Ο καλύτερος οικονομολόγος του κόσμου

Ο καλύτερος οικονομολόγος είναι η μαμά μου

Χωρίς να θέλω να γράψω κάτι που να αντιπροσωπεύει όλον τον κόσμο, ούτε μια γενίκευση αποδεκτή από την κοινή γνώμη απλώς θα σας πω τους λόγους που πιστεύω ότι η μαμά μου είναι όντως ο καλύτερος οικονομολόγος του κόσμου.

Κατ αρχάς θυμάμαι από πολύ μικρή που πριν πάμε κάπου όπου σίγουρα θα θέλω να μου αγοράσει κάτι, να με προειδοποιεί από το σπίτι ή να μου παίρνει κάτι προαιρετικά πριν βγούμε στους ¨πειρασμούς¨. Όταν άρχιζα την γκρίνια μου θύμιζε κάτι διαφημίσεις που μου είχαν τραβήξει την προσοχή στην τηλεόραση και αμέσως με κυρίευε η λογική του συμφέροντος και έβαζα στην άκρη την συναισθηματική επίθεση που είχα ετοιμάσει. Φυσικά και δεν μου έπαιρνε ποτέ πολύ φανταχτερά παιχνίδια και από όσο μπορώ να θυμηθώ δεν ζητούσα ποτέ κούκλες.

Αυτό όμως που έχει καθηλώσει το ενδιαφέρον μου μέχρι και σήμερα είναι οι παιδικές  εγκυκλοπαίδειες που μου διάβαζε ο μπαμπάς μου πριν κοιμηθώ όταν εγώ ακόμα δεν μπορούσα να διαβάσω. Κάθε τι που μου κινούσε την περιέργεια όπως για παράδειγμα οι δεινόσαυροι γινόταν αυτομάτως παιχνίδι που δεν πέταξα ποτέ μου. Γενικότερα όλα τα παιχνίδια που είχα, φρόντιζαν οι γονείς μου να έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον ώστε ακόμα και αν τα βαρεθώ που κάποτε έγινε και αυτό να μου βρουν κάτι εξίσου διασκεδαστικό σχετικό με το προηγούμενο. Έτσι άρχισαν να μου αγοράζουν βιβλία. Για τους δεινόσαυρους, για τα ζώα και κάποια ιστορικά για αρχή, όλες παιδικές εκδόσεις. Ποτέ δεν με πίεσαν να διαβάσω κάποιο από αυτά αλλά ήδη μου είχαν δώσει το ερέθισμα με τα παιχνίδια ώστε να ασχοληθώ από μόνη μου.

Μετά ήρθε το θέμα ρούχα, όσο ήμουν σε ηλικία, διάθεση και μυαλό να τρέχω, να παίζω, να πέφτω στις λάσπες και στα πεζοδρόμια πάλι η μαμά μου φρόντιζε να με ντύνει κατάλληλα. Πάντοτε φόρμες, χωρίς ιδιαίτερη αξία, χωρίς μάρκες και χωρίς να μου λείπει τίποτα παρά μόνο παραπάνω ώρες της ημέρας για να μπορώ να είμαι στους δρόμους και στα πάρκα περισσότερες ώρες. Εκεί δεν έκανε ποτέ η οικονομία η μαμά μου, δεν μου είπε ποτέ γιατί ήσουν έξω και έπαιζες, γιατί λέρωσες την φόρμα, γιατί σκίστηκε το μανίκι και γιατί έπεσες και μάτωσες τα γόνατα σου. Με άφηνε να είμαι παιδί όσο ακόμα μπορούσα. Φυσικά και ήρθε η ώρα να αρχίσω να σκέφτομαι και το ντύσιμο κάπου στα τέλη του γυμνασίου, με την ντουλάπα της μαμάς μου γεμάτη με ακριβά ρούχα, παπούτσια, γούνες, δερμάτινα, κτλ εγώ ήμουν πάλι με τις φόρμες ενώ μου έκαναν όλα τις τα ρούχα. Επέλεγα να είμαι λίγο ακόμα παιδί. Να είμαι άνετη και χαλαρή για όσο ακόμα γινόταν.

