Πολιτικαλ κορεκτ Χριστούγεννα

Κάθε εναλλακτική μορφή ζωής που σέβεται την υπαρξιακή της υπόσταση (σχεδόν αστείο), οφείλει να κρίνει τις γιορτές των Χριστουγέννων ως μια καταναλωτική εορτή, όπου κάποιοι δεν εργάζονται ενώ άλλοι εργάζονται πολύ περισσότερες ώρες από τις υπόλοιπες μέρες. Η τάξη που κυριαρχεί είναι αυτή που οι μέρες αυτές λογαριάζονται για αργίες. Οπότε δίνουμε βάση στο να είμαστε λίγο πιο ευγενικοί σε όσους εργάζονται αυτές τις μέρες. Φυσικά το τονίζουμε με κάθε ευκαιρία είτε είμαστε εμείς αυτοί που εργάζονται είτε όχι, διότι πρέπει να διαχωρίσουμε την θέση μας από την υπόλοιπη κοινωνία που απολαμβάνει τις χρυσόσκονες και τα φαγητά.

Το γεγονός πως όλοι μαζευόμαστε, αναγκαστικά με την οικογένεια μας για να φάμε, τι πιο πρωτότυπο γίνεται αντικείμενο προβολής της οικογενειακής συνοχής και αγάπης. Αν έχετε τζάκι ή μεγάλη τραπεζαρία είστε καλύτερη οικογένεια από όσους δεν μαζεύονται επειδή κάποιος δουλεύει. Αν κάποιος έχει φύγει από την ζωή αυτή, πρέπει να αναφερθεί, με μελοδραματικό ύφος διότι η προσοχή δεν κρίνεται από τις επικοινωνιακές ικανότητες μας αλλά από το πόσο πολύ μας έχει πληγώσει η ζωή που είναι άδικη αλλά και γλυκιά ταυτόχρονα και εμείς πρέπει κάπως να εκφραστούμε δημόσια τα συναισθήματα αυτά. Ναι το είπα, όχι πως δεν το έχω κάνει κι εγώ, δεν θεωρώ ότι η δική μου ανθρώπινη υπόσταση επηρεασμένη από τις δυνατότητες των σοσιαλ μιντια δεν θα εκμεταλλευτεί υποσυνείδητα το συναισθηματικό χάος που υπάρχει γύρω και μέσα μας.

Οπότε έχουμε και λέμε, γεννήθηκε ένα κατ’ εμέ φανταστικό πρόσωπο, η γέννηση αυτή φέρνει 2018 χρόνια μετά έκρηξη οικογενειακής θαλπωρής, φαγητό, ποτό, δώρα και ότι άλλο μας ευχαριστεί και μας φαίνεται σπουδαίο. Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για τους πολιτικαλ κορέκτ ανθρώπους και για εμάς. Εμείς, είμαστε αυτοί που αυτές τις στιγμές τις ζούμε περισσότερες μέρες τον χρόνο, χωρίς το πρόσχημα μιας εορτής, με όσο το δυνατόν λιγότερο προσβλητική συμπεριφορά ως προς τους υπόλοιπους ενθουσιασμένους και μελαγχολικούς ανθρώπους. Δεν σημαίνουν τίποτα τα Χριστούγεννα, όπως δεν σημαίνει τίποτα αυτό το κείμενο. Αλλά είναι παράγωγο αυτής της κοινωνίας και έχει θέση στον κόσμο εφόσον δεν είναι φανταστικό.

Καλές γιορτές.

Με αφορμή την φιλία

Από εδώ ο άνθρωπος που και σε μπουρδέλο να τον πας, θα γίνει φίλος με όλες και δεν θα μπορεί να τις δει ερωτικά. Από εδώ ο Βασίλειος Καφαντάρης aka Μίκαελ Κορλεόνε των φτωχών, κλείνει σήμερα τα 25 χρόνια εν ζωή.

