Καθώς περνάει η μέρα, όσο φωτίζει ο ήλιος τους ανθρώπους,
ειδικά το πρωί δεν μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό της φυσιολογικής ζωής
και των αισθημάτων.
Και τότε είναι που έρχεται η νύχτα, δαμάζει κάθε νεύρο του
εγκεφάλου σου, δημιουργεί τόσες ανάγκες στο κορμί που δεν μπορεί να ελεγχθεί
πλέον από το συναίσθημα.
Δεν είσαι μέρος των ρομαντικών, ούτε η μέρα σου αρκεί ούτε
και η νύχτα, ποτέ δεν σου άρεσαν τα παραμύθια και ενώ το ευτυχισμένο τέλος σε νευρίαζε
το άσχημο, σε θύμωνε.
Δεν τολμάς να αποδεχθείς τα θέλω του εαυτού σου, πέφτεις σε
παγίδες τόσο επιφανειακές που δεν ταιριάζουν στον βαθύ σου στοχασμό κι όμως δεν
υπάρχει γιατί.
Προσπάθησες να μάθεις τι είναι πόθος όμως δεν ένιωσες ποτέ
στο κορμί σου να κατευνάζει αυτή η δύναμη, δεν συνδυάστηκαν ποτέ τα
συναισθήματα σου με τον πόθο, όμως τι λέω αυτό ήταν που σε έκανε να ψάχνεις
μόνο τον πόθο, αυτό σε οδήγησε στις ενοχές όμως δεν είσαι ο μόνος, όλες οι
έντονες και σατανικά συνδυασμένες σου στιγμές σου λείπουν, σε στεναχωρούν αλλά
και εσύ όπως και όλοι οι προς στιγμήν αθώοι τις έχασες…
Μπορείς να το πεις νόμο, μπορείς να το πεις συνήθεια,
μπορείς να το πεις βίτσιο αλλά πάντα αφού πλήγωσες το μοναδικό θα φοβάσαι αλλά
θα συνεχίζεις να πληγώνεις ότι σε πλησιάζει, δειλιάζεις να βρεις το πάθος και
απορρίπτεις κάθε συναίσθημα και στο τέλος όπως πάντα φεύγεις κρυφά και αργά.
Αυτή η ηρεμία που ακούς στον αέρα αυτή η γαλήνη που
επικρατεί στην φύση θες τόσο πολύ να κυριεύσει την ψυχή σου, δεν μπορείς να
συμβιβαστείς με τόσο απλά πράγματα, χρειάζεται δράση.
Ζηλεύεις καμιά φορά τους καλούς ανθρώπους, που δεν ενέδωσαν
σε μπλεξίματα όπως εσύ και τους θαυμάζεις επίσης γιατί εσύ δεν θα μπορούσες να
αλλάξεις τίποτα ακόμα και αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, δεν μπορείς γιατί δεν
είσαι τέτοιος χαρακτήρας.
Το γεγονός ότι στέκεσαι δίπλα στα αγαπημένα σου πρόσωπα σαν απόρθητο
φρούριο δείχνει την ποιότητα του χαρακτήρα σου, και τελείως άσχετα με τα λόγια
σου αποδεικνύει αυτό που δεν έχει κανείς τους, ψυχική δύναμη.
Δεν χρειάζεται να μετανιώσεις, δεν χρειάζεται να αλλάξεις,
δεν χρειάζεται να συμβιβαστείς, ούτε να προσπαθήσεις να βρεις πάθος και συναισθήματα,
ξεκουράσου απλά, άσε τον εαυτό σου να μείνει μόνος και ρώτα τον τι χρειάζεται
πιο πολύ απ όλα όταν είναι μόνος του όταν ξέρει να σου απαντήσει να του το
βρεις αυτό που ζήτησε και ίσως είναι για κάποιο διάστημα όντως αυτό που
χρειάζεται για να μην μετανιώσεις.
Δεν πιστεύεις στις επιστροφές, ούτε στους δραματικούς
χωρισμούς αλλά στο ενδιαφέρον ανάμεσα στους ανθρώπους πολύ πέρα από την
δέσμευση των σωμάτων και των ψυχών. Είναι τόσο γλυκιά η ελευθερία που δεν
ανταλλάσσεται παρά μόνο με την ίδια την ζωή σου.