Η επόμενη παράγραφος εκφράζει παράλληλα και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Η μαμά μου μιας και ο μπαμπάς δούλευε με πήγε πάρα πολλά ταξίδια. Ανέβηκε σε τραινάκια από όλα τα μεγάλα λούνα Παρκ που γυρίσαμε για να μην είμαι μόνη μου παρότι επέμενα πως δεν ήταν τίποτα για μένα η λίγη παραπάνω αδρεναλίνη και παρότι η ίδια τα έχει μια αντιπάθεια. Πήγαμε σε πολλά μέρη που άξιζε η θέα, σε μέρη που άξιζαν τα μουσεία και σε μέρη που άξιζαν τα κτήρια. Θυμάμαι το κάθε ταξίδι σαν να άλλαζα πλανήτη. Σκηνές, εικόνες και κουλτούρες άλλων ανθρώπων μου έχουν χαραχθεί στην μνήμη ανεξίτηλα. Θαυμάζω τον κόσμο, αγαπώ την φύση, λατρεύω τις άλλες χώρες και τους άλλους πολιτισμούς και σέβομαι την δική μου πατρίδα γιατί μπόρεσα να δω μέσα από τα μάτια άλλων ανθρώπων το μεγαλείο που υπάρχει πέραν του σπιτιού μου. Δεν περιαυτολογώ, απλώς νομίζω ότι αυτά τα κέρδισα με τις σωστές επιλογές της μαμάς μου.

Καλοκαίρια και χειμώνες. Μεγάλωσα και στην θάλασσα και στο βουνό. Ξέρω και να κολυμπώ και να κάνω σκι. Όλη η φύση ήταν και είναι επί χρόνια στα πόδια μου, και εγώ επί χρόνια γεύομαι την Ελλάδα με το κουτάλι. Πανέμορφες στιγμές και αναμνήσεις που συνεχίζονται με φόντο όλα όσα χώρια τους θα πέθαινα αργά. Λίγα και καλά άτομα ήταν είναι και θα είναι σε αυτές τις στιγμές κυρίαρχοι των αναμνήσεων, από την πρώτη φορά που κολυμπήσαμε μαζί στην θάλασσα μέχρι την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο πριν κάτι ώρες.

Όταν ήρθε η ώρα της τρίτης λυκείου, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, σχολείο. Είναι η στιγμή που κάθομαι και σκέφτομαι πόσο λάθος ήμουν σε κάθε τσακωμό περί διαβάσματος, όλες τις φορές που άλλαζα τις προτεραιότητες και έχανα πολύτιμο χρόνο από τα πραγματικά μου προβλήματα. Παρόλα αυτά ξέρω πως όλα όσα έπρεπε να κάνουν οι γονείς μου για να είμαι κάπου τα έκαναν και με το παραπάνω. Πέραν των γνώσεων από το σχολείο και το φροντιστήριο εκεί που ήμουν όσο ήμουν μπόρεσα να δω πράγματα που στον πραγματικό κόσμο δεν σε αφήνουν να ανακαλύψεις, πράγματα που δεν ανέχεται όλος ο κόσμος, πράγματα που μέσα σε οποιοδήποτε περιβάλλον, συνεργασίας ή εξουσίας θα συναντήσω. Ανθρώπους που κέρδισαν την αμέριστη συμπάθεια και σεβασμό που μπορούσα ποτέ να δώσω και που οι ίδιοι μου πέρασαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις γνώσεις τους.

Πριν φτάσω στο σήμερα και στο Πανεπιστήμιο θα αναφερθώ ξανά στα ρούχα. Όπως είναι γνωστή η κατάσταση γενικότερα υπάρχει ένα πλήγμα όλων των ανθρώπων που κάποτε είχαν πολλές πολυτέλειες και τώρα έχουν μείνει στα πολύ βασικά, να παλεύουν για να πληρώσουν το ρεύμα και το πετρέλαιο. Εμείς λοιπόν χάρης την μαμά μου δεν είμαστε ακριβώς έτσι, παλεύουμε μεν για τα βασικά τα οποία δεν μας έλειψαν ποτέ των ποτών αλλά έχουμε και στην άκρη μια μικρή πάλη για να μπορέσουμε να αγοράσουμε και τα ρούχα που έχουν μια ποιότητα παραπάνω, αυτήν που είχαμε συνηθίσει. Μπορεί να υπάρχουν όλες οι δυσκολίες του κόσμου αλλά μέσα από τα μάτια της μαμάς μου κάθε αριθμός και κάθε λογαριασμός έχει την δική του εξίσωση.