Αφορμή λοιπόν να γράψω για την φιλία και το πως την αντιλαμβάνομαι. Μέσα από την μέχρι σήμερα τροπή της ζωής μου, μπορώ να πω πως νιώθω πλήρης που ήρθαν έτσι τα πράγματα και τον γνώρισα. Από την πρώτη μέρα που προσπαθούσα μάταια να του εξηγήσω που είναι το πρώτο μου σπίτι στην Ορεστιάδα, μέχρι την τελευταία μέρα που πήγαμε για κρασί και 5 χρόνια μετά δεν είχα σπίτι στην πόλη αυτή. Το πρώτο γέλιο, η πρώτη λάθος συνεννόηση, η πρώτη εξομολόγηση, το πρώτο μεθύσι, τα πρώτα νεύρα, η πρώτη συζήτηση. Έγιναν όλα τόσο εύκολα και γρήγορα που δεν κατάλαβα πότε σου έδωσα ένα κομμάτι από τον εαυτό μου, δεν κατάλαβα πότε κατέλαβες μόνιμη θέση στη καρδιά μου. Περάσαμε ώρες, μέρες και χρόνια μαζί ώσπου δεν υπάρχει τίποτα δικό μου που να μην είναι και δικό σου. Η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια που αισθάνομαι όταν μιλάω μαζί σου, όσο μακριά κι αν είσαι έχουν τόσο μεγάλη αξία για εμένα που βρίσκω όλο το νόημα της ζωής μου μέσα στη φιλία μας. Έχω ερωτευτεί κάθε πτυχή του χαρακτήρα σου και αγαπάω κάθε συναίσθημα που εκφράζεις. Ποτέ δεν έκρινες λόγια και πράξεις μου, πάντα ήσουν η συμπαράσταση και ο ώμος για να εξομολογήσω τους πιο σκοτεινούς προβληματισμούς μου. Ήσουν εκεί μέρες που δεν ήταν ο εαυτός μου εκεί και μου θύμιζες πως όλα στον κόσμο έχουν αξία και η ζωή είναι ωραία, επειδή την επόμενη μέρα που ξημερώνει θα είσαι και εσύ μέσα στον κόσμο αυτό. Με βοήθησες να πιστέψω τόσο πολύ στη φιλία χωρίς όρια, χιλιομετρικά, χρονικά, να ξέρω πως όσος καιρός και αν περάσει θα είναι όλα όπως τα αφήσαμε, χωρίς να φθείρονται οι δεσμοί που χτίσαμε.

Κάφα, με έκανες να αισθάνομαι ζωντανή, κομμάτι ενός κόσμου που απεχθάνομαι, μέρος μιας κοινωνίας που σαπίζει. Με έκανες να δω το φως πέραν από τον εγωιστικό μου σκατοχαρακτήρα. Σε ευχαριστώ πολύ για όλα. Και για όσα χρόνια είσαι ακόμα σε αυτόν τον πλανήτη θέλω να είσαι καλά, κι αν δεν είσαι να μου λες να έρχομαι να σε βλέπω ή να με παίρνεις τηλέφωνο και να περνάμε μαζί όλα τα άσχημα και τα όμορφα που έρχονται στις ζωές μας. Θέλω να ξέρεις ότι αξίζει η δική σου ύπαρξη περισσότερο από πολλών ανθρώπων μαζί.

Χρόνια σου πολλά και καλά φίλε μου.

Περιμένοντας το μέλλον

Κάποιες από τις 24 ώρες της ημέρας, όσο κι αν το αποφεύγω αναγκαστικά βάζω την αντίληψη μου σε λειτουργία.

Πολλές φορές, ειδικά όταν είμαι με άλλους ανθρώπους προσπαθώ να βάζω φίλτρα σε όσα ακούω ώστε να μην χρειαστεί να μπουν στις σκέψεις μου και αναλυθούν.

Ίσως φοβάμαι να ακούσω πραγματικά ασήμαντα πράγματα γιατί μετά νιώθω η ίδια ασήμαντη. Ίσως πάλι η ελαφρότητα της στιγμής με βολεύει στις κοινωνικές μου επαφές.

Σίγουρα οι στιγμές που μιλάω σοβαρά για πράγματα που με προβληματίζουν είναι σπάνιες, αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ να βρω το κατάλληλο κλίμα από τους γύρω μου ώστε να εμβαθύνω στην άβυσσο που βλέπω.

Το επίπεδο της αντίληψης και η διάθεση για εξερεύνηση των βαθύτερων νοημάτων των συναισθημάτων είναι αρκετά χαμηλό. Η συχνότητα στην οποία εκπέμπω τις σκέψεις μου είναι διαφορετική –μπορώ να πω και υψηλότερη- από αυτήν των συναναστροφών μου.

Το γράφω αυτό έχοντας σχεδόν σκιαγραφήσει την ψυχοσύνθεση του εαυτού μου. Προφανώς τα αποτελέσματα δεν κλίνουν προς τον παράδεισο, αλλά στη φάση αναπροσαρμογής κάποιων συναισθημάτων σε άλλους τομείς αρχίζω να αντιλαμβάνομαι την ασημαντότητα μου.

