Τόσο κοντά Τόσο μακριά

Νευριάζω. Πάλι.
Ξέρω καλύτερα από τους περισσότερους ότι δεν αφορά παιδιαρίσματα, παιχνίδια και λαθάκια. Μιλάμε για ζωές.
Ούτε μαγκιές ούτε βλακείες πλέον. Εμείς είμαστε, αυτός δεν είναι.

Καμιά φορά δεν ηρέμησα, σε όλα τα τηλέφωνα είχα τον φόβο αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι μπορώ και εγώ να τσουρουφλιστώ από μια τέτοια φωτιά. Εκεί που πέφτει εκεί θα κάψει, εμείς είμαστε εδώ για να συνεχίσουμε τις γαμημένες αναπνοές που μας έμειναν. Να συνεχίσουμε τα λάθη, τα σωστά, τις δουλειές, τις σχολές, τις αγάπες, τις φιλίες, τα γέλια. Πάντα όμως θα μας συνοδεύει ένα πράγμα, η απώλεια.

Ψέματα λένε, δεν συνηθίζεται. Κοιμάσαι, ξυπνάς με ένα πόνο. Με ένα τεράστιο Γιατί. Με κεφαλαίο θα το γράφω από εδώ και πέρα.
Που να στηριχτώ, στο ότι μείναμε εμείς να έχουμε ένα νόημα και μια αόρατη δύναμη από ψηλά ή στο ότι δεν θα είναι εδώ να έχει στήριγμα εμάς και εμείς αυτόν; Όποιος μένει αλλάζει.

Δεν θα πάμε να κάνουμε άλλα τσιγάρα στα κλεφτά το καλοκαίρι. Δεν θα με κεράσεις άλλο ποτό. Δεν θα με πας άλλη βόλτα. Δεν θα σε ξυπνήσω το πρωί να πάμε θάλασσα. Δεν θα μου φέρεις την μερέντα από δίπλα. Δεν θα σου πιω το νερό. Δεν θα με βγάζεις φωτογραφίες με τον βαπτιστικό σου. Δεν θα πάμε για ψώνια με τις μαμάδες μας. Δεν θα δούμε το ηλιοβασίλεμα στο μπαλκόνι. Δεν θα κουτσομπολεύουμε τα απογεύματα.  Δεν ξέρω αν στο είπα ποτέ, μα σ’ αγαπάω και μου λείπεις. Και όλα αυτά τα θεωρούσα δεδομένα. Πόσο λάθος ήμασταν. Είχαμε πέσει έξω για την ζωή και οι δυο μας. Ξέρω, σε ξέρω ευχαριστήθηκες και έζησες πολλά. Χαίρομαι που ήμουν κομμάτι σου. Εσύ δεν θα πάψεις ποτέ να δικό μου κομμάτι.

Τόσος πόνος, τόση δυστυχία σε τόσο λίγες στιγμές. Σε ένα τηλέφωνο. Σε ένα τροχαίο. Σε ένα σπίτι. Σε ένα δωμάτιο. Όνειρα γλυκά Αντώνη σου έγραψα. Δεν το εννοούσα αγόρι μου, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό, δεν το ήθελα, ήταν ένας εφιάλτης. Που θα περάσει και έπειτα όλα τα όνειρα θα είναι πάλι ωραία. Πόση αξία έχουν τα όνειρα όταν ξέρεις τι θέλεις να ονειρευτείς και σε τι παραίσθηση θέλεις να μπεις. Ο πόνος είναι ναρκωτικό. Όλα θα είναι αλλιώς. Θα βρισκόμαστε όλοι μαζί και θα σκεφτόμαστε ένα πράγμα, την απώλεια που μας στοίχειωσε. Θα πίνουμε για έναν λόγο, θα γελάμε και θα σε σκεφτόμαστε, θα κλαίμε σαν να βρισκόμαστε στην αγκαλιά σου.

Ρε δεν πρόλαβα μια τελευταία αγκαλιά. Γιατί να είναι έτσι. Αφού ξέρεις πόσο τις εκτιμώ αυτές τις αγκαλιές.

Νευριάζω, γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν ήμουν εκεί. Ήθελα τόσο πολύ να είμαι δίπλα σου. Ήθελα τόσο πολύ να σε έβλεπα μια τελευταία φορά. Δεν θα σου έλεγα κάτι που δεν ήξερες. Μόνο το βλέμμα σου, τα μάτια σου, το χαμόγελο σου. Τόσα που θέλω να γράψω και τα ξεχνάω και τα νιώθω. Δεδομένα. Ζητούμενα. Τόσα πολλά Γιατί.

Τόσο κοντά όμως τόσο μακριά …