Σταμάτησαν να με τρομάζουν της πόλης τα φώτα, δεν με
απασχολούσε ο δρόμος που περπατούσα, δεν ήθελα να ξέρω για τους ανθρώπους που
συναντούσα. Σταμάτησα να νιώθω και να θέλω να με νιώσουν. Σαν να νιώθεις πλήρης
όταν λείπει πάντα κάτι. Προσπαθησούσα κάθε μέρα να βρίσκω ένα μικρό κάτι και να
γεμίζω το κενό, προσπάθησα να μάθω τι είναι αυτό που όντως λείπει, δεν βρήκα
τίποτα. Τότε ένοιωσα άσχημα, τότε ένοιωσα πως τα έχω όλα, τότε κατάλαβα πως
μπορώ να έχω αυτά που θέλω. Δεν υπάρχουν θυσίες, δεν υπάρχουν επιλογές είναι
απλώς η θεωρία της ακατάπαυστης βουλιμίας. Φυσικά και ξέρουμε τι θέλουμε, γιατί
ξέρουμε τι μας λείπει, σταμάτησα να θέλω βελτιώνω ότι έχω, όχι γιατί δεν αξίζουν την
«αναβάθμιση» όσα έχουμε και χρησιμοποιούμαι αλλά γιατί θέλουμε κάτι ατελές για
να συμπληρώνει το ατελές εγώ μας. Είναι τόσα πολλά τα κενά μας και τα λάθη μας
που δεν θα τα καλύψουμε πραγματικά ποτέ και αυτό είναι που μας κάνει να είμαστε
επισκέπτες στο ίδιο μας το σπίτι. Προσπαθούμε να ξεφύγουμε πάντα από κάτι γιατί
είμαστε φτιαγμένοι με το ένστικτο της επιβίωσης αλλά δεν το έχουμε ανακαλύψει
ακόμα και έτσι χρησιμοποιούμε κάποια κομμάτια του ενστίκτου αυτού, είτε
λανθασμένα είτε σωστά είναι πάντα αυθόρμητα.
Ξεκινάμε τόσο απλά και καταλήγουμε τόσο απλά λες και δεν υπάρχει η πλοκή
που ζήσαμε ενδιάμεσα, που μας αναστάτωσε, που μας μετάλλαξε, που μας διάβρωσε.
Αρχίσω να γράφω μιλώντας για τον εαυτό μου και από ένα σημείο και μετά γράφω
στο πρώτο πληθυντικό, αυτό το κάνω γιατί πάντα ελπίζω πως κάποιος θα καταφέρει
να με καταλάβει, κάποιος θα σκέφτεται έτσι, κάποιος θα είναι εγώ. Φυσικά και
όλοι μας έχουμε μια κρυφή επιθυμία να γίνουμε αυτό που χρειάζονται όλοι,
μερικές φορές όντως θέλουμε να νοιώσουμε τηγανιτές πατάτες! Το κακό είναι ότι
νοιώθουμε αυτήν την προσοχή τόσο θέλουμε να νιώσουμε κι άλλη. Δεν ξέρω αν είναι
στην φύση μας αυτή η ανάγκη, δεν ξέρω αν κάνουμε σαν τα τροπικά πουλιά τις
εποχές ζευγαρώματος αλλά σίγουρα είναι και αυτό κάτι που πηγάζει από μέσα μας
και πάλι απ την φύση μας. Αγαπώ την φύση των ανθρώπων και δεν μου είναι καθόλου
ειδεχθές οι περιπτώσεις που το ένστικτο επιβίωσης αποκτά θηριώδη μανία.
Διακρίνω μια εμμονή με την ανθρώπινη φύση στα γραπτά μου, μερικές φορές
σκέφτομαι πως είμαι υπερβολικά εκτός κοινωνικών πλαισίων όταν γράφω και όταν ζω. Αυτά τα κοινωνικά πλαίσια με περιορίζουν σημαντικά ώστε να μην έχω την άδεια να
μιλώ για εκτός των κοινωνικών πλαισίων, ναι σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που
μπορούν να ξεφύγουν από το στερεότυπο αυτό πολύ πιο αποτελεσματικά από εμένα
παρόλα αυτά μπορώ να αναπτύξω εικονικά στο μυαλό μου μια άλλη κοινωνία, που θα
μπορούσε να αντιπροσωπεύσει στους αυθεντικούς ανθρώπους. Με τον όρο αυθεντικούς
εννοώ όσους απλώς καταπιέζονται από το περιβάλλον. Και με την έννοια του
περιβάλλοντος εννοώ τα πάντα γύρω μας. Αφού λοιπόν ξυπνάω κάθε φορά από τον
λήθαργο του παραδείσου επανέρχομαι στις λάθος ισορροπίες, παίρνω την λάθος
κλίση και συνεχίζω να νοιώθω εγκλωβισμένη. Πάντα προσπαθούσα να νιώσω στιγμές
ελευθερίας, μικρές δόσεις σε όσο το δυνατόν πιο καθημερινά γεγονότα. Για αυτό
και η ελευθερία δεν είναι ένα αγαθόν που παλεύεις να κερδίσεις αλλά ένα
συναίσθημα τόσο δυνατό που μπορεί να σε μεταφέρει σε όποιον τόπο θέλεις, ακόμα
και αν αυτός ο τόπος αποτελεί πάλι κλουβί, συνεχίζει να είναι η επιλεγμένη σου
ελευθερία. Αν καταλάβεις τι σημαίνει να μπαίνεις στο στόχαστρο των αδύναμων σημαίνει
πως μάλλον καταλαβαίνεις τι σημαίνει να είσαι ο αδύναμος των δυνατών, αυτός
μόνο μπαίνει στο στόχαστρο, οι δυνατοί δεν έχουν οίκτο ούτε φόβο απέναντι σε
αυτούς. Ο νόμος του θύτη και του θύματος. Πόσα λίγα ξέρουμε και πόσα λίγα
καταλαβαίνουμε, πόσα μαθήματα διδασκόμαστε και πόσα λίγα θυμόμαστε. Είμαστε
πάντα καταδικασμένοι αλλά πάντα χαμογελαστοί. Πόσο διαφέρει το χαμόγελο από
άνθρωπο σε άνθρωπο, διαφέρει όπως διαφέρει και η ελευθερία του. Δεν θέλω να
κατακρίνω τις ελευθερίες που επιλέγουμε αλλά καμιά φορά επιλέγουν οι άνθρωποι
την εύκολη λύση, είναι αυτοί που ανάμεσα στους δυνατούς αποτελούν το δείπνο
τους. Δεν υπάρχει καλή νύχτα, όλες οι νύχτες είναι σκοτεινές, όλες οι νύχτες
αποτελούν απειλή, όλες οι νύχτες οδηγούν σε μέρες. Όσο βασανίζεται το μυαλό μας
τα βράδια τόσο θα λάμπει το χαμόγελο μας στο φως της μέρας, έτσι είμαστε
δυνατοί.