Η μαμά μου λοιπόν φρόντισε να με συνηθίσει σε μια ελαφριά πολυτέλεια που μπορεί να αντέξει την υπομονή. Κάτι που θεωρώ μεγάλο πνευματικό κατόρθωμα και φυσικά δεν έχω καταφέρει να αφομοιώσω την λογική αυτή της μητέρας μου όσο και αν μου φωνάζει κάθε φορά που ζητάω κάτι παραπάνω από αυτό που μπορεί να μου προσφέρει το διάστημα που το ζητάω, γιατί το θέτω έτσι όμως, γιατί με βάση την μαμά μου και με όσα μου έχει μάθει και μου έχει αποδείξει, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να ξέρεις να περιμένεις και να το κυνηγάς όταν οι δυνάμεις σου είναι κατάλληλες για να το κερδίσουν.

Σήμερα μπορώ να γράψω όλα αυτά με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια ψυχολογία που είχα όταν γύριζα μετά από ατελείωτες ώρες παιχνιδιού στις γειτονιές. Νομίζω πως αυτό είναι ένα κατόρθωμα της μαμάς μου και του μπαμπά μου που θαυμάζω σε υπερβολικό βαθμό ώστε να μπορώ με σιγουριά να πω πως για όλα όσα έχω πνευματικά και υλικά είναι αφιερωμένα σε αυτούς που παλεύουν για μένα. Στον καλύτερο οικονομολόγο του κόσμου, την μαμά μου. Και στον άνθρωπο που δεν μπορώ να βρω ούτε ίχνος κακίας και τον έχω σαν είδωλο αγάπης και αφοσίωσης, τον μπαμπά μου. 

Όλες οι στιγμές, όλες οι χαρές και όλες οι λύπες του κόσμου δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα αν δεν τις ζήσεις μαζί με τους ανθρώπους που νοιάζεσαι. Είτε είναι συγγενείς, είτε φίλοι είτε κουμπάροι, θα σας αγαπάω πάντα.

Τρόποι μερικής αντιμετώπισης

Κομμάτια γεμίζει το γαλάζιο της ψυχής σου σαν αντικρίζεις την πιο έντονη σιωπή, εκείνη που φτάνει τους ανθρώπους εκτός των ορίων της κοινωνική διάταξης. Και η ασφάλεια χάνεται σαν υπάρξει τέτοια σιωπή, είναι το δέος όταν κοιτάς το τέρας κατάματα και θυμάσαι ότι αγαπάς, την στιγμή που μια φλόγα ελπίδας παλεύει να βρεθεί από την καρδιά στα μάτια σου. Δεν σου είπε κανείς πως το τέρας ρουφάει μόνο τις ψυχές από τα φοβισμένα μάτια και στερεύει ότι αδυναμία σου φανεί. Κάποιες ασπίδες εγωισμού ίσως αφήσουν εκείνη την ώρα την ψυχή σου να παραδοθεί, σαν λύτρα για την ασφάλεια της ζωής σου, σα να μην υπάρχει αύριο για σένα, σα να είναι αληθινό το τέρας και εσύ να τρέμεις και να αργό-ζεις.

Πόσο να αντέξει και η ελπίδα εκείνη, χωρίς την αλήθεια για το νόημα των ενεργειών της ψυχής, πιο φως να μείνει φωτεινό όταν ο φόβος σκοτεινιάσει κάθε στοιχείο της ανήμπορης ύπαρξής σου. Εκεί λοιπόν, κάπου εκεί ανακαλύπτουμε όλοι μας μια κινητήρια δύναμη, μια ορμή απίστευτου εύρους, είναι συνήθως η στιγμή που το τέρας προσπαθεί να χαλάσει την ζωντάνια των ανθρώπων που αγαπάμε και των γεγονότων που ευτυχίσαμε. Χωρίς την ανάγκη για θυμό να αλλάζει την ήρεμη αύρα, με την ελπίδα να έχει φωταγωγήσει τα μάτια, αντιλαμβανόμαστε την αξία της ζωής μας. Όλες μας οι ανάγκες δημιουργούν γύρω τους κλοιούς ώστε να μπορούν να αναπτύσσονται, όμως τα πράγματα που έχουν την δυνατότητα να προκαλούν συμπάθεια και δεν αυξάνουν τις απαιτήσεις τους είναι εκείνα που μας ταράζουν στην σκέψη της απουσίας της ψυχής τους.

