Εμείς οι άνθρωποι

Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε εδώ για να ακολουθούμε τον δρόμο των άλλων. 

Εμείς οι άνθρωποι δεν θέλουμε να κάνουμε τα ίδια με τους άλλους.

Εμείς οι άνθρωποι δεν ακούμε τις οδηγίες των άλλων. 

Εμείς οι άνθρωποι φτιάχνουμε τον δικό μας δρόμο.

Εμείς οι άνθρωποι πρωτοπορούμε σε ό,τι κάνουμε. 

Εμείς οι άνθρωποι δημιουργούμε δικές μας οδηγίες χρήσης. 

Εμείς οι άνθρωποι δεν ενστερνιζόμαστε τις απόψεις των άλλων, παρά τις προσαρμόζουμε στις δικές μας. 

Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε η κοινή γνώμη, παρά ενώνουμε τις διαφορετικές μας γνώμες. 

Εμείς οι άνθρωποι δεν αγαπάμε από ανάγκη. 

Εμείς οι άνθρωποι μοιραζόμαστε συναισθήματα. 

Εμείς οι άνθρωποι δεν περιμένουμε καλύτερες μέρες.

Εμείς οι άνθρωποι δημιουργούμε κάθε λεπτό καλές στιγμές. 

Εμείς οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να είμαστε ο εαυτός μας. 

Εμείς οι άνθρωποι ζούμε τις μικρές μας ιστορίες. 

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε ελάχιστη αντοχή στην νοητική εξαθλίωση της καθημερινότητας. 

Εμείς οι άνθρωποι υποφέρουμε από την ύπαρξη μας. 

Εμείς οι άνθρωποι επιβιώνουμε. 

Η γενιά του 90'

Γεννηθήκαμε με έτοιμα στατιστικά. 

Γεννηθήκαμε γνωρίζοντας τα στερεότυπα.

Γεννηθήκαμε τυποποιημένοι επαρχιώτες.

Γεννηθήκαμε με μικρά όνειρα.

Γεννηθήκαμε με ακόμα πιο μικρά ιδανικά. 

Γεννηθήκαμε χωρίς πρόσωπο.

Γεννηθήκαμε φορώντας μάσκα.

Γεννηθήκαμε σε υποκριτικές φάρμες.

Γεννηθήκαμε καταναλωτές. 

Γεννηθήκαμε ανήμποροι συναισθηματικά.

Γεννηθήκαμε λειτουργικοί σκλάβοι. 

Γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε υπηρετώντας το χειρότερο σκοπό. 

Γεννηθήκαμε για να ζήσουμε όσα δεν πρόλαβαν οι γονείς μας.

Γεννηθήκαμε για να δώσουμε ζωή στην ζωή που δεν ζήσαμε.

Γεννηθήκαμε κενοί.

Γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε κενοί.

Μελλοντικέ μου εαυτέ

Στα 25 χρόνια νιώθω στο μηδέν.

Έτσι θα νιώθω και σε 5 χρόνια, το ξέρω όχι γιατί είμαι αισιόδοξη αλλά γιατί ξέρω ότι τώρα που γράφω έχω ήδη αργήσει. 

Κάθε φορά που περνάει μια μέρα, ένας μήνας ή ένας χρόνος, 

αλλάζουν μόνο οι ποσοτικές μεταβλητές.

Είτε έχω κερδίσει είτε έχω χάσει 

μου φαίνεται ανούσια η μοιρασιά.

Οπότε σκέφτομαι πώς, όπως τώρα η βάση είναι οι σκέψεις, έτσι και παλιότερα έτσι και στο μέλλον δεν θα έχει κανένα νόημα να θέτω στόχους ανάλογα με την ηλικία. Πάντα θα υπάρχει μια αχόρταγη δίψα για περισσότερο έντονα συναισθήματα. Καμιά φορά το μεταφράζω σαν κατάκτηση της καθημερινότητας και άλλες σαν ήττα από την κοινωνία. 

Το δικό μου φυσιολογικό είναι αυτό που εκφράζει την γαλήνη της ψυχής, είναι μια ουτοπία. Και όσοι εκφράζουν τις πιο βαθιές τους ανησυχίες και προβάλλουν όλες τους τις ιδιαιτερότητες, αξίζουν τον σεβασμό των υπολοίπων. 

