Ο καλύτερος οικονομολόγος του κόσμου

Ο καλύτερος οικονομολόγος είναι η μαμά μου

Χωρίς να θέλω να γράψω κάτι που να αντιπροσωπεύει όλον τον κόσμο, ούτε μια γενίκευση αποδεκτή από την κοινή γνώμη απλώς θα σας πω τους λόγους που πιστεύω ότι η μαμά μου είναι όντως ο καλύτερος οικονομολόγος του κόσμου.

Κατ αρχάς θυμάμαι από πολύ μικρή που πριν πάμε κάπου όπου σίγουρα θα θέλω να μου αγοράσει κάτι, να με προειδοποιεί από το σπίτι ή να μου παίρνει κάτι προαιρετικά πριν βγούμε στους ¨πειρασμούς¨. Όταν άρχιζα την γκρίνια μου θύμιζε κάτι διαφημίσεις που μου είχαν τραβήξει την προσοχή στην τηλεόραση και αμέσως με κυρίευε η λογική του συμφέροντος και έβαζα στην άκρη την συναισθηματική επίθεση που είχα ετοιμάσει. Φυσικά και δεν μου έπαιρνε ποτέ πολύ φανταχτερά παιχνίδια και από όσο μπορώ να θυμηθώ δεν ζητούσα ποτέ κούκλες.

Αυτό όμως που έχει καθηλώσει το ενδιαφέρον μου μέχρι και σήμερα είναι οι παιδικές  εγκυκλοπαίδειες που μου διάβαζε ο μπαμπάς μου πριν κοιμηθώ όταν εγώ ακόμα δεν μπορούσα να διαβάσω. Κάθε τι που μου κινούσε την περιέργεια όπως για παράδειγμα οι δεινόσαυροι γινόταν αυτομάτως παιχνίδι που δεν πέταξα ποτέ μου. Γενικότερα όλα τα παιχνίδια που είχα, φρόντιζαν οι γονείς μου να έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον ώστε ακόμα και αν τα βαρεθώ που κάποτε έγινε και αυτό να μου βρουν κάτι εξίσου διασκεδαστικό σχετικό με το προηγούμενο. Έτσι άρχισαν να μου αγοράζουν βιβλία. Για τους δεινόσαυρους, για τα ζώα και κάποια ιστορικά για αρχή, όλες παιδικές εκδόσεις. Ποτέ δεν με πίεσαν να διαβάσω κάποιο από αυτά αλλά ήδη μου είχαν δώσει το ερέθισμα με τα παιχνίδια ώστε να ασχοληθώ από μόνη μου.

Μετά ήρθε το θέμα ρούχα, όσο ήμουν σε ηλικία, διάθεση και μυαλό να τρέχω, να παίζω, να πέφτω στις λάσπες και στα πεζοδρόμια πάλι η μαμά μου φρόντιζε να με ντύνει κατάλληλα. Πάντοτε φόρμες, χωρίς ιδιαίτερη αξία, χωρίς μάρκες και χωρίς να μου λείπει τίποτα παρά μόνο παραπάνω ώρες της ημέρας για να μπορώ να είμαι στους δρόμους και στα πάρκα περισσότερες ώρες. Εκεί δεν έκανε ποτέ η οικονομία η μαμά μου, δεν μου είπε ποτέ γιατί ήσουν έξω και έπαιζες, γιατί λέρωσες την φόρμα, γιατί σκίστηκε το μανίκι και γιατί έπεσες και μάτωσες τα γόνατα σου. Με άφηνε να είμαι παιδί όσο ακόμα μπορούσα. Φυσικά και ήρθε η ώρα να αρχίσω να σκέφτομαι και το ντύσιμο κάπου στα τέλη του γυμνασίου, με την ντουλάπα της μαμάς μου γεμάτη με ακριβά ρούχα, παπούτσια, γούνες, δερμάτινα, κτλ εγώ ήμουν πάλι με τις φόρμες ενώ μου έκαναν όλα τις τα ρούχα. Επέλεγα να είμαι λίγο ακόμα παιδί. Να είμαι άνετη και χαλαρή για όσο ακόμα γινόταν.

Η επόμενη παράγραφος εκφράζει παράλληλα και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Η μαμά μου μιας και ο μπαμπάς δούλευε με πήγε πάρα πολλά ταξίδια. Ανέβηκε σε τραινάκια από όλα τα μεγάλα λούνα Παρκ που γυρίσαμε για να μην είμαι μόνη μου παρότι επέμενα πως δεν ήταν τίποτα για μένα η λίγη παραπάνω αδρεναλίνη και παρότι η ίδια τα έχει μια αντιπάθεια. Πήγαμε σε πολλά μέρη που άξιζε η θέα, σε μέρη που άξιζαν τα μουσεία και σε μέρη που άξιζαν τα κτήρια. Θυμάμαι το κάθε ταξίδι σαν να άλλαζα πλανήτη. Σκηνές, εικόνες και κουλτούρες άλλων ανθρώπων μου έχουν χαραχθεί στην μνήμη ανεξίτηλα. Θαυμάζω τον κόσμο, αγαπώ την φύση, λατρεύω τις άλλες χώρες και τους άλλους πολιτισμούς και σέβομαι την δική μου πατρίδα γιατί μπόρεσα να δω μέσα από τα μάτια άλλων ανθρώπων το μεγαλείο που υπάρχει πέραν του σπιτιού μου. Δεν περιαυτολογώ, απλώς νομίζω ότι αυτά τα κέρδισα με τις σωστές επιλογές της μαμάς μου.