Την αντίληψη αυτή δεν θέλω να την αναλύσω ούτε με τον ίδιο μου τον εαυτό του, ξέρω που οδηγεί και δεν είμαι έτοιμη να φτάσω στο στάδιο αυτό. Έχω όμως μια εξαιρετική ικανότητα να διαγράφω εντελώς τις ανούσιες αναμνήσεις. Μπορεί να μην θέλω να τις αντιμετωπίσω και να τις βάζω κάτω από το πατάκι, ή μπορεί να κρατώ την μνήμη μου καθαρή από καταλήψεις.

Παρόλα αυτά, η αίσθηση που δίνει το να αφήνεσαι τελείως στην κατεύθυνση του ανέμου, χωρίς να υπάρχουν σύνορα στην ψυχική ισορροπία είναι κάτι που αποζητώ αλλά δεν συμβαίνει. Προφανώς τα εμπόδια με προβληματίζουν, αλλά γιατί να τρέξω μια διαδρομή με εμπόδια ενώ μπορώ να χαθώ σε έναν δικό μου δρόμο με αμέτρητες διαδρομές;

Εφόσον δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι ώστε να δημιουργήσουμε το κύκνειο άσμα μας, ούτε πραγματικά δεσμευμένοι με έναν μόνο σκοπό, γιατί η πραγματικότητα λοιπόν να είναι προτεραιότητα ενώ είναι η πηγή της κάθε ματαιοδοξίας;

Μου αρέσουν πολλά στον κόσμο αυτό, δεν ξεχωρίζω τα καλά από τα κακά, αντιθέτως βρίσκω γοητευτική την ωμή εικόνα του κόσμου. Τα χρόνια που έρχονται σίγουρα μου δημιουργούν μια ανυπομονησία, όμως αν είναι ανούσια και ασήμαντα όπως σήμερα, γιατί να περιμένω ένα τέλος που δεν είναι δικό μου;

Ακόμη δεν έχω καταφέρει να εκφράσω γραπτά τις πιο σκοτεινές οπτικές του μυαλού μου και ήδη αισθάνομαι πως πρέπει να μάθω τι υπάρχει μετά από αυτές. Ενώ αυτά που αφήνουμε πίσω είναι πιο σημαντικά από αυτά που θα συναντήσουμε μετά, δεν μπορώ να μείνω πίσω επειδή με κρατάει οτιδήποτε δεν είμαι εγώ.

Χωρίς καμία ελπίδα για απελευθέρωση, δημιουργώ παράλληλες διαδρομές με εμπόδια φανταστικά, ώστε όταν έρθει η στιγμή να περάσω τα δικά μου να έχουν γίνει ξένα.

Μια φιλοξενούμενη στο σώμα μου, μια εξερευνήτρια στο μυαλό μου.
Με τον εαυτό μου είμαστε φίλοι, όχι όμως ένα.
Γιατί ξέρω πως όταν εγώ φεύγω, αυτός μένει εδώ.
Με προετοιμάζει για την πραγματική μοναξιά της ζωής μετά την συνειδητοποίηση.

Εξωτερίκευση ενέργειας

Όταν κοιτάω ψηλά νομίζω πως γυρνά πίσω ο χρόνος
και μια θάλασσα δημιουργείται από τα προηγούμενα δάκρυα.
Υπάρχουν σε κάθε πόλη μέρη όπου καίει συνεχώς μια φωτιά
και καταστρέφει την χαρά στις αναμνήσεις.

Είναι ψυχές που καίγονται ακόμα από τις φωτιές
και κάθε ξημέρωμα ανοίγουν της σκηνής τους τις κουρτίνες.
Λάμπουν τόσο πολύ εσωτερικά που έχουν κάψει το περιτύλιγμα τους
και τριγυρνούν γυμνοί σε ένα θέατρο χωρίς κερκίδες.

Κάθε φορά που τα χρώματα στον ουρανό είναι θολά
και όλοι νομίζουν πως χάθηκε το τοπίο, εκείνοι κοιτούν ψηλά.
Μπορούν να καθαρίσουν την δυσοσμία του κόσμου όμως
είναι στραμμένοι και ζαλισμένοι στις αναπάντητες αιτίες. 