Το σημείο που ανθίζει η ανθρώπινη φύση και εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα πολιτισμού μέσα από τις κοινωνικές ομάδες είναι η υποστήριξη και η έμπρακτη συμπαράσταση. Τελείως αντίθετα με τον σκοπό ύπαρξης των κοινωνικών ομάδων το θετικό αυτό αποτέλεσμα εμφανίζεται πραγματικά από τα έγκατα της ανθρώπινης αβύσσου. Πέραν τον στιγματισμό των ατόμων, δεν υπάρχει κανένας άλλος σαφής, ειλικρινές και αυθόρμητος τρόπος για να δηλωθεί τόσο λιτά το αίσθημα της συμπάθειας. Αποκαλύπτεται τελείως το παραθυράκι εκείνο που τόσο συναρπαστικά και απρόσμενα αφήνει την ανθρώπινη φύση και τα υποσυνείδητα ένστικτα να κατατροπωθούν από τα σύγχρονα, αυτά που πρεσβεύει ο πολιτισμός.

Αυτός είναι και ο τρόπος να μείνει το γαλάζιο χρώμα στην ψυχή και να  μην μετρηθούν τα σπασμένα κομμάτια σαν άχρηστα, συνεχίζονται με αυτόν τον τρόπο τα βήματα προς την πηγή της σιωπής που τόσο τρομάζει. Κανένα συναίσθημα δεν λοξοδρόμησε όσες προσπάθειες και αν έγιναν. Μπορεί να περπατάμε μόνοι μας, όμως δυστυχώς και ευτυχώς οι κοινωνικές ομάδες μας συνδέουν με δρόμους παράλληλους στους άλλους ανθρώπους, ώστε πάντοτε να έχουμε κάποιον να χαιρετίσουμε στην διαδρομή αυτή. Το τέρας της σιωπής δεν αφήνει κανέναν να το πλησιάσει, αλλά πόσοι δρόμοι να χρειάζονται για να σπάσουν τα δεσμά της δικής του φυλακής που συνδέεται με κάθε είδους ανθρώπινο λάθος, ίσως και με όλα τα λάθη που έφεραν στο σωστό παράλληλο και όλοι οι παράλληλοι δρόμοι μαζί.

Μια κάποια περιγραφή συναισθημάτων

Το αίσθημα εκείνο της γλυκιάς ελευθερίας μετά από ανυπόμονη υπομονή, η διάρκεια εκείνη που νόμιζες ότι χάνεις την ζωή σου και όλος ο ενθουσιασμός σου έχει αποχωρήσει. Πέταγμα προς τα σύννεφα μια μέρα τόσο ζεστή και ταυτόχρονα δροσερή, καλοκαιρινά πρωινά ή ανοιξιάτικα μεσημέρια. Πως νομίζεις ότι τα πόδια σου αιωρούνται στον κόσμο σαν να ξέχασαν τους νόμους της βαρύτητας, σαν να υπάρχει μόνο η ψυχή για να περπατάει, καμιά υλική υπόσταση δεν είναι αρκετή για να κρατήσει απ αόριστον την δόση εκείνη.

Μα ποιο λουλούδι μπορεί να αντέξει το βαρύ χειμώνα για να υπάρχει αντίστοιχη ανταμοιβή που πέτυχε στην επιβίωση ενώ δεν ήταν στην φύση του να αντέχει. Έτσι όπως κρατάμε οχυρωμένες τις δεσμίδες εμπιστοσύνης μας, όπως ακριβώς φρουρούμε τα σύνορα του εαυτού μας, πως όλα συνδέονται και ταιριάζουν στην επανάληψη του κύκλου της ζωής. Οι πιο μικρές ανησυχίες φρόντισαν κάποτε τις πληγές του πιο φοβισμένου εφιάλτη και αυτός κρατούσε συντροφιά στις εντονότερες επιθυμίες.

