Ομοφυλόφιλοι, Ελληνικό Στερεότυπο και Θρησκεία

Με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης και τις πρόσφατες αναταράξεις των ηθικών αρχών του Ελληνάρα, καθώς και την θιγμένη αξιοπρέπεια του έθνους κατά τα κανάλια και κατά κάποιους βουλευτές, θα αναφερθώ στο βιοτικό επίπεδο ζωής και στο βιοτικό επίπεδο νοημοσύνης στην χώρα μας.

Θα αρχίσω ξεκαθαρίζοντας την άποψη μου από την αρχή, όσοι ταξιδεύουν για να γνωρίσουν πολιτισμούς, ιστορία, λαογραφίες, έθνη, μνημεία και ήθη είναι ήδη ταγμένοι την απελευθέρωση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων. Διδάσκει ο κάθε λαός από την αρχή της ύπαρξης του ότι η διαφορετικότητα ήταν πάντοτε κομμάτι της κοινωνίας και όχι απομονωμένη ομάδα μη δικαιούχων πολιτών. Σε πολλές χώρες το άγνωστο έγινε άξιο θαυμασμού, όπως και στην χώρα μας, μην ξεχνάμε τον Χριστιανισμό. 

Όσοι θεωρούν το ταξίδι σε άλλη περιοχή επίσκεψη, τουρισμό ή χωρίζουν τις χώρες σε αναπτυγμένες και υποανάπτυκτες, συγκρίνουν τα μνημεία, χλευάζουν τους βρώμικους ανθρώπους, τους χαζούς ανθρώπους, ψάχνουν τις καλύτερες καφετέριες και τα club, ενώ περνούν τις ώρες τους στα μαγαζιά με ρούχα, κτλ. Νομίζω πως βρίσκονται σε διαφορετική γραμμή πλεύσης από την απλή λογική που θέλει την φύση να αποφασίζει για τον άνθρωπο, την φύση να αποφασίζει για την φύση.

Αυτό που θέλω να επισημαίνω συνεχώς στον εαυτό μου ώστε να μην γίνομαι έρμαιο των εποχών και της κοινωνίας αυτής είναι πως η διαφορετική άποψη, στάση, προτίμηση είναι αποκλειστικά στην κρίση του καθενός. Γιατί η εκκλησία έχει στήσει ένα τόσο όμορφο μυστήριο πάνω στο οποίο πλουτίζει η ίδια και τα διαζύγια, πάνω στην παράδοση ενός λαού που οι επιστημονικές ανακαλύψεις του στηρίχτηκαν στους θεούς του Ολύμπου; Αυτή η εκκλησία με τα αναρίθμητα λάθη, με τις αναρίθμητες αμαρτίες κρίνει αμάρτημα την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων με βάση το φύλο; Έχει σημασία τελικά αν πλησίον σου είναι άντρας ή γυναίκα πριν τον αγαπήσεις; Για αυτό χωρίζουν τα αγόρια από τα κορίτσια στο σχολείο, στις κατασκηνώσεις, στα ταξίδια, στα αθλήματα. Όχι λόγο κάποιας φοβίας ή κάποιου ταμπού αλλά επειδή η αγνότητα έχει σχέση με την εικόνα και όχι με την δυναμικότητα του χαρακτήρα, όπως και η ομορφιά έχει να κάνει με τα μαλλιά, με τα μάτια, με το σώμα, διδάγματα της σιχαμένης τηλεόρασης

Οι αδικημένοι προτιμούν να δίνουν την προσοχή τους στα άσχημα παιδάκια μιας τάξης ενώ οι υπερυψωμένοι ‘κάδοι σκουπιδιών’ στα όμορφα. Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει και σε αυτήν την περίπτωση, το ωραίο, συνηθισμένο και παραδοσιακό είναι το τυπικό ζευγάρι άντρας – γυναίκα. Γιατί η αγάπη έχει μάτια για το ωραίο και για το χρήμα. Δεν έχει η αγάπη μάτια να δει μέσα στην ψυχή και στο μυαλό.

Οπότε φτάνουμε στην Ελληνίδα μάνα που προτιμάει να δει την κόρη της με έναν πλούσιο – εμφανίσιμο ή όχι – άντρα που την απατάει, την βαράει, και τα σχετικά παρά με μία άλλη γυναίκα. Αυτό είναι ένα στερεότυπο θα πει κάποιος. Ναι είναι ένα στερεότυπο βγαλμένο από την ελληνική πραγματικότητα. Θέλουμε τις κόρες μας και τους γιους μας βολεμένους, όχι ευτυχισμένους γιατί στην τηλεόραση μάθαμε εμείς που δεν πήγαμε Λύκειο ότι πρώτα έρχεται η δουλειά, τα χρήματα και μετά η ευτυχία. Προφανώς αν γίνει αντίθετα νομίζουμε πως το παιδί παίρνει ναρκωτικά, πολύ πιθανό καθώς η ευτυχία χάνεται και φθείρεται μέσα στην οικογένεια, εκεί που υποτίθεται πηγάζει η αγάπη.

Μα τι νέο η πηγή της αγάπης, η οικογένεια. Η αγάπη δημιουργεί ανθρώπους και οικογένειες όχι ο γάμος, όχι η κοινωνία, όχι οι γείτονες, όχι οι συγγενείς, όχι το σπίτι, όχι τα χωράφια, όχι τα χρήματα.

