Σήμερα που έχουμε εκλογές θυμήθηκα τι μάθαμε στο
δημοτικό στο γυμνάσιο και στο λύκειο για την δημοκρατία, για την πολιτική, για
την φιλοσοφία και την ρητορική.
Επί πολλά χρόνια πίστευα ότι είναι δύσκολο να
μιλάς με σκοπό να πείσεις τους ανθρώπους, είναι δύσκολο να εξηγείς τις ιδέες και τις απόψεις
σου σε άγνωστους. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να κάνεις τους ανθρώπους να σε εμπιστευτούν με τον
λόγο σου. Σήμερα όμως είναι μια άλλη μέρα. Μπορεί να ψηφίζω για δεύτερη φορά
παρόλα αυτά νιώθω πως είναι πρώτη. Κάθε φορά που αλλάζουν τα ονόματα στα ψηφοδέλτια,
που δημιουργούνται και διαλύονται κόμματα, κάθε φορά που ανοίγω το παραβάν θα
βλέπω μια καινούρια εμπειρία. Αυτό είδα σήμερα, τίποτα δεν είναι το ίδιο για να
αποφασίσω με βάση την πολιτική μου άποψη ή την λογική του βολέματος. Βρίσκομαι
μπροστά σε πολλά ονόματα κομμάτων και κανένα δεν μου φαίνεται οικείο. Στην
πραγματικότητα ένιωσα απομάκρυνση, δεν υπάρχει κάτι αντιπροσωπευτικό για να
ταυτιστώ όμως αυτό πάντα το θεωρούσα καλό σημάδι. Πέραν από τα γνωστά ονόματα
δεν μου δημιουργήθηκε κανένα αίσθημα ασφάλειας, ειδικά την ώρα που τοποθετούσα
στην κάλπη τον φάκελο. Παρόλα αυτά έκανα μια φιλότιμη προσπάθεια να σταθώ στο
ύψος των περιστάσεων και να αποφασίσω όσο το δυνατόν πιο ορθά μπορούσα με βάση
την δική μου οπτική των πραγμάτων.
Μπορεί να μην έχουν όλοι την δυνατότητα να
συλλογίζονται τι θα ήταν το καλύτερο με βάση τις δικές τους θέσεις. Κι όμως αυτοί
είναι που θα φανατιστούν σε κάθε περίσταση θέλοντας να αποδείξουν στον εαυτό τους
και στους γύρω τους πως έχουν την κρίση και τις γνώσεις για να διαμορφώσουν ένα
καλύτερο αύριο. Δεν έχουν ιδέα πως θα διαμορφωθεί αυτό το αύριο αλλά παρόλα
αυτά είναι πεπεισμένοι πως θα είναι το καλύτερο. Δεν τολμώ να μιλήσω για
παιδεία. Είναι ένα πονεμένο θέμα που θα ήθελα να κρατήσω για τις προσωπικές
συζητήσεις με άτομα που έχουν όντως οραματιστεί ένα αύριο διαφορετικό. Η αξία της κάθε ψήφου μπορεί να είναι ίδια αλλά ποτέ δεν
θεώρησα – όσο ναζιστικό και αν ακούγετε – ότι έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα
στην άποψη. Κάποια λόγια θα συμβαδίζουν
πάντα με τα σύννεφα. Ενώ αντίθετα κάποιες πράξεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να
γίνουν σύμβολα.
Αυτά που μάθαμε και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε
λοιπόν στο σχολείο και στις σχολές δεν ισχύουν.
Η πολιτική που έχω αντιληφθεί εγώ είναι μία.
Ρίξε τον αντίπαλο.
Νόμιζα πως όλα αυτά που μάθαμε ήταν για να
διαχειριστούμε τα δικά μας επιχειρήματα και πλεονεκτήματα αλλά τελικά ήταν για
να διαχειριστούμε τα μειονεκτήματα του αντιπάλου ασχέτως αν εμείς έχουμε
επιχειρήματα. Φυσικά στην πολιτική συμβαίνουν αυτά. Όμως
εγώ θα ήθελα να πω την προσωπική μου άποψη μιας και αυτήν είναι η μόνη που πρεσβεύω. Την
κατάσταση αυτή την σιχαίνομαι. Δεν θέλω κανέναν να ακούσω να μου μιλάει για τον
αντίπαλο του. Θέλω να ευχαριστηθώ μια συζήτηση όπου ο καθένας θα μου εκφράσει με όλο του το πάθος την άποψη του για όλα τα θέματα τα οποία θεωρεί σημαντικά και
όχι τα επίκαιρα και επιφανειακά. Αυτό θα ζητούσα αν μπορούσα να παρέμβω σε κάθε
πολιτική συζήτηση. Έτσι θα αντιμετωπίσω και εγώ το κάθε εμπόδιο, δεν θα το ρίξω
για να συνεχίσω αλλά θα το περάσω χωρίς να το καταστρέψω. Είναι πράγματα που όσο περίπλοκα και αν φαίνονται δεν έχουν
καμία σχέση με την πολιτική και τον λόγο που μάθαμε από τους αρχαίους Έλληνες.
Η πολιτική είναι ξεκάθαρα κουτσομπολιό. Όσοι τα
πάνε καλά εκτός από θέσεις έχουν και τον θρόνο του αρχηγού ανόητου. Η κάθε
επιλογή αντικατοπτρίζει και τον χαρακτήρα και τα υποσυνείδητα θέλω του καθενός.
Μια καθαρή από λάσπη κρίση δεν χρειάζεται όνομα κόμματος για να αποφασίσει.
Ούτε αριστερά και δεξιά. Επειδή υποστηρίξαμε όλοι μας μια ιδέα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε
ότι αυτή η ιδέα δημιουργήθηκε από ανθρώπους που δεν μας ξέρουν, δεν μας υπολογίζουν
και το μόνο που ήθελαν ήταν να κάνουν την ζωή μας καλύτερη. Καμία ιδέα δεν
είναι λάθος. Καμία ιδέα δεν είναι καλύτερη. Και κανείς από εμάς δεν θα γίνει
πολιτικός αν δεν βάλει παρωπίδες, καταλήγοντας, τα πάτε πολύ καλά οι περισσότεροι.
Η περηφάνια δεν διατυμπανίζεται. Ούτε εκλέγεται.
Ελλάδα 2015