Η πιο βαθιά πληγή δεν έχει ανοίξει

  Στις εκβολές των ποταμών όλα τα ξένα υλικά γίνονται ένα
Στο δέλτα σχηματίζουμε καράβια αραγμένα

Δρόμοι που έχασαν το μονοπάτι της Ιθάκης
Αφήνοντας χάρτες να τους τρώει το σαράκι

Σαν τις ψυχές που πολεμούνε να γλιτώσουν
Την μια απ του αντάρτη το πιοτό και του στρατού το σήμα
Χάνουν οι σκέψεις τους χαρά και πλημμυρίζουν φόβο
Σαν ξεπροβαίνει φως βαραίνει τη καρδιά τους

Ξεθώριασαν τα όνειρα στην διαδρομή
Τυφλές ελπίδες σπέρνουν στα χωράφια
Το μυαλό και αν άργησε να θυμηθεί ξυπνάει
Σε έντονα χρώματα ντυμένο όπως πάντα

Χαμογελάει σε κάθε καινούρια μέρα
Και τραγουδάει κάθε βραδιά
Στα ξένα και στα δικά του τα παιδιά
Χαρίζει λιγάκι ευδαιμονία

Αχόρταγη ήταν πάντα η ζωή με τα χρυσαφικά της
Το λίγο ήθελε να ήτανε πολύ για την παρηγοριά της
Το ποτάμι ξέπλενε όταν ήθελε τα προβλήματά της
Στο δέλτα άφηνε και κομμάτια απ την καρδιά της

Ξεχάσανε με τις βροχερές μέρες τα πουλιά να πετάνε
Έγινε ο ίσκιος φυλακή και κρύωνε η φροντίδα
Σαν έμενε ο ουρανός ο ίδιος να κοιτάει
Τότε κατάλαβαν πως είχαν κλείσει αρχαίες πληγές

για να ηρθούνε νέες.