Οι νόμοι ξέρουν να περιορίζουν άψογα την δέσμευση των διαφορετικών φύλλων, οι νόμοι εκείνοι γράφτηκαν από εκείνους που η μάνα τους, τους έκανε στα 16 και η γυναίκα τους ήταν παρθένα. Αυτοί που γυρίζουν σπίτι τα Σάββατα και βρωμάνε φτηνές κολόνιες και αλκοόλ. Ποιοι είναι αυτοί; Οι μπαμπάδες σας είναι. Με την νοοτροπία του χωριού, τον μισογυνισμό και την κριτική για τα πολιτικά και τα γκομενικά της απέναντι κάτω από την γλώσσα. Τα παιδιά της μαμάς είναι, που δεν ξέρουν άλλον ρόλο πέραν από την γυναίκα να καθαρίζει, να πλένει, να σιδερώνει να μεγαλώνει τα παιδιά και να ανοίγει τα πόδια, σαν αντικείμενο. Και οι γυναίκες εκείνες είναι που χωρίς τον άντρα τους δεν θα είχαν στον ήλιο μοίρα, ενώ τώρα της βγάζει μια φορά το μήνα από αγγαρεία για καφέ και φοράνε όλα τα ακριβά αντικείμενα μαζί. Όχι συμβαίνει δεν είναι ξεχωριστές περιπτώσεις, είναι η νοοτροπία που υπερίσχυε επί δεκαετίες στην χώρα μας.

Η ελληνική οικογένεια είναι που έκανε αβέρτα παιδιά ενώ δεν είχε λεφτά για σερβιέτες. Με τις υποθήκες και τις φοροδιαφυγές. Με τις βρισιές και τα τσιγάρα το ένα μετά το άλλο μέσα στο σπίτι. Τα εμπνέει με φτηνές μουσικές, φτηνές εκπομπές, φτηνούς ανθρώπους, να τα κρίνουν, να τα συμβουλεύουν και να παραδειγματίζονται από γυαλιστερά μάτια και βρώμικα μυαλά. 

Δεν υπάρχει πιο διεστραμμένη οικογένεια από αυτήν που δεν δημιουργήθηκε από ανιδιοτελή αγάπη.

Αφήστε τους ανθρώπους να εκφραστούν, το καλό και το κακό υπήρχαν πριν το 1900.

Μην είστε κατά των επιλογών των άλλων γιατί αυτοί οι άλλοι σας γράφουν στα αρχίδια τους.

Μαύρες σελίδες - Χρυσά γράμματα

Όταν οι άνθρωποι μένουνε μόνοι, όταν η μοναξιά τυλίγει κάθε σκέψη τους είναι επειδή κατάλαβαν πως πρέπει την ζωή να την σέβονται και να την φοβούνται.

Όταν η μοναξιά γίνει καλή σου φίλη θα νιώσεις τον κρύο αέρα της απομόνωσης να σε δροσίζει όταν στην πολυκοσμία θα καίγεται η ανθρωπιά.

Όταν όλοι γύρω σου γίνουν φαντάσματα που στοιχειώνουν τις ζωές τους, όταν οι πρωταγωνιστές θα βρίσκονται σε φωτογραφίες αυτοί θα γελούν με τις αποτυπώσεις.

Όταν δεν βρίσκουν οι άνθρωποι λόγο στην ζωή τους θυμώνουν, ξεσπούν σε μικρά όμορφα πράγματα επειδή δεν μπορούν να τα κάνουν μεγάλα, σαν εγωιστές.

Πιο εύκολα απομακρύνουν οι άνθρωποι την λογική από τις πράξεις τους παρά την καρδιά τους. Όμως δεν βλέπουν ότι είναι οι επιλογές τους ανεξάρτητες από συναισθήματα.

Αυτό το συναίσθημα που σε πνίγει, όλα να αλλάζουν και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα παρά μόνο να ξυπνήσεις την άλλη μέρα και να συνεχίσεις την αναπνοή σου.

Είσαι τυχερός που συνεχίζεις να αναπνέεις αλλά πάντα θα σε λυπούνται που δεν μπορείς να ζήσεις. Σαν φάντασμα.

Όταν οι άνθρωποι φεύγουν αφήνουν πίσω τους μανδύες από αναμνήσεις και ενοχές. Όλα αυτά που δεν θυμάσαι, όλα αυτά που δεν πρόλαβες να πεις και οι αγκαλιές.

Μέσα στην απομόνωση της ψυχής, μέσα στο μαύρο συναίσθημα πάντα υπάρχει ένα μικρό φως που περιμένει την στιγμή που η διάθεσή σου θα το μετατρέψει σε ήλιο.

Πως συνδυάζεται σε όλο αυτό η τύχη και η ατυχία. Πως γίνεται να υπάρχουν τόσες μαύρες σελίδες με χρυσά γράμματα ενώ οι άτυχοι έχουν λευκές σελίδες με μαύρα γράμματα.

Έτσι να γράφεις την ζωή σου. Να μετράς την κάθε μέρα σαν μία νέα ζωή, σαν όλα τα ήταν όνειρο και κάθε μέρα να περιμένεις και να θυμάσαι πως τίποτα δεν χάνεται.