Αν το διαβάσεις μελλοντικέ μου εαυτέ, στα αρχίδια σου τι ήθελα να γίνεις, όλα γύρω μας είναι ρευστά για αυτό κράτα μόνο την αβεβαιότητα που σου καλλιεργώ τώρα για να έχεις όταν κι αν βολευτείς. Να αμφισβητήσεις ό,τι έχεις και να μην χρειάζεσαι τίποτα που δεν στο έδωσα εγώ. Να μην γαμιέσαι για τους άλλους, να μην αφήνεις την θέση σου σε κανέναν, να μην δίνεις τα προβλήματα σου σε άλλους. Να μην περιμένεις, εγώ δεν θα έρθω αλλά θα έχω δημιουργήσει φιλίες με μοναξιά, με χιούμορ και με ωμό ρεαλισμό. 

Άμα χρειαστείς κάτι που δεν στο έχω προσφέρει, φτιάξτο για τον επόμενο εαυτό. 

19/07

Από την συλλογή "The art of not killing your self"
19/07

Κάποια στιγμή στο γυμνάσιο σταματήσαμε να αναπολούμε εκείνες τις ωραίες στιγμές του δημοτικού, τα παιχνίδια, τα γέλια, το κρυφτό, τους φίλους.

Κάποια στιγμή στο λύκειο σταματήσαμε να αναπολούμε εκείνες τις ωραίες στιγμές του γυμνασίου, τις κοπάνες, τις πορείες, τα μηχανάκια, τα τσιγάρα και τα ξενύχτια. 

Κάποια στιγμή στο πανεπιστήμιο σταματήσαμε να αναπολούμε τις ωραίες στιγμές του λυκείου, τις απουσίες, τους έρωτες, τα σκονάκια, τις εκδρομές. 

Κάποια στιγμή στη δουλειά σταματήσαμε να αναπολούμε τις ωραίες στιγμές του πανεπιστημίου, τις εξεταστικές, τις βόλτες, τις βραδινές συζητήσεις, τις διακοπές. 

Κάποια στιγμή στη παρέα σταματήσαμε να αναπολούμε τις ωραίες στιγμές της δουλειάς, τα αστεία, τα λάθη, τα ευτράπελα, τις μπύρες, τα ταξίδια. 

Κάποια στιγμή στη ζωή μας, αρχίσαμε να ζούμε ξανά και ξανά, με ότι μας έμεινε, με ότι μας διαμόρφωσε, με ότι μας κάνει να προχωράμε. 

Κάποια στιγμή στη ζωή μας εκτιμήσαμε την ζωή μας.

Οι σκέψεις σαν πουλιά

Οι σκέψεις σαν πουλιά πάνω από την πυρκαγιά

Φτερουγίζουν τρομαγμένες χωρίς προορισμό

Ψάχνουν καταφύγιο σε κάποια άκρη του μυαλού

Διψάνε να στεριώσουν σε κάποιο μέλλον ζοφερό

Χάνονται στην δίνη της συνήθειας

Οι σκέψεις γίνονται στάχτες της καθημερινότητας

Σκορπίζονται σε όλη την πλάση 

Τραγουδάνε για όσα έχασαν

Γελάνε με όσα αξίζουν μα δεν έχουν 

Πίνουν για όσα θέλουν 

Κλαίνε με όσα χάλασαν

Οι σκέψεις σαν πουλιά πετάνε σε κάθε άκρη του μυαλού

Αποσυμπίεση μυαλού

Φεύγουν οι ώρες που έπρεπε να κοιμάμαι, το κεφάλι μου είναι βαρύ από την πίεση της μέρας. Αναλύει κάθε λέξη που θα μπορούσε να είναι διαφορετική, χωρίς να μετανιώνει στιγμή για ό,τι έχει γίνει. 

Στα πλαίσια της πραγματικότητας, εφόσον δεν μπορεί να αλλάξει, αφού δεν γυρνάει ο χρόνος πίσω η κάθε μεταμέλεια είναι placebo δόση ανθρωπισμού. Συντηρεί την νοοτροπία του συγγνώμη.

Περνάνε ώρες με πολύπλοκες σκέψεις, καταλαβαίνω ότι πρέπει να εκφραστώ όταν μαζεύονται και μπλέκονται τα σημαντικά με τα ασήμαντα. Αποφεύγω τις προτεραιότητες, είναι άλλη μια κατηγοριοποίηση. 

