Είναι τόσο λεπτή η διαφορά ανάμεσα στο καλό και στο κακό, ανάμεσα στο πρέπει και δεν πρέπει, στο σωστό και στο λάθος. Επίσης οι άνθρωποι είναι τόσο αλαζόνες που επινόησαν ένα ακόμα τρόπο για να μειώνουν κάποιους πιο τολμηρούς από αυτούς με το να ακολουθούν πρότυπα και κανόνες που ονόμασαν πρέπον και ορθό. Ένας άνθρωπος που σκέφτεται πέραν του καλού και του κακού λοιπόν δεν μπορεί να υποχρεώσει το πνεύμα του σε τέτοιου είδους μικροπρέπειες ούτε μπορεί να συλλάβει το λόγω που κάποιοι υποκύπτουν σε αυτά τα ανθρώπινα παραμύθια. Είμαι σε μια κατάσταση που έχω ή μάλλον μέχρι στιγμής είχα δύο ανθρώπους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ενδιαφέρονται για εμένα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ή να καταλάβω γιατί πρέπει να διαλέξω για ποια άτομα θα ενδιαφέρομαι. Μου φαίνεται άδικο για τον εαυτό μου, θα νοιώθω καλά όταν μπορώ να ασκώ δύναμη στο χαρακτήρα και στις πράξεις και των δύο. Οι δικές μου φιλίες είχαν παρόμοια τροπή, πολλά άτομα ή ίδια επιρροή όσο γινόταν γιατί οι άνθρωποι διαφέρουν και νομίζω πως όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως της σχέσης που υπάρχει πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε έτσι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σταματάνε να ενδιαφέρονται από την μια στιγμή στην άλλη ή πως γίνετε να αφοσιωθούν σε ένα άτομο. Το τελευταίο είναι σημάδι αδύναμου ανθρώπου που πάντα θα αποτελεί δούλο κάποιου άλλου ακόμα και αν αυτός ο άλλος τρέφει τα πιο αγνά αισθήματα. Μπερδεύομαι, νομίζω πως ο εαυτός μας είναι αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε πάντα όμως κάποιες φορές αυτές οι τύψεις ή οι ενοχές δεν ξέρω πως να τα πω, εννοώ εκείνα τα συναισθήματα που σε κάνουν να βάζεις τους άλλους πάνω απ τον εαυτό σου και είναι σιχαμερά ανθρώπινα τελοσπάντων, αυτά τα συναισθήματα τα έχω και εγώ και με επηρεάζουν τόσο πολύ που φτάνω σε σημείο να κλαίω ασταμάτητα και να στεναχωριέμαι γιατί μπαίνω στην θέση του άλλου που τον ανάγκασα να νιώσει έτσι. Νομίζω πως δεν είναι φυσιολογικό αυτό, εκτός αν είσαι χριστιανός βέβαια. Δεν θέλω να στεναχωρήσω κανέναν θέλω να δίνω στους ανθρώπους που ενδιαφέρομαι χαρά, γέλιο θέλω να χαίρονται που είναι μαζί μου να με θέλουν κοντά τους. Ένας φίλος μου, μου είπε πως δεν μπορεί να θυμώσει μαζί μου ότι και αν κάνω. Από τότε νομίζω πως όσοι με ξέρουν για να μην πω φίλοι - δεν ταιριάζει το "οι" σε εμένα - μπορούν να καταλάβουν την κάθε μου αντίδραση και την κάθε μου πράξη και περιμένω από αυτούς να ακούσω πως όλα θα πάνε καλά. Αλλά όχι από τότε δεν ξανά ένιωσα αυτό το συναίσθημα που ήταν πιο μεγάλο από την συγχώρεση του θεού, από την καλή δικαιολογία ακόμα και απ την πραγματική μετάνοια. Κάποιοι άνθρωποι κάνουν το μυαλό τους αερόστατο κάποιοι άλλοι βάζουν μια μηχανή και ρόδες και πατάνε πάντα στην γη. Όχι πως η λογική έχει αρνητική σημασία αλλά μόνη της δεν μπορεί να πάει μακρυά, χρειάζεται τόλμη, ρίσκο και μια δόση αναισθησίας κάτι που είναι ιδιαίτερα δύσκολο για μένα προσωπικά, φταίει που δεν είμαι τόσο δεξιά