Σαν φαντάσματα είναι οι άνθρωποι που έμειναν μόνοι. Όμως είναι ο κόσμος όμορφος μέσα στην θεία δίκη που εκτελείται από την κοινωνία. Να έχεις στήριγμα τα πόδια σου.

Μέσα στην τόση ποικιλία του κόσμου να μάθεις να διαλέγεις, να πλησιάζεις, να διώχνεις και να κρατάς. Να δίνεις την σημασία που αξίζουν στα πράγματα, όχι παραπάνω.

Να την φοβάσαι και να την σέβεσαι την ζωή. Είναι πολλοί οι λόγοι που βρέθηκες με αυτήν την όψη και αυτόν τον χαρακτήρα, ανακάλυψε τον εαυτό σου, την ύπαρξη σου.

Τους ανθρώπους να τους παρατηρείς , από μια ασφαλή απόσταση μέχρι να είσαι σίγουρος πως μπορείς να τους καταλάβεις, τότε να τους πλησιάζεις. Να φοβάσαι όχι τη ζωή αλλά τους ανθρώπους στην ζωή σου, να νοιάζεσαι όσο νιώθεις ότι χρειάζονται, να τους χαμογελάς συνέχεια και ας μην είσαι καλά, να τους θυμώνεις και να τους μαλώνεις για να μην σε πατήσουν ποτέ αλλά όταν σε έχουν ανάγκη να γίνεσαι χαλί για να σε πατήσουν, τις χαρές σου να τις μοιράζεσαι για να πολλαπλασιαστούν και τις λύπες να τις μοιράζεσαι για να διαιρεθούν. Να είσαι ο άνθρωπος που ο χαρακτήρας σου και οι εμπειρίες σου σε έκανε, όχι το πρότυπο που σου έδωσαν από παιδί, το παιδί που είσαι να μην μεγαλώσει ποτέ γιατί αν μεγαλώσει θα χάσει όλες τους τις ευτυχίες. Πολύ δύσκολη είναι η ευτυχία για τους μεγάλους, μην τους ακούς συχνά δεν ξέρουν να χαίρονται με τα απλά και καθημερινά πράγματα. Είναι ωραία η ζωή όταν μένεις μόνος, είναι ωραία η ζωή όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, και όταν έχεις να χάσεις να φοβάσαι και να την σέβεσαι διπλά ίσως έτσι κάποτε σου απαντήσει σε όλα τα θυμωμένα γιατί.

Μια σπηλιά στην κορυφή του Ταΰγετου. Το σήμερα

Aν είναι όντως κλειστές οι τράπεζες αύριο είναι γιατί όλοι έχουν υποκύψει στην τρομοκρατία των ΜΜΕ, στην άγνοια των τραπεζικών συμβολαίων και στην υποτίμηση του οικονομικού συστήματος. Επίσης αν έστω και ένας βλάκας ανεκπαίδευτος τολμήσει και φωνάξει αύριο σε τραπεζικό υπάλληλο θα του κόψω την γλώσσα. Μακριά η αθλιότητα και ο ανθελληνισμός σας από το βρωμοσύστημα που σας έκανε ανθρώπους και τώρα αντιτίθεστε. Βγάλτε τα λεφτά σας και τραβάτε σε άλλη χώρα. Πάντα η Ελλάδα ήθελε έναν διχασμό για να νομίζουν οι μεν ότι είναι εξυπνότεροι των δε και αντίστροφα. Καταστρέφεται την χώρα με τις κινήσεις απελπισίας, και αν είστε όντως τόσο απαισιόδοξοι Φύγετε. Δεν ξέρω αν είναι καλύτερο το Ναι ή το Όχι. Αφού η αναποφασιστικότητα μου σας μοιάζει με ανοησία και υποτροπιάζουσα πολιτική κρίση θέλω να σας διαβεβαιώσω πως προκύπτει από την σημαντικότητα της απόφασης και θα προσπαθήσω σε αντίθεση με τους περισσότερους να την απαλλάξω από τις κομματικές προτιμήσεις που με διακατείχαν ανέκαθεν. Είναι μια απόλυτα δημοκρατική διαδικασία, δεν απέτυχε κανείς στις διαπραγματεύσεις από την στιγμή που οι διαπραγματευτείς δεν διαπραγματεύτηκαν απολύτως τίποτα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν όντως πολιτικοί στην Ελλάδα πάντως όλο αυτό το φιάσκο εμένα μου θυμίζει ψυχολογικό πείραμα. Μην υποκύψετε σας παρακαλώ στην προπαγάνδα των καιρών. Μια αξιοπρέπεια, είστε άνθρωποι πρώτα απ όλα και θα συνεχίσετε να είστε είτε με δραχμές είτε με ευρώ. Το δικό μου ερώτημα για να αντεπεξέλθω τις επόμενες μέρες είναι πως είτε με δραχμές είτε με ευρώ ΠΌΣΟ ΈΛΛΗΝΕΣ ΕΙΣΤΕ;
Αλλάζεται τα γεγονότα της ιστορίας, επισπεύδεται την κατάρρευση της χώρας για να λέτε μετά ότι έφταιγε ο κυβέρνηση. Δεν θέλω να σας στεναχωρήσω αλλά κάποιοι λίγο κάποιοι περισσότερο Μαζί τα φάγαμε... Από την κατάρρευση της χούντας και έπειτα (χωρίς να υπάρχει προδιάθεση υποστήριξης της δικτατορίας, εκτός και αν ο δικτάτορας είμαι εγώ) η Ελλάδα βρίσκεται σε πτώση. Μπορεί κάποιοι τότε να μην το είχαν υποψιαστεί αλλά ως σήμερα δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει πως οι βουλευτές και οι δημοτικοί σύμβουλοι και οι δήμαρχοι και όλοι όσοι κατέχουν κοινωνικές θέσεις φταίνε για την σημερινή παράνοια. Κάποιοι μάλιστα το προφήτεψαν πολλά χρόνια πριν. Συγκεντρώστε την λίγη γνώση που έχετε λάβει σε όλη την διάρκεια της ζωής σας, διαβάστε άρθρα που ανταποκρίνονται στης νοητικές σας απαιτήσεις και συμβουλευτείτε οικονομολόγους και λογιστές τόσοι υπάρχουν στην Ελλάδα χάρης τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Κλείνοντας θέλω να σας παραδώσω μια ομιλία που είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια και μου έχει μείνει ανεξίτηλη. Προέρχεται από έναν άνθρωπο με αξιοπρέπεια αλλά καθόλου θάρρος για ζωή τον οποίο εκτιμώ για την αντίληψη του και ταυτόχρονα μισώ για την τελευταία επιλογή του.