Μπορούσες και καλύτερα

Σήμερα κάποια παιδιά πέρασαν στη σχολή που ήθελαν, κάποια άλλα σε μια σχολή που δεν ήθελαν και κάποια άλλα παιδιά δεν πέρασαν πουθενά. Το σύστημα των πανελλαδικών έχει αυτές τις τρεις επιλογές. Χωρίς να υπάρχει κάποια επιλογή, τα παιδιά θα τοποθετηθούν σε μια από τις τρεις αυτές κατηγορίες. Δεν μετράει πουθενά ο μαθητής ως άνθρωπος αλλά ως αριθμός. Αξιολογείται και κατηγοριοποιείται όχι μόνο από το αν έγραψε καλά αλλά από το πια κατηγορία θα είναι αυτή που έχει μια τυχερή θέση για αυτόν. Η καλή βαθμολογία είναι υποκειμενική. Κάπου εδώ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η ανθρώπινη όψη των πανελλαδικών και να εξαρτάται από την ίδια την σχολή αν ένας μαθητής μπορεί και θέλει να αντεπεξέλθει στο πρόγραμμα σπουδών της ώστε να αποφασίσει χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα μαθήματα που δεν έχουν σχέση με αυτό που θα ακολουθήσει ο μαθητής. Αλλά οι πανελλαδικές δεν έχουν ανθρώπινη όψη. Δεν μετράει ο παράγοντας άνθρωπος.

Σε κάποιες δικές μου προσωπικές εμπειρίες, ήρθα αντιμέτωπη με τις συμβουλευτικές – καλοπροαίρετες απόψεις τύπου: και τι υπάρχει για να κάνεις εσύ με το πτυχίο αυτό; εχει λεφτά το αντικείμενο σου ή μόνο στο δημόσιο με μέσω μπορείς να μπεις αλλά εσύ έχεις μέσο δεν σε φοβάμαι θα σε βολέψει η μαμά, δεν ήταν το μυαλό σου για αυτή τη σχολή έπρεπε να περάσεις σε κάποια καλύτερη ή να βγεις στο εξωτερικό, αυτά που μαθαίνεται εσείς εκεί θα τα χρησιμοποιήσετε ποτέ; Κτλ. Δεν ξέρω αν πιστεύουν όντως πως θα ήμουν καλός δικηγόρος διότι κάνω ορθογραφικά λάθη, ούτε αν θα ήμουν ο καλύτερος γιατρός γιατί σιχαίνομαι τα αίματα και τους ανθρώπους. Αυτό που με εντυπωσιάζει όμως και δεν βαριέμαι ποτέ να μαθαίνω πράγματα για αυτό και ιδίως για την προστασία του είναι το περιβάλλον.

Σίγουρα δεν έγραψα καλά στις πανελλαδικές, δεν πέρασαν στην πρώτη μου επιλογή, αλλά πάντα ήξερα σε τι αντικείμενο ταιριάζω και δεν πέρασαν πέντε χρόνια από την ζωή μου πιστεύοντας πως άξιζα περισσότερα, αν κάποια στιγμή μου συμβεί αυτό μπορώ να απαιτήσω μόνη μου αυτά που θεωρώ πως δικαιούμαι και αξίζω, δεν χρειάζομαι βοήθεια από ανθρώπους που για να αισθανθούν ανώτεροι, προσπαθούν να βρουν ψεγάδια και να μειώσουν την ευτυχία των γύρω τους. Εάν κάποιοι πιστεύουν ότι άξιζα περισσότερα θα μπορούσαν να ήταν δίπλα μου και να μου τα δίνουν, η κριτική τους δεν αρκεί για να πιστέψω πως με νοιάζονται.

Σε όλους αυτούς λοιπόν που θεωρούν πως εγώ ή οποιοσδήποτε άξιζε περισσότερα ή κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει, θα πρότεινα να ρωτάνε πρώτα αν είμαι ευτυχισμένη με την επιλογή μου αυτή. Θα σας απαντούσα πως είμαι ικανοποιημένη με κάθε μου επιλογή και θα στηρίζω τις αποφάσεις μου μέχρι τέλους γιατί αυτές με έφτασαν σήμερα να είμαι νοητικά στο επίπεδο που χρειάζεται για να μην επηρεάζομαι από πικρόχολα σχόλια και δήθεν συμβουλές που προσπαθούν να κλονίσουν την αυτοπεποίθηση μου και να με κάνουν να αμφιβάλω για την ίδια μου την ύπαρξη. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν οι γύρω μας μέχρι που φτάνει η αντίληψη μας απέναντι στις συμπεριφορές και στα λεγόμενα τους, η ανοχή μας έχει κάποια όρια τα οποία όταν ξεπεραστούν δεν είμαστε υποχρεωμένοι από ευγένεια να τους ακούμε, θα πούμε κάποια στιγμή ότι σας γράφουμε στα αρχίδια μας και αν θέλετε να τα πάμε καλά να αλλάξουν θέμα. 

Απλά καθημερινά πράγματα.

27 Μαίου 1963 Θεσσαλονίκη

Εν όψη της ημέρας, θα ήθελα να εκφράσω την άποψη μου σχετικά με την διαστρέβλωση των πληροφοριών, την προπαγάνδα των social media, την δύναμη της τακτικής του Τρίτου Κύματος και την έλλειψη γνώσεων, κρίσεως, αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς της κοινωνίας μας.

Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Η ευθύνη του εγκλήματος είναι στα χέρια της τότε κυβέρνησης που γνώριζε την δύναμη και την θέληση του παρακράτους και άφησε τα γεγονότα να εκτυλιχτούν μόνα τους.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται καθημερινά, σε απλές συζητήσεις όσο και σε πολιτικά τραπέζια. Όταν οι πληροφορίες που δεχόμαστε καθημερινά προέρχονται από ανώνυμες πηγές, με σχόλια που βασίζονται στη πατριαρχική και εθνική μας συνείδηση, δημιουργούν εντυπώσεις πέραν του πραγματικού για γεγονότα κάποιες φορές δεν έχουν συμβεί ποτέ. Όταν οι πληροφορίες αυτές έχουν εμπνευσμένες φράσεις που συνδέονται με την δική μας μισαλλόδοξη ζωή δεν τα περνάμε από φίλτρο κριτικής, διότι είτε μας βολεύει να εκφράζει κάποιος άλλος τα φρονήματα μας, είτε δεν έχουμε οι ίδιοι τις γνώσεις να θεμελιώσουμε μία άποψη.

Τα social media έχουν την δύναμη να προάγουν και να αναπαράγουν μαζικά τέτοιου είδους συνθήματα και ιδέες. Η ανάγκη να ανήκουμε σε μία μερίδα ανθρώπων που μάχεται για τα ιδανικά του μέσω διεστραμμένων ανθρώπων που εκπροσωπούν ανάξια κάποια από αυτά είναι μέρος της καθημερινής μας ρουτίνας. Άνθρωποι όλων των ηλικιών και βαθμίδων εκπαίδευσης καθώς και νοητικής αντίληψης ασπάζονται και υποστηρίζουν ιδεολογικές οργανώσεις, θέτοντας εθελοντικά τον εαυτό τους στη πρώτη γραμμή πυρός ενός κούφιου συστήματος.

Τέλος, η ένωση αυτή των ανθρώπων με κοινές ιδεολογικές απόψεις, βασισμένες σε ψευδείς και φθαρμένες πληροφορίες, που πηγάζουν από σκουριασμένα ιδανικά, γίνονται το Τρίτο Κύμα. Εναντιώνονται στις υπόλοιπες απόψεις και τις κατηγορούν ως αντιφρονούντες. Το ίδιο συμβαίνει και στις υπόλοιπες απόψεις, οχυρώνουν τα πλαίσια τους, εξοπλίζουν με πάθος τους συμμάχους τους και δίνονται σε μια μάχη δίχως τέλος, προβάλλοντας τα πολιτικά και κοινωνικά τους ιδεώδη σαν λάφυρα από λεηλασία μιας άλλη εποχής.

Σαν σήμερα κάποιοι δολοφόνησαν τον Λαμπράκη.

Σαν σήμερα κάποιο πλήθος έκρυψε τους δολοφόνους.

Σαν σήμερα κάποια μερίδα ανθρώπων τον προπηλάκιζαν και του πετούσαν πέτρες.

Μα εν έτη 2018 κάποιο αγανακτισμένο πλήθος τα έβαλε με έναν 75χρονο.

Το πρόσωπο του πλήθους είμαστε όλοι εμείς.

Που έχουμε παρωπίδες στα μάτια μας και δικαιολογούμαι με διάφορους τρόπους πράξεις που γεννούν βία.

Μπορεί το 1963 να έφταιγαν κάποιοι άλλοι, όμως σήμερα φταίμε εμείς. Όλοι εμείς.

Ακόμα και αν

Μέσα στα μάτια σου είδα πως καίγονται οι αναμνήσεις
είδα πως το φως της μέρας σβήνει μπρος στη μελαγχολία σου
στη διαδρομή που δεν ήταν δική μας τα αστέρια ακόμα λάμπουν
χωρίς οδηγό στο αιώνιο μονοπάτι της αναζήτησης του εαυτού

Δεν θυμάμαι την αίσθηση της μορφής σου
όταν τα σύννεφα σκεπάζουν την ψυχή σου
την ανάσα σου να δυσκολεύεται να βγει
ενώ διακόπτει της ζωής μου την συνέχεια

Μόλις μεθύσουμε από την μυρωδιά της βροχής
πριν στεγνώσει ο δρόμος από την έκρηξη μας
ενώ δεν έχουμε ακόμα ζήσει στο έπακρο τη στιγμή
και κύματα ενθουσιασμού γεμίσουν το μυαλό μου

Θα ερχόμουν μαζί σου στα πέρατα του νου
ακόμα και αν χανόταν η λογική και σκούριαζε η σκέψη.

