Έχοντας απέναντι μου ένα κοινό που στην πλειονότητα του προέρχεται από μικροαστικές κοινωνίες με βαθιά σεξιστικά και ρατσιστικά στερεότυπα
αποφασίζω να υψώσω την φωνή μου. Έχοντας μπει σε πολλές συζητήσεις περί
διαφόρων θεμάτων αντιλαμβάνομαι την ανάγκη των περισσότερων ανθρώπων της γενιάς
μου να θέλουν να ξεφύγουν. Όμως δεν γίνεται μια ολόκληρη πόλη να καταδικάζει τις
στερεοτυπικές συμπεριφορές αλλά ταυτόχρονα να υπάρχει η ίδια απαράλλακτη
νοοτροπία. Κάτι προφανώς κάνουμε όλοι μας λάθος. Η βάση θεωρώ πως είναι το γεγονός
πως κοιτάμε πρώτα το τι κάνουν οι άλλοι σε εμάς και κατακρίνουμε τα αδύνατα
στοιχεία του χαρακτήρα μας, τα οποία βλέπουμε στους άλλους. Ενώ θα ήταν
καλύτερα αν περιορίζαμε τις δικές μας μικρότητες απέναντι στον κόσμο, έπειτα να
μην λαμβάναμε υπόψη τις μικρότητες του περίγυρου μας. Οι μικρότητες είναι
μικρές ανασφάλειες που κρύβονται πίσω από καθημερινές εκφράσεις. Ένα φίλτρο που
θα μπορούσαμε να έχουμε στα αυτιά μας θα λειτουργούσε με κριτήριο το κατά πόσο
αυτά που ακούμε έχουν αποδέκτες εμάς ή απευθύνονται στους ίδιους που τα
εκφράζουν. Πολλές από τις φορές που θιγόμαστε για κάτι που ειπώθηκε και
θεωρήσαμε πως είναι προσωπικό ζήτημα που μας αφορά, ήταν απλώς μια διατύπωση
για την ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου που μας το είπε. Κάθε ένας από εμάς πρέπει
να έχει την ικανότητα να καταλαβαίνει τους ανθρώπους που έχει επιλέξει να έχει
δίπλα του, όταν μιλάνε, όταν πράττουν να βλέπει την εσωτερική πηγή που πηγάζουν
τα συναισθήματα που εκφράζει η κάθε του κίνηση. Πέραν από το ότι αυτό αποτελεί
σημαντικό παράγοντα για να κρατήσει χρόνια μια φιλία ή μια σχέση, αποτελεί επίσης
σημάδι προσωπικής ισορροπίας και γνώσης του εαυτού μας.
Μετά από αυτήν την εισαγωγή που
προορίζεται για τα άτομα που δεν έχει τύχει να συνομιλήσω θα μπω στο θέμα.
Εμπειρίες σε αριθμούς. Σε όλους τους τομείς οι εμπειρίες δεν είναι ποσοτικές
μεταβλητές αλλά ποιοτικές. Σαν παράδειγμα θα πάρω ένα από τα αγαπημένα θέματα
όλων μας. Σεξουαλικές εμπειρίες.
Ένας
αριθμός καθορίζει τις εμπειρίες των κοριτσιών και των αγοριών. Με πόσους έχεις πάει;
Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όριο, το οποίο
καθορίζεται από τις δικές του εμπειρίες. Οπότε δεν υπάρχει όριο. Αλλά κάνουμε πως
υπάρχει δημιουργώντας ψεύτικα όρια.