"Θα' ρθεί μια εποχή που κάποιες γενεές θα πληρώσουν ακριβά τα οφέλη που έχουμε και αντλούμε εμείς σήμερα..."

"Όταν ο Νίτσε λέει "πέθανε ο Θεός", εννοεί ότι ο πολιτισμός πολλαπλώς οδηγείται σε αδιέξοδο..."
"Έρχεται μια καταστροφή κοσμογονική..."

"Με την έννοια αυτή αν ζούμε εμείς σήμερα και έχουμε απολαβές και χίλια δυο πράγματα, ζούμε εις βάρος των μελλοντικών γενεών"

Μάιος 1995. Μια σπηλιά στην κορυφή του Ταΰγετου, ας είναι μόνο για ορειβασία.

Υπαρξιακές απορίες

Με το καλημέρα.

14 μετανάστες στα Σκόπια

900 μετανάστες στη Λαμπεντούζα

2.500 στο Νεπάλ

Τι ακριβώς έχει αλλάξει στον κόσμο από εχθές;
Ποιος πολιτισμός και ποια κοινωνία είναι εξευγενισμένη;
Ποιοι άνθρωποι είναι αυτοί που λέγονται άνθρωποι;
Γιατί η γη της επαγγελίας να είναι ταξίδι θανάτου;
Πως βρέθηκε τόσο αίμα στον 21^ο αιώνα;
Μέχρι που θα φτάσει η οργή και ο φανατισμός;
Ποιος ευθύνεται για τον φανατισμό;
Που είναι οι θεοί σας;
Ποιος θα φταίει όταν χαθούν οι λίγες σταγόνες πόσιμης ανθρωπιάς;
Μα ρωτάω και ξανά ρωτάω, που είναι οι άνθρωποι;
Αν δεν σώσει ο ένας τον άλλον, που θα βρούμε τον Θεό;

Ξεχάσαμε κάποιες έννοιες, κάποιες αξίες. Τα χρονικά όρια του καθενός μας στενεύουν. Πρέπει να αποφασίσουμε αν έχουμε ή αν δεν έχουμε συναισθήματα. Να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, τις επιλογές μας, τους γύρω μας. Η φύση που δεν σεβόμαστε αντί να μας προστατεύει καταστρέφει τις πόλεις που την βαρύνουν.

Δεν αποφάσισε κανείς τίποτα. Είναι όλες οι εξελίξεις θέμα χρόνου. Όσα δεν γράφτηκαν είναι στον δρόμο μας για να τα συναντήσουμε. Μόνο που κανείς δεν ξέρει, όμως όλοι προβλέπουμε. Το μέλλον χτίζεται στο παρόν. Το παρόν έχει χτιστεί από το παρελθόν. Και εμείς συνεχίζουμε να αναπνέουμε σε μια γυάλα, σε ένα χρυσό κλουβί. Δεν είναι αρκετό το να πατάς στα πόδια σου για να προχωρήσεις τελικά.

Φεύγεις μέρα με την μέρα, αφήνεις έναν κόσμο που φτιάχτηκε για να διασκεδάζει με την παρουσία σου. Φυσικά και δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις, θαρρώ όμως πως το νόημα το έχουν βρει πολλοί άνθρωποι πριν από εμένα, όχι μην ανοίξεις κανένα βιβλίο! Ο καθένας έχει το δικό του νόημα. Πόσο απλό ακούγεται θα λες, τόσο ανόητος είσαι.