Ακούω τις χορδές της κιθάρας σου στα στενά της γειτονίας
βλέπω στο δρόμο χρώματα από τα μάτια σου
μυρίζω το άρωμα του δέρματος σου στον αέρα
μιλάω μόνη μου στις σειρήνες με τα δεσμά στο κατάρτι λυτά

Θα ερχόμουν μαζί σου στο χείλος της καταστροφής
ακόμα κι αν ζούσα στην καλύτερη εποχή του κόσμου.

Reborn in every possible place and time you want.

Είναι κάτι μεταξύ ουτοπίας και ωμής πραγματικότητας.

Στη πρώτη όψη θυμίζει παραμύθι που εκπληρώνει όλες τις προσδοκίες μιας ευτυχισμένης ζωής. Είναι όλες οι επιλογές που έχουν συμβεί σε απόλυτα σωστή τοποθέτηση, χωρίς κανένα ψεγάδι. Η αρχή και το τέλος μιας μικρής στιγμής που κλείνει ικανοποιημένη πλήρως από το περιεχόμενο της στιγμής. Άπειροι ομόκεντροι κύκλοι, κάθε καινούρια ζωή, κάθε μικρή αλλαγή, κάθε στιγμή.

Όπου κι αν βρίσκεσαι, μπορείς να αναγεννηθείς. Στα πιο εύπορα εδάφη και σε απότομους βράχους, αν ήρθε η στιγμή να κλείσεις έναν κύκλο, γεννιέσαι πάλι από την αρχή και φτιάχνεις έναν άλλο. Ο ίδιος άνθρωπος, οι ίδιες εμπειρίες, εξελιγμένες μορφές. Αφήνοντας πίσω κάτι τοξικό, κάτι ασθενικό, κάτι αταίριαστο. Τα ωφέλιμα φορτία της κάθε στιγμής οφείλεις να τα επωμιστείς μέχρι το τέλος. Διότι κάθε κύκλος έχει βάση εσένα, δεν μπορείς να θέσεις το κέντρο σου σε κανέναν άλλο, αλλιώς θα χάσεις όλους τους κύκλους και η ζωή σου δεν θα είναι παρά συμβόλαιο κομπάρσου. Είναι μονοπάτι που δεν έχει χαραγμένη πορεία, καμία κοινωνία, πατρίδα, θρησκεία ή οικογένεια δεν σου έστρωσε τον δρόμο για να μην σκοντάψεις. Είναι δικό σου μονοπάτι, αν δεν προσπαθήσεις να φυτρώσεις εκεί που πιάνουν μόνο οι δυνατοί σπόροι δεν έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις διευρυμένους από το κέντρο/εαυτό σου κύκλους. Και τι καλύτερο από το να βγαίνει η ψυχή σου από την φυλακή που ονομάσαμε σώμα, για να ταξιδέψει όπου επιθυμεί μονάχη. Είναι μια ουτοπία, ένα σημείο που όταν και αν φτάσεις θα ξεπεράσεις τους στερεοτυπικούς σου φόβους για την ζωή. Γιατί ζωή υπάρχει παντού γύρω μας, το μεγαλύτερο επίτευγμα της ψυχής είναι να συγχρονιστεί με το μυαλό ώστε να δραπετεύσουν μαζί και να αλλάξουν σώματα.

Η δεύτερη όψη είναι η πραγματικότητα, ωμή την χαρακτηρίζω γιατί είναι στυγνή, απότομη, βίαιη και άδικη. Γυρνώντας στην καθημερινότητα ανακαλύπτεις ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις από έναν φαύλο κύκλο. Υπάρχουν κάποιοι κύκλοι που εκλύουν πολύ περισσότερο από αυτούς της προσωπικής ευτυχίας. Ένας από αυτούς για παράδειγμα είναι τα χρήματα. Έχουν τόσες πολλές μορφές που κατέληξαν να αντιπροσωπεύουν την φωτιά και το νερό. Ο σκοπός του Ανθρώπου στον πλανήτη αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον σημερινό τρόπο ζωής, όμως πραγματικά πιστεύω πως ο τρόπος σκέψεις, υπό κατάλληλες συνθήκες μπορεί να οδηγηθεί από τα ενσωματωμένα του ένστικτα στο απάτητο μονοπάτι. Καταπιέζεται προτού εκφραστεί το σημαντικότερο συναίσθημα, αυτό που μας έφερε τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά στους άλλους ανθρώπους, η περιέργεια. Φρόντισε η κοινωνία (με την αμέριστη συμπαράσταση της θρησκείας) να στερεοτυπήσει το πιο παλιό μας ένστικτο με φράσεις όπως «η περιέργεια σκότωσε την γάτα». Είναι ωμή, γιατί καταπιέζει τις πιο λαμπερές πτυχές του είδους μας. Αυτές που έκαναν άλματα εξέλιξης, αυτές που μας εκτόξευσαν στο διάστημα. Αυτές που μας ανακατεύουν τις σκέψεις, μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε μόνοι μας στον κόσμο, πως πρέπει να κόψουμε τις ρίζες μας για να ξεφύγουμε από το χρυσό κλουβί.