Έχουν περάσει τα μεσάνυχτα, ακούγοντας ΛΕΞ και έχοντας τον ουρανό της Σαλονίκης στο μυαλό, τα χρώματα, η υγρασία και η μιζέρια. Θα την ήθελα την βόλτα στην παραλία σήμερα, μια βόλτα, Μουσικό Μέγαρο μέχρι λιμάνι, με το ποδήλατο. 

Γνώριμες εικόνες και μυρωδιές του Θερμαϊκού που δεν συμπάθησα ποτέ, μου λείπει όμως η ευκολία που σε φέρνει κοντά στην πλευρά της πόλης που όλοι ερωτεύονται. Δεν με έκανε ποτέ παιδί του, αλλά νιώθω την ταλαιπωρία των παιδιών του. 

Καμία ανάμνηση δεν μου δημιουργεί εκ νέου συναισθήματα, είναι σαν μικρού μήκους ταινίες, αφημένες στην λήθη που έρχεται με την κάθε νέα ανάμνηση. Δεν είχα ποτέ καλή μνήμη, ούτε θέλησα ποτέ να προσπαθήσω να θυμάμαι. 

Δεν με σκοτώνει τίποτα πέραν από την φυσική μου αντίσταση στην επιβίωση. Δεν είναι κόντρα στην φύση του ανθρώπου γιατί πηγάζει από την εξέλιξη της συνείδησης. Πώς μένεις και πως προσπαθείς για ένα αύριο που δεν είναι δικό σου. 

Ό,τι θα διαμορφώσουμε εμείς το μέλλον, ότι κάποια μερίδα ευτυχίας μας ανήκει, ότι κάτι εκεί έξω είναι δικό μας, είναι φτιαγμένο για εμάς. Δεν ξέρω, η μουσική που διαλέξουμε ίσως, το μέλλον μας όχι. 

Διαβάζουμε και βλέπουμε ματαιόδοξα και χωρίς ουσία εμπορεύματα, φτιαγμένα για την επιφανειακή μας ικανοποίηση. Για την τέρψη του πιο κακού εαυτού μας. Τα προβλήματα μας να γίνουν μικρά, όπως η ψυχή μας. 

Μας ζητάνε να διασκεδάσουμε την ύπαρξη των πιο λιποτακτικών και ανούσιων ανθρώπων. Να σώσουμε τα όνειρα των γονιών μας. Θέλουν να γίνουμε τα παιδιά του κατώτερου θεού που είδαν στις ταινίες.

Σταματάω να γράφω ότι σκέφτομαι όταν είμαι σίγουρη ότι δεν με θυμώνει τίποτα άλλο σήμερα. Και σήμερα τελείωσε εδώ η καθημερινή μου μάχη με τον ρεαλισμό. Τα άκουσα όλα τα κομμάτια, διαλέγω το spike lee για σήμερα.

Δημιουργικά απαράδεκτη σκέψη

Με αφορμή ένα linkedIn learning course που παρακολούθησα για την δημιουργική σκέψη και το πως μπορούμε να την ξεκλειδώσουμε, μου δημιουργήθηκαν αμέσως τύψεις που δεν έχω καταφέρει να γράψω έστω μια παράγραφο για όσα σκέφτομαι, βιώνω και παρατηρώ. 

Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να έχω μια άποψη για όλα, έχοντας συνδέσει τα θέματα που τίθενται με διάφορες πιο γενικές θέσεις που πηγάζουν από τις γνωστικές μου βάσεις. Δεν έχω σκοπό να είμαι η σωστή και πειστική εκφράζοντας μια μέτρια δομημένη και βασικών παραγόντων εκλειπόμενη άποψη. Προφανώς μέσα από την συζήτηση, την αμφισβήτηση και τον εμπλουτισμό θα γίνουν όλες οι απόψεις καλύτερες, ή έστω θα έρθουν πιο κοντά στην πραγματικότητα. 

Φαίνεται σαν να μιλάω για μένα, ωστόσο δεν αφορά καθόλου εμένα αυτό το κείμενο, είμαστε θέση μετά από όσος καιρός κι αν πέρασε να πληκτρολογώ γρήγορα και σταθερά αρκετές γραμμές που γεμίζουν το κενό της μίζερης ματαιοδοξίας μου να καταφέρω να συνδέσω πάνω από δύο σελίδες γραπτών ώστε να δημιουργηθεί κάτι πιο κοντά σε λογοτεχνία. Δεν θα το προσπαθήσω όχι γιατί τα παρατάω πριν καν αρχίσω αλλά γιατί ξέρω τις δυνατότητες μου και αυτή δεν είναι μία από αυτές. Όμως αυτό δεν αφορά και πάλι εμένα. Θα μπω στο θέμα ώστε να βαρύνω το κλίμα κατευθείαν. 