Αναλύεις το κάθε γεγονός ή το προσπερνάς αδιάφορα. Λίγη σημασία έχει, τα χαρακτηριστικά σου να μην αφήνεις κανέναν να στα κρίνει. Μα τώρα που μιλάμε σκέφτεσαι τα θετικά και τα αρνητικά από το πολύ επιφανειακό νόημα που δεν θέλεις να έχεις. Να σου θυμίσω πως πιστεύω ότι δεν υπάρχει το καλό και το κακό. Όχι ίσως αλλά σίγουρα ότι δεν αλλάζει φέρνει αλλαγές ή στασιμότητα. Επιλέγεις τη διαδρομή με βάση τον προορισμό Σου. Να τον βρεις, εγώ γιατί να ξέρω που θες να φτάσεις, κανείς δεν θα σε βοηθήσει.

Να αξίζει να πεθαίνεις για μια καλύτερη ζωή και θα ανταμειφτείς το ίδιο δευτερόλεπτο με την αναπνοή σου, θα είναι η πρώτη και η τελευταία ταυτόχρονα.

Δεν γνωρίζω ποια θρησκεία σου προσφέρει το προνόμιο αυτό, όμως ξέρω σίγουρα είναι ότι ο κόσμος που ονειρεύεσαι δεν θα υπάρξει ποτέ. Για αυτό να κάνεις αυτόν που ζεις για εσένα και όσους νοιάζεσαι καλύτερο. Κανείς δεν μπορεί να σώσει πλέον τον κόσμο, όμως για το ένα άτομο που θα σώσεις θα είσαι ολόκληρος ο κόσμος.

Με το καλημέρα να λες ευχαριστώ. 

Τόσο κοντά Τόσο μακριά

Νευριάζω. Πάλι.
Ξέρω καλύτερα από τους περισσότερους ότι δεν αφορά παιδιαρίσματα, παιχνίδια και λαθάκια. Μιλάμε για ζωές.
Ούτε μαγκιές ούτε βλακείες πλέον. Εμείς είμαστε, αυτός δεν είναι.

Καμιά φορά δεν ηρέμησα, σε όλα τα τηλέφωνα είχα τον φόβο αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι μπορώ και εγώ να τσουρουφλιστώ από μια τέτοια φωτιά. Εκεί που πέφτει εκεί θα κάψει, εμείς είμαστε εδώ για να συνεχίσουμε τις γαμημένες αναπνοές που μας έμειναν. Να συνεχίσουμε τα λάθη, τα σωστά, τις δουλειές, τις σχολές, τις αγάπες, τις φιλίες, τα γέλια. Πάντα όμως θα μας συνοδεύει ένα πράγμα, η απώλεια.

Ψέματα λένε, δεν συνηθίζεται. Κοιμάσαι, ξυπνάς με ένα πόνο. Με ένα τεράστιο Γιατί. Με κεφαλαίο θα το γράφω από εδώ και πέρα.
Που να στηριχτώ, στο ότι μείναμε εμείς να έχουμε ένα νόημα και μια αόρατη δύναμη από ψηλά ή στο ότι δεν θα είναι εδώ να έχει στήριγμα εμάς και εμείς αυτόν; Όποιος μένει αλλάζει.

Δεν θα πάμε να κάνουμε άλλα τσιγάρα στα κλεφτά το καλοκαίρι. Δεν θα με κεράσεις άλλο ποτό. Δεν θα με πας άλλη βόλτα. Δεν θα σε ξυπνήσω το πρωί να πάμε θάλασσα. Δεν θα μου φέρεις την μερέντα από δίπλα. Δεν θα σου πιω το νερό. Δεν θα με βγάζεις φωτογραφίες με τον βαπτιστικό σου. Δεν θα πάμε για ψώνια με τις μαμάδες μας. Δεν θα δούμε το ηλιοβασίλεμα στο μπαλκόνι. Δεν θα κουτσομπολεύουμε τα απογεύματα.  Δεν ξέρω αν στο είπα ποτέ, μα σ’ αγαπάω και μου λείπεις. Και όλα αυτά τα θεωρούσα δεδομένα. Πόσο λάθος ήμασταν. Είχαμε πέσει έξω για την ζωή και οι δυο μας. Ξέρω, σε ξέρω ευχαριστήθηκες και έζησες πολλά. Χαίρομαι που ήμουν κομμάτι σου. Εσύ δεν θα πάψεις ποτέ να δικό μου κομμάτι.

Τόσος πόνος, τόση δυστυχία σε τόσο λίγες στιγμές. Σε ένα τηλέφωνο. Σε ένα τροχαίο. Σε ένα σπίτι. Σε ένα δωμάτιο. Όνειρα γλυκά Αντώνη σου έγραψα. Δεν το εννοούσα αγόρι μου, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό, δεν το ήθελα, ήταν ένας εφιάλτης. Που θα περάσει και έπειτα όλα τα όνειρα θα είναι πάλι ωραία. Πόση αξία έχουν τα όνειρα όταν ξέρεις τι θέλεις να ονειρευτείς και σε τι παραίσθηση θέλεις να μπεις. Ο πόνος είναι ναρκωτικό. Όλα θα είναι αλλιώς. Θα βρισκόμαστε όλοι μαζί και θα σκεφτόμαστε ένα πράγμα, την απώλεια που μας στοίχειωσε. Θα πίνουμε για έναν λόγο, θα γελάμε και θα σε σκεφτόμαστε, θα κλαίμε σαν να βρισκόμαστε στην αγκαλιά σου.