Ποια είναι όμως τα «λογικά» επίπεδα που
πρέπει να κυμαίνονται οι αριθμοί;
Είναι πολύ απλό. Αν κάποια πάει με έναν
με 10 ή 100 άντρες και η επόμενη φορά της είναι με γυναίκα έχει 2 εμπειρίες, οι
100 ήταν όντως πούτσα και η 101 ήταν κάτι διαφορετικό. Δεν έχει καμία απολύτως
σημασία εφόσον ήταν ίδια διαδικασία, ίδια εμπειρία με τα ίδια εργαλεία. Δεν
αρκεί να αλλάξουν τα πρόσωπα από την στιγμή που προσφέρουν το ίδιο ακριβώς
πράγμα. Αυτό το κάτι διαφορετικό είναι που σε οδηγεί στην ανακάλυψη της σεξουαλικότητας
σου. Ειδικά στους άντρες. Δεν αρκεί να μην έχουν κάνει τίποτα με άλλον άντρα
για να θεωρηθούν ετερόφυλοι, αυτό που δείχνει την πραγματική κλίση τους είναι η
δοκιμή ώστε να ανακαλύψουν ότι δεν τους δίνει ικανοποίηση κάποιος άλλος αλλά
κάποια άλλη. Εφόσον δεν υπάρχει αυτή η ποικιλία στις σεξουαλικές τους εμπειρίες
και έχουν χρησιμοποιήσει μόνο ένα εργαλείο δεν μπορούν να κρίνουν τις επιλογές
των υπολοίπων. Έχουν μια εμπειρία που έχει επαναληφθεί κάποιες φορές, δεν έχει όμως
καμία αξία ο αριθμός από την στιγμή που δεν γνωρίζει τι αίσθηση θα είχε το κάτι
διαφορετικό και αν θα ικανοποιούσε περισσότερο ή λιγότερο τις ανάγκες του.
Ακριβώς η ίδια λογική υπάρχει σε όλους τους
τομείς. Για να έχει ένας άνθρωπος εμπειρίες στην ζωή του πρέπει να δοκιμάσει
διαφορετικές δουλειές, διαφορετικές καθημερινότητες, διαφορετικές σεξουαλικές
επιλογές, διαφορετικές χώρες, διαφορετικούς τύπους τσιγάρου, διαφορετικά μέσα
μαζικής μεταφοράς, διαφορετικές πόλεις, διαφορετικές φιλίες, διαφορετικές σχέσεις,
διαφορετικές ασχολίες, διαφορετικές γνώσεις.
Έχουμε μια επιθυμία να μεταφράζουμε ότι
υπάρχει γύρω μας σε αριθμούς, κατανοούμε πιο εύκολα κατατάσσοντας σε κατηγορίες
τις ζωές μας ώστε να μπορέσουμε να κρίνουμε και να συγκρίνουμε το πόσο
σημαντικοί είμαστε εμείς και τα υλικά αγαθά μας σε σχέση με των άλλων. Ενώ το
νόημα είναι να βρίσκουμε την σημαντικότητα του κάθε συναισθήματος, κάθε πράξης,
κάθε λόγου και κάθε αγαθού σε σχέση με εμάς και την ποιοτική ικανοποίηση που μας
δίνει η κάθε μας εμπειρία χωρίς να υπάρχει τίποτα άλλο ανάμεσα σε εμάς και στην
προσωπική μας ευτυχία.
Δεν έχω την ψευδαίσθηση πως με ένα
κείμενο θα αλλάζω την νοοτροπία των ανθρώπων γύρω μου, αυτό που με ικανοποιεί
είναι η προσπάθεια και το αποτέλεσμα της έκφρασης των σκέψεων μου σε γράμματα.
Επειδή τα γραπτά είναι που μένουν και επειδή νιώθω περισσότερο ελεύθερη όταν
ξέρω πως δεν έχω κάποια άποψη να κρύψω, δεν χρειάζεται να δικαιολογήσω κάποια
συμπεριφορά και κάποια λόγια, γνωρίζω ότι λέω περισσότερα από όσα πρέπει αλλά
όταν γράφω, γράφω τα απαραίτητα για να ξυπνήσω την συνείδηση μου και την
συνείδηση όσων μπορούν να κατανοήσουν τις απλές φυσικές ανάγκες του ανθρώπου
χωρίς τους κοινωνικούς θεσμούς σε ρόλο περίφραξης του νου.