Καλοκαίρια και χειμώνες. Μεγάλωσα και στην θάλασσα και στο βουνό. Ξέρω και να κολυμπώ και να κάνω σκι. Όλη η φύση ήταν και είναι επί χρόνια στα πόδια μου, και εγώ επί χρόνια γεύομαι την Ελλάδα με το κουτάλι. Πανέμορφες στιγμές και αναμνήσεις που συνεχίζονται με φόντο όλα όσα χώρια τους θα πέθαινα αργά. Λίγα και καλά άτομα ήταν είναι και θα είναι σε αυτές τις στιγμές κυρίαρχοι των αναμνήσεων, από την πρώτη φορά που κολυμπήσαμε μαζί στην θάλασσα μέχρι την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο πριν κάτι ώρες.

Όταν ήρθε η ώρα της τρίτης λυκείου, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, σχολείο. Είναι η στιγμή που κάθομαι και σκέφτομαι πόσο λάθος ήμουν σε κάθε τσακωμό περί διαβάσματος, όλες τις φορές που άλλαζα τις προτεραιότητες και έχανα πολύτιμο χρόνο από τα πραγματικά μου προβλήματα. Παρόλα αυτά ξέρω πως όλα όσα έπρεπε να κάνουν οι γονείς μου για να είμαι κάπου τα έκαναν και με το παραπάνω. Πέραν των γνώσεων από το σχολείο και το φροντιστήριο εκεί που ήμουν όσο ήμουν μπόρεσα να δω πράγματα που στον πραγματικό κόσμο δεν σε αφήνουν να ανακαλύψεις, πράγματα που δεν ανέχεται όλος ο κόσμος, πράγματα που μέσα σε οποιοδήποτε περιβάλλον, συνεργασίας ή εξουσίας θα συναντήσω. Ανθρώπους που κέρδισαν την αμέριστη συμπάθεια και σεβασμό που μπορούσα ποτέ να δώσω και που οι ίδιοι μου πέρασαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις γνώσεις τους.

Πριν φτάσω στο σήμερα και στο Πανεπιστήμιο θα αναφερθώ ξανά στα ρούχα. Όπως είναι γνωστή η κατάσταση γενικότερα υπάρχει ένα πλήγμα όλων των ανθρώπων που κάποτε είχαν πολλές πολυτέλειες και τώρα έχουν μείνει στα πολύ βασικά, να παλεύουν για να πληρώσουν το ρεύμα και το πετρέλαιο. Εμείς λοιπόν χάρης την μαμά μου δεν είμαστε ακριβώς έτσι, παλεύουμε μεν για τα βασικά τα οποία δεν μας έλειψαν ποτέ των ποτών αλλά έχουμε και στην άκρη μια μικρή πάλη για να μπορέσουμε να αγοράσουμε και τα ρούχα που έχουν μια ποιότητα παραπάνω, αυτήν που είχαμε συνηθίσει. Μπορεί να υπάρχουν όλες οι δυσκολίες του κόσμου αλλά μέσα από τα μάτια της μαμάς μου κάθε αριθμός και κάθε λογαριασμός έχει την δική του εξίσωση.

Η μαμά μου λοιπόν φρόντισε να με συνηθίσει σε μια ελαφριά πολυτέλεια που μπορεί να αντέξει την υπομονή. Κάτι που θεωρώ μεγάλο πνευματικό κατόρθωμα και φυσικά δεν έχω καταφέρει να αφομοιώσω την λογική αυτή της μητέρας μου όσο και αν μου φωνάζει κάθε φορά που ζητάω κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί να μου προσφέρει το διάστημα που το ζητάω, γιατί το θέτω έτσι όμως, γιατί με βάση την μαμά μου και με όσα μου έχει μάθει και μου έχει αποδείξει, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να ξέρεις να περιμένεις και να το κυνηγάς όταν οι δυνάμεις σου είναι κατάλληλες για να το κερδίσουν.

Σήμερα μπορώ να γράψω όλα αυτά με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια ψυχολογία που είχα όταν γύριζα μετά από ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στις γειτονιές. Νομίζω πως αυτό είναι ένα κατόρθωμα της μαμάς μου και του μπαμπά μου που θαυμάζω σε υπερβολικό βαθμό ώστε να μπορώ με σιγουριά να πω πως για όλα όσα έχω πνευματικά και υλικά είναι αφιερωμένα σε αυτούς που παλεύουν για μένα. Στον καλύτερο οικονομολόγο του κόσμου, την μαμά μου. Και στον άνθρωπο που δεν μπορώ να βρω ούτε ίχνος κακίας και τον έχω σαν είδωλο αγάπης και αφοσίωσης, τον μπαμπά μου. 

Όλες οι στιγμές, όλες οι χαρές και όλες οι λύπες του κόσμου δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα αν δεν τις ζήσεις μαζί με τους ανθρώπους που νοιάζεσαι. Είτε είναι συγγενείς, είτε φίλοι είτε κουμπάροι, θα σας αγαπάω πάντα.