Ρε δεν πρόλαβα μια τελευταία αγκαλιά. Γιατί να είναι έτσι. Αφού ξέρεις πόσο τις εκτιμώ αυτές τις αγκαλιές.

Νευριάζω, γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν ήμουν εκεί. Ήθελα τόσο πολύ να είμαι δίπλα σου. Ήθελα τόσο πολύ να σε έβλεπα μια τελευταία φορά. Δεν θα σου έλεγα κάτι που δεν ήξερες. Μόνο το βλέμμα σου, τα μάτια σου, το χαμόγελο σου. Τόσα που θέλω να γράψω και τα ξεχνάω και τα νιώθω. Δεδομένα. Ζητούμενα. Τόσα πολλά Γιατί.

Τόσο κοντά όμως τόσο μακριά …

Στην ανηφόρα

Εκεί, στην ανηφόρα όταν δεν φαινόταν ο ορίζοντας θυμήθηκα πως κάτω υπάρχουν όλα όσα δεν χρειάστηκαν το φως της ανατολής για να αποκαλύφθούν. Όμως τα αργά βήματα, ο σταθερός χαρακτήρας και οι δόσεις αποφασιστικότητας δεν μου άφησαν περιθώρια.  Έπρεπε να δω την θέα πέρα από το βουνό. Δεν με ενδιέφερε αν έβρισκα μια έρημο εμπρός μου γιατί δεν είχα στο πλάνο μου τον γυρισμό, θα την διέσχιζα και αυτήν και ότι άλλο εμφανιζόταν μπροστά μου. Κάποιες στιγμές μάλλον αδυναμίας θυμόμουν τι θα μπορούσα να εξασφαλίσω με λίγη υπομονή ή με λίγη άγνοια. Ποτέ δεν ήταν αρκετά για να με σταματήσουν, δεν ήθελα να γυρίσω το βλέμμα πίσω όλο το είναι μου είχε μία επιθυμία. Κάθε φορά που ξυπνάει μέσα μου ο λύκος δεν μπορώ να κάνω πίσω, δεν μπορώ να μείνω σε μια άκρη, δεν μπορώ να ανασάνω ήρεμα. Οτιδήποτε μπορούσε να με κρατήσει θεωρήθηκε εχθρός μου. Έρχονται και φεύγουν οι στιγμές αυτές, χάνω και κερδίζω συνεχώς τις μάχες. Όταν όμως ο λύκος ξεκουράζεται υπάρχει μια μοναχικότητα στην κάθε λέξη, στο κάθε δευτερόλεπτο, δεν θα έφευγα συνέχεια ούτε θα ξεχνούσα όλα όσα άφηνα, όμως ήμουν μεταξύ συμβιβασμού και ανυπομονησίας. Τρομερό συναίσθημα να είσαι ισορροπημένος στην πραγματικότητα και στην όαση σου. Δεν ξέρεις τι όνειρα να κάνεις, δεν ξέρεις σε τι γλώσσα να μιλήσεις ούτε και ποιους ανθρώπους θέλεις να ακούσεις. Ότι βλέπεις έχει μια τραγικά καθοδική πορεία και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Είναι ένα εγωιστικό στάδιο. Μια μικρή στάση της λογικής και της αντίληψης. Παρόλο που δεν μένει στάσιμη η κατάσταση αυτή φθείρει κατά πολύ το δυναμικό παρουσιαστικό.

Εκεί, στην ανηφόρα όταν δεν φαινόταν ο ορίζοντας είχα μέσα μου μια φωτιά που δεν θα έσβηνε ποτέ ολοσχερώς, μια ανακούφιση θα ένοιωθα μόνο όταν τα μάτια μου έβρισκαν την ηρεμία που τρέφει η δημιουργία.

Εκεί, στην ανηφόρα είδα τον ορίζοντα.

Πάνω από τα σύννεφα μια ατελείωτη διαδρομή, ένας άγνωστος κόσμος και ένα καινούριο αύριο. Το μόνο που με κράτησε για λίγο ήταν η ομορφιά του αδύνατου που σε κάθε βήμα έμοιαζε να ταιριάζει στην ζωή μου.

Δεν ονειρεύτηκα τίποτα από όλα αυτά που περιγράφω. Δεν γύρεψα αλλιώτικη ζωή για να καμουφλάρω τα λάθη μου. Δεν πιάστηκα από τα μπατζάκια των κουστουμιών. Δεν ήταν το γέλιο μου στημένο στην αυλαία.

Όσα επιθυμώ ευελπιστώ να τα δει όλος ο κόσμος πρώτα και τελευταία πράξη μου ας είναι ένας αναστεναγμός μπροστά στην ομορφιά που δεν θα χωράει στα μάτια των ανθρώπων. Αυτό θα αναζητώ κάθε φορά, λίγη ακόμα ευτυχία.

Λίγη ακόμα ευτυχία…

Ανακαλύπτω τον κόσμο μέσα από τις εκλογές.

Σήμερα που έχουμε εκλογές θυμήθηκα τι μάθαμε στο δημοτικό στο γυμνάσιο και στο λύκειο για την δημοκρατία, για την πολιτική, για την φιλοσοφία και την ρητορική.

