Με αφορμή ένα linkedIn learning course που παρακολούθησα για την δημιουργική σκέψη και το πως μπορούμε να την ξεκλειδώσουμε, μου δημιουργήθηκαν αμέσως τύψεις που δεν έχω καταφέρει να γράψω έστω μια παράγραφο για όσα σκέφτομαι, βιώνω και παρατηρώ.
Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να έχω μια άποψη για όλα, έχοντας συνδέσει τα θέματα που τίθενται με διάφορες πιο γενικές θέσεις που πηγάζουν από τις γνωστικές μου βάσεις. Δεν έχω σκοπό να είμαι η σωστή και πειστική εκφράζοντας μια μέτρια δομημένη και βασικών παραγόντων εκλειπόμενη άποψη. Προφανώς μέσα από την συζήτηση, την αμφισβήτηση και τον εμπλουτισμό θα γίνουν όλες οι απόψεις καλύτερες, ή έστω θα έρθουν πιο κοντά στην πραγματικότητα.
Φαίνεται σαν να μιλάω για μένα, ωστόσο δεν αφορά καθόλου εμένα αυτό το κείμενο, είμαστε θέση μετά από όσος καιρός κι αν πέρασε να πληκτρολογώ γρήγορα και σταθερά αρκετές γραμμές που γεμίζουν το κενό της μίζερης ματαιοδοξίας μου να καταφέρω να συνδέσω πάνω από δύο σελίδες γραπτών ώστε να δημιουργηθεί κάτι πιο κοντά σε λογοτεχνία. Δεν θα το προσπαθήσω όχι γιατί τα παρατάω πριν καν αρχίσω αλλά γιατί ξέρω τις δυνατότητες μου και αυτή δεν είναι μία από αυτές. Όμως αυτό δεν αφορά και πάλι εμένα. Θα μπω στο θέμα ώστε να βαρύνω το κλίμα κατευθείαν.
Μπορείς να ξεχωρίσεις αυτή τη στιγμή στον εαυτό σου τις άκαρπες προσπάθειες που δεν θα γίνουν ουδέποτε πραγματικότητα και τις πραγματικές σου ικανότητες;
Δεν λέω ότι είσαι μίζερος/η, απλώς σε ρωτάω αν η δική σου μίζερη ματαιοδοξία έχει εκφραστεί φέροντας κάποιο αποτέλεσμα ώστε να φύγει από το φάσμα της ουτοπίας.
Είναι μια απλή συζήτηση που θα έρθεις αντιμέτωπος/η με τον εαυτό σου. Εγώ είμαι στον άχαρο ρόλο που παρόλα αυτά απολαμβάνω να είμαι. Σπάω τα σύννεφα στα οποία πετάει ο νους σου. Οπότε συνεχίζουμε με τον μικρό μας άβολο διάλογο. Τι έχεις αμφισβητήσει τελευταία επάνω σου; Πέραν της εξωτερικής εμφάνισης προφανώς, ας ξεχωρίσουμε από την αρχή τις ρηχές αντιλήψεις.
Δεν είναι απογοήτευση. Ούτε αποτυχία. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να στεναχωρήσει κάποιον μια αλήθεια που αν κοιτούσε 1 δευτερόλεπτο παραπάνω τον καθρέφτη του θα το έβλεπε. Μια απλή καθημερινή εικόνα είναι.
Δέχεσαι να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου με κοσμητικά επίθετα που θεωρείς ότι δεν σου αξίζουν αλλά σε αντιπροσωπεύουν; Μέχρι που είναι τα όρια της κριτικής που μπορείς να αντέξεις; Το τι θα δεχτείς είναι τόσο υποκειμενικό που δεν έχει καμία σημασία, είτε το θέλεις είτε όχι, είτε το πιστεύεις είτε όχι, ο ρεαλισμός δεν μπορεί να μεταφραστεί αν έχεις τα μάτια σου κλειστά.
Ο μεγαλύτερος μου φόβος για να γυρίσουμε και λίγο σε εμένα ώστε να σου δώσω πάσα, είναι να γεράσω. Δεν ήταν πάντα αυτός ο φόβος μου αλλά επηρεάστηκα όπως οι έφηβες στις αμερικανικές ταινίας και μου έχω κάνει δικό μου τον φόβου αλλουνού.
Δεν φοβάμαι τα γηρατειά επειδή οδηγούν στον θάνατο, όλα οδηγούν στον θάνατο δεν θα περιμένω τα γηρατειά για να το συνειδητοποιήσω αυτό. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να εξυπηρετήσω τον εαυτό μου, φοβάμαι τον διαρκή φυσικό πόνο, φοβάμαι την διαφθορά του μυαλού.
Αν ο φόβος κάποιου είναι ο θάνατος τότε δεν ξέρει να ζει. Αυτό δεν θυμάμαι αν το διάβασα σε κάποιο βιβλίο του Σοπενχάουερ ή του Νίτσε αλλά σίγουρα το έχω παραποιήσει λίγο για να ταιριάζει σε μένα.
Τέλος θέλω να κοιτάξω στα μάτια και να σε ρωτήσω την τελευταία ερώτηση για σήμερα.
Αύριο όταν ανοίξεις τα μάτια σου, έχεις αποφασίσει τι θέλεις να αντικρίσεις στον καθρέφτη; Αυτό που έγινες ή αυτό που θα ήθελες να γίνεις;
Μην μου πεις ότι έχεις αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο. Το αύριο σου δεν θα έρθει, το τώρα υπάρχει.
Κοιμήσου, ο κόσμος θα είναι και αύριο εκεί για να σου θυμίζει πόσο ασήμαντοι είμαστε όταν ξυπνάμε χωρίς πραγματικό σκοπό, χωρίς ρεαλισμό, χωρίς ανάσες.