Για αυτούς, που είναι η σκέψη τους χάος.

Που δυσκολεύονται να κοιμηθούν τα βράδια,
που ξυπνούν σε έναν κόσμο που δεν είναι δικός τους,
που μιλούν μια γλώσσα που δεν τους εκφράζει.

Για όλους εκείνους, που τα συναισθήματα τους κατακλύζονται από χρώματα.

Για εκείνους που οι κύκλοι τους αγκαλιάζουν τους μικρούς εγωιστικούς κύκλους των υπολοίπων, επειδή δεν απαρνήθηκαν την ανθρωπιά τους μέσα στην ωμή πραγματικότητα.
Κι ας νιώθουν μόνοι.

“He allowed himself to be swayed by his conviction that human beings are not born once and for all on the day their mothers give birth to them, but that life obliges them over and over again to give birth to themselves.” Gabriel García Márquez

Ποσοτικές Εμπειρίες

Έχοντας απέναντι μου ένα κοινό που στην πλειονότητα του προέρχεται από μικροαστικές κοινωνίες με βαθιά σεξιστικά και ρατσιστικά στερεότυπα αποφασίζω να υψώσω την φωνή μου. Έχοντας μπει σε πολλές συζητήσεις περί διαφόρων θεμάτων αντιλαμβάνομαι την ανάγκη των περισσότερων ανθρώπων της γενιάς μου να θέλουν να ξεφύγουν. Όμως δεν γίνεται μια ολόκληρη πόλη να καταδικάζει τις στερεοτυπικές συμπεριφορές αλλά ταυτόχρονα να υπάρχει η ίδια απαράλλακτη νοοτροπία. Κάτι προφανώς κάνουμε όλοι μας λάθος. Η βάση θεωρώ πως είναι το γεγονός πως κοιτάμε πρώτα το τι κάνουν οι άλλοι σε εμάς και κατακρίνουμε τα αδύνατα στοιχεία του χαρακτήρα μας, τα οποία βλέπουμε στους άλλους. Ενώ θα ήταν καλύτερα αν περιορίζαμε τις δικές μας μικρότητες απέναντι στον κόσμο, έπειτα να μην λαμβάναμε υπόψη τις μικρότητες του περίγυρου μας. Οι μικρότητες είναι μικρές ανασφάλειες που κρύβονται πίσω από καθημερινές εκφράσεις. Ένα φίλτρο που θα μπορούσαμε να έχουμε στα αυτιά μας θα λειτουργούσε με κριτήριο το κατά πόσο αυτά που ακούμε έχουν αποδέκτες εμάς ή απευθύνονται στους ίδιους που τα εκφράζουν. Πολλές από τις φορές που θιγόμαστε για κάτι που ειπώθηκε και θεωρήσαμε πως είναι προσωπικό ζήτημα που μας αφορά, ήταν απλώς μια διατύπωση για την ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου που μας το είπε. Κάθε ένας από εμάς πρέπει να έχει την ικανότητα να καταλαβαίνει τους ανθρώπους που έχει επιλέξει να έχει δίπλα του, όταν μιλάνε, όταν πράττουν να βλέπει την εσωτερική πηγή που πηγάζουν τα συναισθήματα που εκφράζει η κάθε του κίνηση. Πέραν από το ότι αυτό αποτελεί σημαντικό παράγοντα για να κρατήσει χρόνια μια φιλία ή μια σχέση, αποτελεί επίσης σημάδι προσωπικής ισορροπίας και γνώσης του εαυτού μας.

Μετά από αυτήν την εισαγωγή που προορίζεται για τα άτομα που δεν έχει τύχει να συνομιλήσω θα μπω στο θέμα. Εμπειρίες σε αριθμούς. Σε όλους τους τομείς οι εμπειρίες δεν είναι ποσοτικές μεταβλητές αλλά ποιοτικές. Σαν παράδειγμα θα πάρω ένα από τα αγαπημένα θέματα όλων μας. Σεξουαλικές εμπειρίες.