Επί πολλά χρόνια πίστευα ότι είναι δύσκολο να μιλάς με σκοπό να πείσεις τους ανθρώπους, είναι δύσκολο να εξηγείς τις ιδέες και τις απόψεις σου σε άγνωστους. Είναι ακόμα πιο δύσκολο να κάνεις τους ανθρώπους να σε εμπιστευτούν με τον λόγο σου. Σήμερα όμως είναι μια άλλη μέρα. Μπορεί να ψηφίζω για δεύτερη φορά παρόλα αυτά νιώθω πως είναι πρώτη. Κάθε φορά που αλλάζουν τα ονόματα στα ψηφοδέλτια, που δημιουργούνται και διαλύονται κόμματα, κάθε φορά που ανοίγω το παραβάν θα βλέπω μια καινούρια εμπειρία. Αυτό είδα σήμερα, τίποτα δεν είναι το ίδιο για να αποφασίσω με βάση την πολιτική μου άποψη ή την λογική του βολέματος. Βρίσκομαι μπροστά σε πολλά ονόματα κομμάτων και κανένα δεν μου φαίνεται οικείο. Στην πραγματικότητα ένιωσα απομάκρυνση, δεν υπάρχει κάτι αντιπροσωπευτικό για να ταυτιστώ όμως αυτό πάντα το θεωρούσα καλό σημάδι. Πέραν από τα γνωστά ονόματα δεν μου δημιουργήθηκε κανένα αίσθημα ασφάλειας, ειδικά την ώρα που τοποθετούσα στην κάλπη τον φάκελο. Παρόλα αυτά έκανα μια φιλότιμη προσπάθεια να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων και να αποφασίσω όσο το δυνατόν πιο ορθά μπορούσα με βάση την δική μου οπτική των πραγμάτων.

Μπορεί να μην έχουν όλοι την δυνατότητα να συλλογίζονται τι θα ήταν το καλύτερο με βάση τις δικές τους θέσεις. Κι όμως αυτοί είναι που θα φανατιστούν σε κάθε περίσταση θέλοντας να αποδείξουν στον εαυτό τους και στους γύρω τους πως έχουν την κρίση και τις γνώσεις για να διαμορφώσουν ένα καλύτερο αύριο. Δεν έχουν ιδέα πως θα διαμορφωθεί αυτό το αύριο αλλά παρόλα αυτά είναι πεπεισμένοι πως θα είναι το καλύτερο. Δεν τολμώ να μιλήσω για παιδεία. Είναι ένα πονεμένο θέμα που θα ήθελα να κρατήσω για τις προσωπικές συζητήσεις με άτομα που έχουν όντως οραματιστεί ένα αύριο διαφορετικό. Η αξία της κάθε ψήφου μπορεί να είναι ίδια αλλά ποτέ δεν θεώρησα – όσο ναζιστικό και αν ακούγετε – ότι έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα στην άποψη.  Κάποια λόγια θα συμβαδίζουν πάντα με τα σύννεφα. Ενώ αντίθετα κάποιες πράξεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν σύμβολα.

Αυτά που μάθαμε και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε λοιπόν στο σχολείο και στις σχολές δεν ισχύουν.

Η πολιτική που έχω αντιληφθεί εγώ είναι μία. Ρίξε τον αντίπαλο.

Νόμιζα πως όλα αυτά που μάθαμε ήταν για να διαχειριστούμε τα δικά μας επιχειρήματα και πλεονεκτήματα αλλά τελικά ήταν για να διαχειριστούμε τα μειονεκτήματα του αντιπάλου ασχέτως αν εμείς έχουμε επιχειρήματα. Φυσικά στην πολιτική συμβαίνουν αυτά. Όμως εγώ θα ήθελα να πω την προσωπική μου άποψη μιας και αυτήν είναι η μόνη που πρεσβεύω. Την κατάσταση αυτή την σιχαίνομαι. Δεν θέλω κανέναν να ακούσω να μου μιλάει για τον αντίπαλο του. Θέλω να ευχαριστηθώ μια συζήτηση όπου ο καθένας θα μου εκφράσει με όλο του το πάθος την άποψη του για όλα τα θέματα τα οποία θεωρεί σημαντικά και όχι τα επίκαιρα και επιφανειακά. Αυτό θα ζητούσα αν μπορούσα να παρέμβω σε κάθε πολιτική συζήτηση. Έτσι θα αντιμετωπίσω και εγώ το κάθε εμπόδιο, δεν θα το ρίξω για να συνεχίσω αλλά θα το περάσω χωρίς να το καταστρέψω. Είναι πράγματα που όσο περίπλοκα και αν φαίνονται δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική και τον λόγο που μάθαμε από τους αρχαίους Έλληνες.

