Περιμένοντας το μέλλον

Κάποιες από τις 24 ώρες της ημέρας, όσο κι αν το αποφεύγω αναγκαστικά βάζω την αντίληψη μου σε λειτουργία.

Πολλές φορές, ειδικά όταν είμαι με άλλους ανθρώπους προσπαθώ να βάζω φίλτρα σε όσα ακούω ώστε να μην χρειαστεί να μπουν στις σκέψεις μου και αναλυθούν.

Ίσως φοβάμαι να ακούσω πραγματικά ασήμαντα πράγματα γιατί μετά νιώθω η ίδια ασήμαντη. Ίσως πάλι η ελαφρότητα της στιγμής με βολεύει στις κοινωνικές μου επαφές.

Σίγουρα οι στιγμές που μιλάω σοβαρά για πράγματα που με προβληματίζουν είναι σπάνιες, αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ να βρω το κατάλληλο κλίμα από τους γύρω μου ώστε να εμβαθύνω στην άβυσσο που βλέπω.

Το επίπεδο της αντίληψης και η διάθεση για εξερεύνηση των βαθύτερων νοημάτων των συναισθημάτων είναι αρκετά χαμηλό. Η συχνότητα στην οποία εκπέμπω τις σκέψεις μου είναι διαφορετική –μπορώ να πω και υψηλότερη- από αυτήν των συναναστροφών μου.

Το γράφω αυτό έχοντας σχεδόν σκιαγραφήσει την ψυχοσύνθεση του εαυτού μου. Προφανώς τα αποτελέσματα δεν κλίνουν προς τον παράδεισο, αλλά στη φάση αναπροσαρμογής κάποιων συναισθημάτων σε άλλους τομείς αρχίζω να αντιλαμβάνομαι την ασημαντότητα μου.

Την αντίληψη αυτή δεν θέλω να την αναλύσω ούτε με τον ίδιο μου τον εαυτό του, ξέρω που οδηγεί και δεν είμαι έτοιμη να φτάσω στο στάδιο αυτό. Έχω όμως μια εξαιρετική ικανότητα να διαγράφω εντελώς τις ανούσιες αναμνήσεις. Μπορεί να μην θέλω να τις αντιμετωπίσω και να τις βάζω κάτω από το πατάκι, ή μπορεί να κρατώ την μνήμη μου καθαρή από καταλήψεις.

Παρόλα αυτά, η αίσθηση που δίνει το να αφήνεσαι τελείως στην κατεύθυνση του ανέμου, χωρίς να υπάρχουν σύνορα στην ψυχική ισορροπία είναι κάτι που αποζητώ αλλά δεν συμβαίνει. Προφανώς τα εμπόδια με προβληματίζουν, αλλά γιατί να τρέξω μια διαδρομή με εμπόδια ενώ μπορώ να χαθώ σε έναν δικό μου δρόμο με αμέτρητες διαδρομές;

Εφόσον δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι ώστε να δημιουργήσουμε το κύκνειο άσμα μας, ούτε πραγματικά δεσμευμένοι με έναν μόνο σκοπό, γιατί η πραγματικότητα λοιπόν να είναι προτεραιότητα ενώ είναι η πηγή της κάθε ματαιοδοξίας;

Μου αρέσουν πολλά στον κόσμο αυτό, δεν ξεχωρίζω τα καλά από τα κακά, αντιθέτως βρίσκω γοητευτική την ωμή εικόνα του κόσμου. Τα χρόνια που έρχονται σίγουρα μου δημιουργούν μια ανυπομονησία, όμως αν είναι ανούσια και ασήμαντα όπως σήμερα, γιατί να περιμένω ένα τέλος που δεν είναι δικό μου;

Ακόμη δεν έχω καταφέρει να εκφράσω γραπτά τις πιο σκοτεινές οπτικές του μυαλού μου και ήδη αισθάνομαι πως πρέπει να μάθω τι υπάρχει μετά από αυτές. Ενώ αυτά που αφήνουμε πίσω είναι πιο σημαντικά από αυτά που θα συναντήσουμε μετά, δεν μπορώ να μείνω πίσω επειδή με κρατάει οτιδήποτε δεν είμαι εγώ.

Χωρίς καμία ελπίδα για απελευθέρωση, δημιουργώ παράλληλες διαδρομές με εμπόδια φανταστικά, ώστε όταν έρθει η στιγμή να περάσω τα δικά μου να έχουν γίνει ξένα.

Μια φιλοξενούμενη στο σώμα μου, μια εξερευνήτρια στο μυαλό μου.
Με τον εαυτό μου είμαστε φίλοι, όχι όμως ένα.
Γιατί ξέρω πως όταν εγώ φεύγω, αυτός μένει εδώ.
Με προετοιμάζει για την πραγματική μοναξιά της ζωής μετά την συνειδητοποίηση.