Από μικρά μάθαμε να μαλώνουμε για το ποιος θα είναι πρώτος στην σειρά οποιαδήποτε σειρά. Ξέραμε πως πρώτος είναι ο αγαπημένος του προπονητή συνήθως και το επίκεντρο της προσοχής καθώς και ο ήλιος που κρύβει τους υπόλοιπους συμμετέχοντες σε μια ομάδα. Θυμάμαι όταν ήμουν τέσσερα χρονών που μάλωνα για το ποιος θα ξεκινήσει πρώτος στο σκι. Θυμάμαι όταν ήμουν δεκατέσσερα χρονών μου έλεγαν πως πρώτες στη σειρά είναι οι καλές. Θυμάμαι και στο στίβο πως αυτός που έκανε πρώτος μήκος π.χ ήταν αυτός που όλοι θα τον κοιτάξουν. Κάπως έτσι οι πρώτοι έγιναν ηγέτες μιας και πλέον έχω κατανοήσει τον ορισμό του ηγέτη στο ΑΟΔΕ καταλαβαίνω καλύτερα κάποια πράγματα. Και γύρω από τον ηγέτη, το προσωπικό. Που τελικά ονομάστηκε κλίκα. Η κλίκα λοιπόν από την δική μου μεριά είναι μια υποδιαίρεση της ομάδας, ένα κακό στοιχείο που φυτρώνει όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος συνήθως σε ομάδες με επαγγελματικές βλέψεις. Η κλίκα λοιπόν είναι ένα ακόμα παρακλάδι του καπιταλισμού. Ενισχύει τους ανώτερους και μειώνει τους κατώτερους. Δεν πιστεύω πως οι κατώτεροι μπορούσαν να είναι πιο ψηλά η πλειοψηφία τουλάχιστον αλλά υπήρχαν πάντα και κάποιοι κατώτεροι που ήταν ανώτεροι όλων. Μέσα στις κλίκες υπάρχουν διαβαθμίσεις που ξεκινούν όπως όλα τα καλά του καπιταλισμού από την κοινωνική τάξη και την εξωτερική εμφάνιση. Φυσικά και με την συμμετοχή σε κλίκα υποβίβαζες αυτόματα τον εαυτό σου τον κήρυττες δούλο κάποιων που δεν έχουν το θάρρος να σταθούν στα πόδια τους μόνοι τους και σε χρησιμοποιούσαν για να πατήσουν πάνω σου ώστε να ανέβουν αυτοί. Όχι δεν το θεωρώ απλώς αδικία, είναι μια πράξη που κάνουν όσοι δεν σέβονται τον εαυτό τους. Βέβαια για να αποκτήσεις άποψη πρέπει να βρεθείς εκτός κλίκας αλλά και εντός και σε όλες τις βαθμίδες για να καταλάβεις το όλο νόημα. Δεν αναφέρομαι κάπου συγκεκριμένα. Όσα μπορούν να προσφέρουν τα άτομα χωρίς να έχουν ενταχθεί σε κάποια κλίκα είναι πολύ περισσότερα και πιο ουσιαστικά από αυτά που προσφέρει η κλίκα η όποια εκλογικεύει τα παράλογα και αποφασίζει με γνώμονα τον εγωισμό. Από παιδιά ψάχνουμε την αξιοκρατία τελικά.