Η πολιτική είναι ξεκάθαρα κουτσομπολιό. Όσοι τα πάνε καλά εκτός από θέσεις έχουν και τον θρόνο του αρχηγού ανόητου. Η κάθε επιλογή αντικατοπτρίζει και τον χαρακτήρα και τα υποσυνείδητα θέλω του καθενός. Μια καθαρή από λάσπη κρίση δεν χρειάζεται όνομα κόμματος για να αποφασίσει. Ούτε αριστερά και δεξιά. Επειδή υποστηρίξαμε όλοι μας μια ιδέα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η ιδέα δημιουργήθηκε από ανθρώπους που δεν μας ξέρουν, δεν μας υπολογίζουν και το μόνο που ήθελαν ήταν να κάνουν την ζωή μας καλύτερη. Καμία ιδέα δεν είναι λάθος. Καμία ιδέα δεν είναι καλύτερη. Και κανείς από εμάς δεν θα γίνει πολιτικός αν δεν βάλει παρωπίδες, καταλήγοντας, τα πάτε πολύ καλά οι περισσότεροι. 

Η περηφάνια δεν διατυμπανίζεται. Ούτε εκλέγεται. Ελλάδα 2015

Να νιώθετε

Και θα ορκιζόμουν πως όλη την αγάπη που έχω λάβει την έχω κρατημένη, μα δεν είδα λεπτό από τα μάτια σου να βγαίνουν όμορφα χρόνια. Για αυτό δεν ήμουν εκεί. Για αυτό ξέρω να φεύγω. Θα σου εμπιστευόμουν πολλά που δεν ήξερες να διαχειρίζεσαι, ίσως να τα ένιωθες και πρώτη φορά, όμως δεν θα χαράμιζα ποτέ τους κόπους των δικών μου ανθρώπων για την δική σου εγωιστική ικανοποίηση.

Δεν έχω την τόλμη να προσπαθήσω για κάτι που φτιάχτηκε με λάθος υλικά. Επιλεκτική δεν είναι η στάση μου αν το δεις από τα μάτια κάποιου που γνωρίζει τι εννοώ. Ακόμα και η δική μου συμπεριφορά μπορεί να θεωρηθεί κάπως επιπόλαια παρόλα αυτά αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα των εκφράσεων και των συμπεριφορών που λαμβάνω οπότε είναι μια σκληρή κριτική. Αδικαιολόγητα, ονειροπολική.

Η μόνη πιθανότητα να γίνει αδιάκριτη η άποψή μου αυτή θεωρώ πως είναι η πίεση πάνω σε θέματα που δεν αφορούν την δική μου διαχείριση των γεγονότων. Επίσης στις περιπτώσεις όπου τα πράγματα που ζητάω είναι μηδενικά γίνεται μια ξεκάθαρη επίθεση στην εμπιστοσύνη και στην ανταπόδοση που θα ήθελα φυσικά να είναι ανάλογη δηλαδή ανύπαρκτη.

Κάπως έτσι θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις σε καθημερινή βάση. Σε καμία περίπτωση ο συμβιβασμός με κάτι που δεν έχει άμεση είτε έμμεση παροχή γνώσης, εμπειριών και συναισθημάτων δεν έχει ουσιαστικό νόημα και γίνεται σπατάλη του δημιουργικού χρόνου.

Αλάνθαστο σημάδι απελπισίας ή απογοήτευσης σε έναν άνθρωπο είναι η έλλειψη δημιουργίας και η προσφυγή σε θέματα ελαφριού νοήματος ώστε να μπορούν να εκμεταλλευτούν την περιέργεια του περίγυρου, εντυπωσιάζοντας μόνο τις γλάστρες καθώς η λάμψη τους διαρκεί συνήθως όσο η νύχτα.

Η διασκέδαση είναι ένας τομέας με πολλές διαφορετικές όψεις. Δεν μπορώ να εκφράσω μια ιδιαίτερα παλιομοδίτικη άποψη γιατί θα βρεθεί πάτημα εδώ ώστε να ακυρωθούν όλα τα προηγούμενα γραμμένα. Εξάλλου δεν είναι κύριος παράγοντας πλέον παρόλο που ήθελα να κάνω την αναφορά.

Πολυπλοκότητα. Δεν μπορώ να φανταστώ μια λέξη να περιγράφει αυτά που θέλω να συναντήσω. Ούτε εύκολοι δρόμοι δεν είναι λύση ούτε όμως και οι δύσκολοι. Σε κάθε περίπτωση να υπάρχει παρατηρητικότητα αλλά καμία σύγκριση. Πολλές φορές ξεχνάμε τα σημαντικά ενώ δίνουμε βάση σε πληροφορίες που δεν μας απασχολούν. Αν η αποφυγή τέτοιων ανησυχιών επιτευχθεί θα υπάρχουν πολλές περισσότερες ευτυχίες στην καθημερινότητα.

Θα ολοκληρώσω την σκέψη μου όπως ακριβώς την ξεκίνησα. Οτιδήποτε μας λείπει το ζητάμε με διάφορους και ιδιαίτερους τρόπους. Κάθε φορά που θέλουμε να αυξήσουμε τα ποσοστά μιας ουσίας στο είναι μας θα πρέπει να είμαστε αρκετά έτοιμοι να αποχωριστούμε και κάτι, ώστε να διατηρηθεί η ισορροπία και να μην ξεφύγουμε από τα όρια του εαυτού που μας έφτιαξαν και εμείς καλουπώνουμε ως ότου δεν υπάρχει πλέον ψυχή να καλλιεργηθεί.

Ως την τελευταία λέξη, ως την τελευταία ανάσα. 

Να νιώθετε.