Με τα χρώματα της γης να παίζεις όταν βρίσκεσαι κοντά της, να νιώθεις πως φυσάει απαλά πάνω σου τα κλαδιά της. Δεν είναι πιο καλή σαν είσαι μακριά της, οφείλεις να την επισκεφτείς για να καταφέρεις να ζωγραφίσεις την ομορφιά της. Πόσα καλά χωράνε στην καρδιά της, όσα και εκείνα που μισεί και διώχνει μακριά της, σε χώρες δίχως πράσινο και αναπνοές των ζώων, πατρίδες έκαναν και αυτοί τις εξορίες. Στεναχωρείς την φύση σου, την αφήνεις μόνη ενώ αυτή σου φρόντισε την τιμωρία να τελειώνει. Μύρισες κάποτε βροχή καθώς καθόσουν στο μπαλκόνι και τότε ήταν που μελαγχόλησες για την απόφασή σου μόνε.

Σιγά μην αφήσει φτερό να μην πετάξει, σιγά μην αφήσει πόδι να μην ταξιδέψει, σιγά μην αφήσει ψυχή χωρίς να νιώσει. Για όλους έχει ευχές να εκπληρώσει, πόσες ακόμα φυλακές να απελευθερώσει, πόσοι λύκοι της θα γκρεμίσουν την ασφάλεια των ανάξιων μοναρχών.  Ούτε ένα συγνώμη δεν θέλει να ακουστεί, χαλάει τις μελωδίες της αλήθειας, σαν μείνει ακόμα μια στάλα κρασί δεν θέλει να χαθεί στις κλωστές της άσπρης της ποδιάς της. Πως ξέρει να αφήνει κάτω τα μαλλιά της και όλα τα άνθη να απλώνονται μπροστά της, σαν βασιλιάς των γήινων και θεός των συγκάτοικών της.

Μισή να άφηνε ψυχή να γυροφέρνει θα έβλεπε στον ύπνο της όλο κακίες κυράδες, μαύρα τα ρούχα που φορούν όσες τον δρόμο χάλασαν. Να μην μπορεί η έκφραση να βρει το μονοπάτι του καημού της, να χάνεται σε γράμματα χιλιοειπωμένα και με αριθμούς μονότονους άγιασμα να προβλέπει. Εκεί στα δάση να περνάει και λάμψη ο φλοιός να δείχνει, να τραγουδούν σκοπούς οι πεταλούδες για τα ασχημόπαπα που χνούδια έχουν και όχι πούπουλα. Να κυλάνε δάκρυα στα μάτια της σαν άσπροι κύκνοι φεύγουν πάλι. Στην εξέλιξη να υπάρχει ο πιο βαθύς ο σεβασμός και μύριες εμπιστοσύνες να σκάβουνε στην γη να κρύψουν τα μυστικά της ομορφιάς της.

Η πιο βαθιά πληγή δεν έχει ανοίξει

  Στις εκβολές των ποταμών όλα τα ξένα υλικά γίνονται ένα
Στο δέλτα σχηματίζουμε καράβια αραγμένα

Δρόμοι που έχασαν το μονοπάτι της Ιθάκης
Αφήνοντας χάρτες να τους τρώει το σαράκι

Σαν τις ψυχές που πολεμούνε να γλιτώσουν
Την μια απ του αντάρτη το πιοτό και του στρατού το σήμα
Χάνουν οι σκέψεις τους χαρά και πλημμυρίζουν φόβο
Σαν ξεπροβαίνει φως βαραίνει τη καρδιά τους

Ξεθώριασαν τα όνειρα στην διαδρομή
Τυφλές ελπίδες σπέρνουν στα χωράφια
Το μυαλό και αν άργησε να θυμηθεί ξυπνάει
Σε έντονα χρώματα ντυμένο όπως πάντα

Χαμογελάει σε κάθε καινούρια μέρα
Και τραγουδάει κάθε βραδιά
Στα ξένα και στα δικά του τα παιδιά
Χαρίζει λιγάκι ευδαιμονία

Αχόρταγη ήταν πάντα η ζωή με τα χρυσαφικά της
Το λίγο ήθελε να ήτανε πολύ για την παρηγοριά της
Το ποτάμι ξέπλενε όταν ήθελε τα προβλήματά της
Στο δέλτα άφηνε και κομμάτια απ την καρδιά της

Ξεχάσανε με τις βροχερές μέρες τα πουλιά να πετάνε
Έγινε ο ίσκιος φυλακή και κρύωνε η φροντίδα
Σαν έμενε ο ουρανός ο ίδιος να κοιτάει
Τότε κατάλαβαν πως είχαν κλείσει αρχαίες πληγές

για να ηρθούνε νέες.