Μπορείς να ξεχωρίσεις αυτή τη στιγμή στον εαυτό σου τις άκαρπες προσπάθειες που δεν θα γίνουν ουδέποτε πραγματικότητα και τις πραγματικές σου ικανότητες; 

Δεν λέω ότι είσαι μίζερος/η, απλώς σε ρωτάω αν η δική σου μίζερη ματαιοδοξία έχει εκφραστεί φέροντας κάποιο αποτέλεσμα ώστε να φύγει από το φάσμα της ουτοπίας. 

Είναι μια απλή συζήτηση που θα έρθεις αντιμέτωπος/η με τον εαυτό σου. Εγώ είμαι στον άχαρο ρόλο που παρόλα αυτά απολαμβάνω να είμαι. Σπάω τα σύννεφα στα οποία πετάει ο νους σου. Οπότε συνεχίζουμε με τον μικρό μας άβολο διάλογο. Τι έχεις αμφισβητήσει τελευταία επάνω σου; Πέραν της εξωτερικής εμφάνισης προφανώς, ας ξεχωρίσουμε από την αρχή τις ρηχές αντιλήψεις. 

Δεν είναι απογοήτευση. Ούτε αποτυχία. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να στεναχωρήσει κάποιον μια αλήθεια που αν κοιτούσε 1 δευτερόλεπτο παραπάνω τον καθρέφτη του θα το έβλεπε. Μια απλή καθημερινή εικόνα είναι. 

Δέχεσαι να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου με κοσμητικά επίθετα που θεωρείς ότι δεν σου αξίζουν αλλά σε αντιπροσωπεύουν; Μέχρι που είναι τα όρια της κριτικής που μπορείς να αντέξεις; Το τι θα δεχτείς είναι τόσο υποκειμενικό που δεν έχει καμία σημασία, είτε το θέλεις είτε όχι, είτε το πιστεύεις είτε όχι, ο ρεαλισμός δεν μπορεί να μεταφραστεί αν έχεις τα μάτια σου κλειστά. 

Ο μεγαλύτερος μου φόβος για να γυρίσουμε και λίγο σε εμένα ώστε να σου δώσω πάσα, είναι να γεράσω. Δεν ήταν πάντα αυτός ο φόβος μου αλλά επηρεάστηκα όπως οι έφηβες στις αμερικανικές ταινίας και μου έχω κάνει δικό μου τον φόβου αλλουνού. 

Δεν φοβάμαι τα γηρατειά επειδή οδηγούν στον θάνατο, όλα οδηγούν στον θάνατο δεν θα περιμένω τα γηρατειά για να το συνειδητοποιήσω αυτό. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να εξυπηρετήσω τον εαυτό μου, φοβάμαι τον διαρκή φυσικό πόνο, φοβάμαι την διαφθορά του μυαλού. 

Αν ο φόβος κάποιου είναι ο θάνατος τότε δεν ξέρει να ζει. Αυτό δεν θυμάμαι αν το διάβασα σε κάποιο βιβλίο του Σοπενχάουερ ή του Νίτσε αλλά σίγουρα το έχω παραποιήσει λίγο για να ταιριάζει σε μένα. 

Τέλος θέλω να κοιτάξω στα μάτια και να σε ρωτήσω την τελευταία ερώτηση για σήμερα. 

Αύριο όταν ανοίξεις τα μάτια σου, έχεις αποφασίσει τι θέλεις να αντικρίσεις στον καθρέφτη; Αυτό που έγινες ή αυτό που θα ήθελες να γίνεις; 

Μην μου πεις ότι έχεις αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο. Το αύριο σου δεν θα έρθει, το τώρα υπάρχει. 

Κοιμήσου, ο κόσμος θα είναι και αύριο εκεί για να σου θυμίζει πόσο ασήμαντοι είμαστε όταν ξυπνάμε χωρίς πραγματικό σκοπό, χωρίς ρεαλισμό,  χωρίς ανάσες.