και ενθουσιάζομαι και με ευαισθητοποιεί το κάθε τι. Είμαι άνθρωπος πρέπει να το παραδεχτώ αλλά δεν θα συμβιβαστώ ποτέ με αυτό. Θέλω να μπορώ να εκφράζομαι με αρχαία ένστικτα, με αυτά που όλα τα πλάσματα ζουν ενώ εμείς τα κρύβουμε και τα κάνουμε απωθημένα στο όνομα του πολιτισμού! Για όνομα της ανθρώπινης φύσης γιατί δεν μπορούμε να εκφραστούμε; Γιατί πρέπει κάτι μονίμως να περιορίζει την φύση μας; Γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι; Η φύση μας έκανε άνισους, μας έκανε θύτες και θύματα, δεν είμαστε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας όμως ανεβήκαμε και αυτό ακόμα δείχνει τόσο κακοί είμαστε ενώ προσπαθούμε να περάσουμε την εικόνα του Σαμαρείτη. Δεν είμαστε καλοί, δημιουργηθήκαμε για να ακολουθήσουμε την ροή της ζωής στην οποία δεν ισχύουν οι κανόνες ηθικής. Πιεζόμαστε και προσαρμοζόμαστε σε έναν τρόπο ζωής που δεν ταιριάζει σε όντα σαν τους ανθρώπους. Ξεφύγαμε από τον πραγματικό σκοπό μας, δημιουργήσαμε έναν κόσμο παίζοντας τους μικρούς θεούς και έπειτα ονομαστήκαμε δούλοι ενός άλλου θεού προσπαθούμε να κρύψουμε τα πάθη μας, τις επιθυμίες μας, την φύση μας. Ενώ αυτοί που επωφελούνται από το σύστημα αυτό βγάζουν τα πιο ανώμαλα γούστα τους αφήνοντας εμάς τους σκλάβους να νομίζουμε πως ζούμε μια ευπρεπή ζωή. Η φύση όσο ευγενική είναι άλλο τόσο είναι και άγρια όπως και η ανθρώπινη ψυχή. Μπορούμε να δείξουμε καλοσύνη μόνο όταν είμαστε χορτασμένοι, όταν ξανά πεινάσουμε θα εμφανιστεί και πάλι το πρόσωπο εκείνο το αληθινό. Πρέπει να ξεφύγουμε από την ιδεολογία αυτή. Τα λιοντάρια δεν ζευγαρώνουν με τις γαζέλες ούτε λυπούνται τα μικρά τους και τα αφήνουν να ζήσουν. Η φύση θέλει να συνεχίσει και μπορεί είτε με είτε χωρίς τους ανθρώπους. Το θέλημα του θεού δεν νομίζω να απασχολεί κάποιον που με διαβάζει γιατί απλώς δεν συγκαταλέγεται στις μεταβλητές. Είμαστε τόσο μικροί, τόσο αθώοι και τόσο ηλίθιοι που φοβάμαι πως η φύση θα μας καταστρέψει γιατί είμαστε όλα αυτά και δεν ακολουθούμε και την δική της πορεία. Πάντα θα καταλήγω στην υπεροχή της φύσης. Κρύβομαι σε μια ιδεολογία και σε ένα συγνώμη γιατί δεν με καταλαβαίνουν. Κρύβομαι από τους ανθρώπους για να μην αποκαλυφθεί η δική μου θεωρία. Φοβάμαι γιατί δεν με καταλαβαίνουν και αντιδρούν παράξενα, από την μία είναι άνθρωποι και από την άλλη έπρεπε να με διαβάσουν αφού δεν με μαθαίνουν. Εγώ λυπάμαι, συναναστρέφομαι, δένομαι και δεν υπολογίζω την στιγμή αυτή της απόφασης. Δεν αποφασίσω ακολουθώ την ροή τον χρόνο, την μέρα, τα κύματα, την φύση μου, την ανθρώπινη φύση χωρίς ίχνος ηθικής αυτής που κάποιοι έφτιαξαν για μένα, έχω την δική μου. Ο καθένας έχει την δική του είμαστε διαφορετικοί και δεν είμαστε ίσοι. Είμαστε ματαιόδοξοι, είμαστε ψευτοαλτρουιστές, είμαστε μέρος ενός τεράστιου σύμπαντος, είμαστε τίποτα. Αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο όποτε μπορείτε, η ελευθερία είναι το μοναδικό αγαθό που μας χάρισε η φύση και εμείς το τιθασεύσαμε. Γιατί να πάμε ενάντια στην ομορφιά προσπαθώντας να δημιουργήσουμε το τέλειο; Οι άνθρωποι, πόσο λυπάμαι.