Εκεί,
στην ανηφόρα όταν δεν φαινόταν ο ορίζοντας θυμήθηκα πως κάτω υπάρχουν όλα όσα
δεν χρειάστηκαν το φως της ανατολής για να αποκαλύφθούν. Όμως τα αργά
βήματα, ο σταθερός χαρακτήρας και οι δόσεις αποφασιστικότητας δεν μου άφησαν
περιθώρια. Έπρεπε να δω την θέα πέρα από
το βουνό. Δεν με ενδιέφερε αν έβρισκα μια έρημο εμπρός μου γιατί δεν είχα στο
πλάνο μου τον γυρισμό, θα την διέσχιζα και αυτήν και ότι άλλο εμφανιζόταν
μπροστά μου. Κάποιες στιγμές μάλλον αδυναμίας θυμόμουν τι θα μπορούσα να
εξασφαλίσω με λίγη υπομονή ή με λίγη άγνοια. Ποτέ δεν ήταν αρκετά για να με
σταματήσουν, δεν ήθελα να γυρίσω το βλέμμα πίσω όλο το είναι μου είχε μία
επιθυμία. Κάθε φορά που ξυπνάει μέσα μου ο λύκος δεν μπορώ να κάνω πίσω, δεν
μπορώ να μείνω σε μια άκρη, δεν μπορώ να ανασάνω ήρεμα. Οτιδήποτε μπορούσε να
με κρατήσει θεωρήθηκε εχθρός μου. Έρχονται και φεύγουν οι στιγμές αυτές, χάνω και κερδίζω συνεχώς τις μάχες. Όταν όμως ο λύκος ξεκουράζεται υπάρχει μια μοναχικότητα στην κάθε
λέξη, στο κάθε δευτερόλεπτο, δεν θα έφευγα συνέχεια ούτε θα ξεχνούσα όλα
όσα άφηνα, όμως ήμουν μεταξύ συμβιβασμού και ανυπομονησίας. Τρομερό συναίσθημα
να είσαι ισορροπημένος στην πραγματικότητα και στην όαση σου. Δεν ξέρεις τι όνειρα
να κάνεις, δεν ξέρεις σε τι γλώσσα να μιλήσεις ούτε και ποιους ανθρώπους θέλεις
να ακούσεις. Ότι βλέπεις έχει μια τραγικά καθοδική πορεία και τίποτα δεν μπορεί
να αλλάξει προς το καλύτερο. Είναι ένα εγωιστικό στάδιο. Μια
μικρή στάση της λογικής και της αντίληψης. Παρόλο που δεν μένει στάσιμη η
κατάσταση αυτή φθείρει κατά πολύ το δυναμικό παρουσιαστικό.
Εκεί,
στην ανηφόρα όταν δεν φαινόταν ο ορίζοντας είχα μέσα μου μια φωτιά που δεν θα
έσβηνε ποτέ ολοσχερώς, μια ανακούφιση θα ένοιωθα μόνο όταν τα μάτια μου
έβρισκαν την ηρεμία που τρέφει η δημιουργία.
Εκεί,
στην ανηφόρα είδα τον ορίζοντα.
Πάνω
από τα σύννεφα μια ατελείωτη διαδρομή, ένας άγνωστος κόσμος και ένα καινούριο αύριο.
Το μόνο που με κράτησε για λίγο ήταν η ομορφιά του αδύνατου που σε κάθε βήμα έμοιαζε
να ταιριάζει στην ζωή μου.
Δεν
ονειρεύτηκα τίποτα από όλα αυτά που περιγράφω. Δεν γύρεψα αλλιώτικη ζωή για να
καμουφλάρω τα λάθη μου. Δεν πιάστηκα από τα μπατζάκια των κουστουμιών. Δεν ήταν
το γέλιο μου στημένο στην αυλαία.
Όσα επιθυμώ
ευελπιστώ να τα δει όλος ο κόσμος πρώτα και τελευταία πράξη μου ας είναι ένας αναστεναγμός
μπροστά στην ομορφιά που δεν θα χωράει στα μάτια των ανθρώπων. Αυτό θα αναζητώ
κάθε φορά, λίγη ακόμα ευτυχία.
Λίγη
ακόμα ευτυχία…
