Φεύγουν οι ώρες που έπρεπε να κοιμάμαι, το κεφάλι μου είναι βαρύ από την πίεση της μέρας. Αναλύει κάθε λέξη που θα μπορούσε να είναι διαφορετική, χωρίς να μετανιώνει στιγμή για ό,τι έχει γίνει.
Στα πλαίσια της πραγματικότητας, εφόσον δεν μπορεί να αλλάξει, αφού δεν γυρνάει ο χρόνος πίσω η κάθε μεταμέλεια είναι placebo δόση ανθρωπισμού. Συντηρεί την νοοτροπία του συγγνώμη.
Περνάνε ώρες με πολύπλοκες σκέψεις, καταλαβαίνω ότι πρέπει να εκφραστώ όταν μαζεύονται και μπλέκονται τα σημαντικά με τα ασήμαντα. Αποφεύγω τις προτεραιότητες, είναι άλλη μια κατηγοριοποίηση.
Έχουν περάσει τα μεσάνυχτα, ακούγοντας ΛΕΞ και έχοντας τον ουρανό της Σαλονίκης στο μυαλό, τα χρώματα, η υγρασία και η μιζέρια. Θα την ήθελα την βόλτα στην παραλία σήμερα, μια βόλτα, Μουσικό Μέγαρο μέχρι λιμάνι, με το ποδήλατο.
Γνώριμες εικόνες και μυρωδιές του Θερμαϊκού που δεν συμπάθησα ποτέ, μου λείπει όμως η ευκολία που σε φέρνει κοντά στην πλευρά της πόλης που όλοι ερωτεύονται. Δεν με έκανε ποτέ παιδί του, αλλά νιώθω την ταλαιπωρία των παιδιών του.
Καμία ανάμνηση δεν μου δημιουργεί εκ νέου συναισθήματα, είναι σαν μικρού μήκους ταινίες, αφημένες στην λήθη που έρχεται με την κάθε νέα ανάμνηση. Δεν είχα ποτέ καλή μνήμη, ούτε θέλησα ποτέ να προσπαθήσω να θυμάμαι.
Δεν με σκοτώνει τίποτα πέραν από την φυσική μου αντίσταση στην επιβίωση. Δεν είναι κόντρα στην φύση του ανθρώπου γιατί πηγάζει από την εξέλιξη της συνείδησης. Πώς μένεις και πως προσπαθείς για ένα αύριο που δεν είναι δικό σου.
Ό,τι θα διαμορφώσουμε εμείς το μέλλον, ότι κάποια μερίδα ευτυχίας μας ανήκει, ότι κάτι εκεί έξω είναι δικό μας, είναι φτιαγμένο για εμάς. Δεν ξέρω, η μουσική που διαλέξουμε ίσως, το μέλλον μας όχι.
Διαβάζουμε και βλέπουμε ματαιόδοξα και χωρίς ουσία εμπορεύματα, φτιαγμένα για την επιφανειακή μας ικανοποίηση. Για την τέρψη του πιο κακού εαυτού μας. Τα προβλήματα μας να γίνουν μικρά, όπως η ψυχή μας.
Μας ζητάνε να διασκεδάσουμε την ύπαρξη των πιο λιποτακτικών και ανούσιων ανθρώπων. Να σώσουμε τα όνειρα των γονιών μας. Θέλουν να γίνουμε τα παιδιά του κατώτερου θεού που είδαν στις ταινίες.
Σταματάω να γράφω ότι σκέφτομαι όταν είμαι σίγουρη ότι δεν με θυμώνει τίποτα άλλο σήμερα. Και σήμερα τελείωσε εδώ η καθημερινή μου μάχη με τον ρεαλισμό. Τα άκουσα όλα τα κομμάτια, διαλέγω το spike lee για σήμερα.