Ένας αριθμός καθορίζει τις εμπειρίες των κοριτσιών και των αγοριών. Με πόσους έχεις πάει;

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όριο, το οποίο καθορίζεται από τις δικές του εμπειρίες. Οπότε δεν υπάρχει όριο. Αλλά κάνουμε πως υπάρχει δημιουργώντας ψεύτικα όρια.

Ποια είναι όμως τα «λογικά» επίπεδα που πρέπει να κυμαίνονται οι αριθμοί;

Είναι πολύ απλό. Αν κάποια πάει με έναν με 10 ή 100 άντρες και η επόμενη φορά της είναι με γυναίκα έχει 2 εμπειρίες, οι 100 ήταν όντως πούτσα και η 101 ήταν κάτι διαφορετικό. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία εφόσον ήταν ίδια διαδικασία, ίδια εμπειρία με τα ίδια εργαλεία. Δεν αρκεί να αλλάξουν τα πρόσωπα από την στιγμή που προσφέρουν το ίδιο ακριβώς πράγμα. Αυτό το κάτι διαφορετικό είναι που σε οδηγεί στην ανακάλυψη της σεξουαλικότητας σου. Ειδικά στους άντρες. Δεν αρκεί να μην έχουν κάνει τίποτα με άλλον άντρα για να θεωρηθούν ετερόφυλοι, αυτό που δείχνει την πραγματική κλίση τους είναι η δοκιμή ώστε να ανακαλύψουν ότι δεν τους δίνει ικανοποίηση κάποιος άλλος αλλά κάποια άλλη. Εφόσον δεν υπάρχει αυτή η ποικιλία στις σεξουαλικές τους εμπειρίες και έχουν χρησιμοποιήσει μόνο ένα εργαλείο δεν μπορούν να κρίνουν τις επιλογές των υπολοίπων. Έχουν μια εμπειρία που έχει επαναληφθεί κάποιες φορές, δεν έχει όμως καμία αξία ο αριθμός από την στιγμή που δεν γνωρίζει τι αίσθηση θα είχε το κάτι διαφορετικό και αν θα ικανοποιούσε περισσότερο ή λιγότερο τις ανάγκες του.

Ακριβώς η ίδια λογική υπάρχει σε όλους τους τομείς. Για να έχει ένας άνθρωπος εμπειρίες στην ζωή του πρέπει να δοκιμάσει διαφορετικές δουλειές, διαφορετικές καθημερινότητες, διαφορετικές σεξουαλικές επιλογές, διαφορετικές χώρες, διαφορετικούς τύπους τσιγάρου, διαφορετικά μέσα μαζικής μεταφοράς, διαφορετικές πόλεις, διαφορετικές φιλίες, διαφορετικές σχέσεις, διαφορετικές ασχολίες, διαφορετικές γνώσεις.

Έχουμε μια επιθυμία να μεταφράζουμε ότι υπάρχει γύρω μας σε αριθμούς, κατανοούμε πιο εύκολα κατατάσσοντας σε κατηγορίες τις ζωές μας ώστε να μπορέσουμε να κρίνουμε και να συγκρίνουμε το πόσο σημαντικοί είμαστε εμείς και τα υλικά αγαθά μας σε σχέση με των άλλων. Ενώ το νόημα είναι να βρίσκουμε την σημαντικότητα του κάθε συναισθήματος, κάθε πράξης, κάθε λόγου και κάθε αγαθού σε σχέση με εμάς και την ποιοτική ικανοποίηση που μας δίνει η κάθε μας εμπειρία χωρίς να υπάρχει τίποτα άλλο ανάμεσα σε εμάς και στην προσωπική μας ευτυχία.

Δεν έχω την ψευδαίσθηση πως με ένα κείμενο θα αλλάζω την νοοτροπία των ανθρώπων γύρω μου, αυτό που με ικανοποιεί είναι η προσπάθεια και το αποτέλεσμα της έκφρασης των σκέψεων μου σε γράμματα. Επειδή τα γραπτά είναι που μένουν και επειδή νιώθω περισσότερο ελεύθερη όταν ξέρω πως δεν έχω κάποια άποψη να κρύψω, δεν χρειάζεται να δικαιολογήσω κάποια συμπεριφορά και κάποια λόγια, γνωρίζω ότι λέω περισσότερα από όσα πρέπει αλλά όταν γράφω, γράφω τα απαραίτητα για να ξυπνήσω την συνείδηση μου και την συνείδηση όσων μπορούν να κατανοήσουν τις απλές φυσικές ανάγκες του ανθρώπου χωρίς τους κοινωνικούς θεσμούς σε ρόλο περίφραξης του νου.