμμορφωθούν οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο πρότυπο πάντως σίγουρα αν γνώριζαν τις δυνατότητες μιας τέτοιες λειτουργίας θα είχαν κίνητρο για να προσπαθήσουν να το πετύχουν, όμως προείπα είναι σαν τις μηχανές carnot δεν θα φτάσουν ποτέ την μέγιστη απόδοση.
Αυτό με την μέγιστη απόδοση αντίκειται κάπως στην τελειότητα. Δεν θα δικαιολογήσω την αντίφαση αυτή, θα αφήσω όμως ένα σχόλιο που θα μπορέσει να καταλήξει κάποτε για κάποιους στο ζητούμενο της αντίφασης. Αν η μορφή του θεού είναι ανθρώπινη και η φύση τέλεια τότε γιατί ο άνθρωπος λειτουργεί ατελέσφορα και η φύση ανακυκλώσιμα; Πάντα φοβόμουν τους κακούς κριτικούς, όχι αυτούς που κρίνουν αυστηρά, αλλά αυτούς που κρίνουν για να ανυψώσουν τον εαυτό τους μπροστά στα δικά μου γράμματα, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν γράμματα, ούτε φωνή που στέκει είτε λογικά είτε παράλογα. Δεν είναι παράλογο το σχόλιο αν αυτό σκεφτήκατε.
Ο τελευταίος παρατηρεί, οι πρώτοι δρουν. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατηγορία για να καταταχθούν οι δειλοί. Η δράση των πρώτων έχει πάντα έναν σκοπό, όχι και τόσο άγιο συνήθως. Αυτός ο σκοπός μπορεί να επιτευχθεί μόνο από αυτούς, οι τελευταίοι είναι υπεύθυνοι να καλύπτουν τα λάθη των πρώτων, τα καλύπτουν άριστα και διακρίνετε η εξαιρετική συνεισφορά τους στο αποτέλεσμα όμως ποτέ δεν θα μπορέσουν να είναι αυτοί που θα αναλάβουν την κύρια ευθύνη. Όσο και να τους παρατηρούν η πράξη θα είναι πάντα το τμήμα που τους τρομάζει, τους απομακρύνει, τους κάνει λίγο πιο μοχθηρούς αλλά ταυτόχρονα τους κρατάει μακρυά από την πρώτη θέση. Ποτέ δεν θέλησα να κρίνω έναν άνθρωπο από τις ευθύνες που έχει, προσπαθεί ο καθένας να κάνει το καλύτερο που μπορεί στην θέση που θα βρεθεί είναι μίση επιλογή δική του να πάει μια θέση πιο μπροστά και μισή επιλογή των κληρονομικών του χαρακτηριστικών θα έλεγα με ενδοιασμούς.
Δεν είναι στον χαρακτήρα των πρώτων να καταλάβουν τι οφείλουν στους δεύτερους για αυτό και ο κύκλος της ζωής τους κλείνει όταν ακριβώς χάσουν τους τελευταίους. Πολλά σημαντικά χαρακτηριστικά χάνονται και δεν αναπληρώνονται γιατί δεν υπάρχει κατάλληλη εμπειρία, πολλές φορές και εκπαίδευση για τους πρώτους ώστε να ανταποκριθούν. Καταλήγουμε ότι οι πρώτοι εξαρτώνται από τους δεύτερους και οι δεύτεροι από τους πρώτους. Οι πρώτοι εξαρτώνται τις περισσότερες φορές υλικά οι δεύτεροι όμως συναισθηματικά, αυτό είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα. Αυτή είναι η μικροπρεπείς ανθρώπινη φύση, υποκύπτει στα πάθη της, καταστρέφει το Εγώ της.
Θα άφηνα να με συνεπάρει το ρεύμα της αυτοκριτικής στις επόμενες παραγράφους αλλά κάτι τέτοιο θα χαλούσε την αντικειμενικότητα που προσπαθώ να περάσω στο υποσυνείδητό σας. Οπότε παρά των παραπάνω λεγόμενων μου μπορώ να επιβεβαιώσω πως δεν είναι καθόλου εύκολο να ακολουθήσει κανείς την ιδεολογία αυτή, ούτε και εγώ που την εκφράζω.