Δεν φεύγει από το αίμα το κιτρινόμαυρο χρώμα

Σαν ιδέα ξεκίνησες, με πάθος, με ορμή και με ανθρώπους που είχαν στην καρδιά τους τα όνειρα τους και βρήκαν εσένα ΑΕΚάρα μου να σε στολίσουν με αυτά. Ιδρύθηκες από αγάπη και νοσταλγία. Κρατήθηκες στην ζωή και φώτισες την ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Η αγάπη μας για εσένα ποτάμι που δεν στερεύει. Χείμαρρος στις δυσκολίες και ήρεμο ρέμα στις χαρές.

Οι ιδέες που εκπέμπεις, ενώνουν τον κόσμο σου, γεννηθήκαμε στην οικογένεια σου και μας μεγάλωσες με αξίες. Μας δίδαξες ποδόσφαιρο, μας έμαθες συνθήματα, συλλαβίσαμε το όνομα σου με σεβασμό σε κάθε λεπτό που έπαιζες. ΑΕΚ ΑΕΚ ΑΕΚ.

Κάποιος μας ρώτησε γιατί ήμαστε ΑΕΚ … τι να που πούμε; Πώς να να του εξηγήσουμε πως είμαστε παιδιά σου; Η καρδιά μας χτυπάει με τον ρυθμό σου, όπου και αν παίζεις όπως και αν σε έχουν καταντήσει, είμαστε στο πλευρό σου. Αφού εσύ μας έμαθες να μην παρατάμε τα όνειρα μας, να μην προδίδουμε την οικογένεια μας, να υποστηρίζουμε τους φίλους μας. Η ηθική μας ορίζεται από την δική σου αξιοπρέπεια, δεν μας απογοήτευσες ποτέ σε αυτό και στο χρωστάμε.

Είσαι βράχος ακλόνητος και εμείς που κρατιόμαστε από εσένα σε προσέχουμε από κοντά και από μακριά. Όσα χρόνια κι αν έχουμε να σε δούμε αισθανόμαστε το ρίγος σε κάθε σου αγώνα.

Γίναμε από παιδιά μεγάλοι και ακόμα δεν μπορέσαμε να σε αποχωριστούμε από την καθημερινότητα μας. Ξυπνάμε ΑΕΚ, κοιμόμαστε ΑΕΚ.

Έχουμε ψηλά εσένα και ας σε θέλουν άλλοι στον πάτο, το όνομα σου, το χρώμα σου, την μυρωδιά σου.

Στα μάτια μας δεν ήσουν ποτέ απλώς μια ομάδα. Ήσουν η χαμένη πατρίδα μας. Ήσουν η ψυχή μας. Ήσουν η ανάσα μας. Ήσουν η μάνα μας.

Όπου και αν σε φέρουνε, ότι και αν σε πούνε, εμείς θα είμαστε δίπλα σου και θα πολεμούμε.

Γεννηθήκαμε με κιτρινόμαυρο αίμα και στην καρδιά μας χαράχτηκε το 21.

Θα είμαστε πίσω από κάθε βήμα σου. Θα σε σηκώνουμε όταν πέφτεις. Θα σε μαλώνουμε όταν κάνεις λάθη. Θα σε συγχαίρουμε στις επιτυχίες σου. Θα κλαίμε με την λύπη σου.

Μαζί σου το όνειρο ποτέ δεν στερεύει.

Στην ψυχή μας υπάρχεις στην θέση της θρησκείας.

ΑΕΚ δεν γίναμε.

ΑΕΚ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ.

Σε τέσσερις γραμμές ανάκατες βγαίνουν φωνές ανώριμες

Μην φοβάσαι, ο δρόμος έχει προορισμό

Ας μην στοχεύεις το κάτι εκείνο

Σίγουρα θα βρεθείς στο εκείθε

Έχει κάπου να σε πάει η διαδρομή

Και ας φαίνονται μακριά τα φώτα της πόλης

Τουλάχιστον τα μάτια σου δεν είναι θολά

Ξέρεις πως αύριο θα έχει γίνει ανάμνηση το σήμερα

Χωρίς να περιμένεις κάποιο παρόμοιο μετά

Ποια μουσική να ξεβράσει την ψυχή σου

Όταν το μυαλό σου πλάθει σενάρια τρελά

Ξεδιπλώνεται η δύναμη σου σε σιωπηλά κενά

Όταν το τίποτα της στιγμής γίνετε χαμόγελο αχνό

Τι κι αν δεν είσαι στο κέντρο του κόσμου

Ο γκρεμός δεν απέχει από εκεί

Αν χάσεις τον ρυθμό της λογικής

Δεν θα υπάρχει μέρος να σωθείς

Έτσι μαθεύτηκε το μυστικό των αποδιοπομπαίων τράγων

Πως όλα γύρω τους διψάνε για ζωή

Παράγουν την πραγματικότητα τους

Ονειρεύονται την χθεσινή τους περιπέτεια

Φέρνουν την ευτυχία οι αναμνήσεις

Καίνε ότι δεν ήταν γραφτό να ανθίσει

Σαν να μην έγιναν ποτέ τα λάθη εκείνα

Ενώ πέρασαν μόλις δευτερόλεπτα

Τον φόβο του τίποτα να έχεις αντίκρυ

Είτε την προσμονή της φυγής

Μαθαίνεις σιγά σιγά να υπάρχεις

Στα ζωντανά όνειρα που ξυπνάνε σε κάθε ανατολή 

Να ναι οι στιγμές

Ίσως μέσα απ τις στιγμές να ανακαλύπτουμε την πραγματική ουσία του εαυτού μας. Ποιες στιγμές όμως να είναι αυτές που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση μας και συνεχώς μας προκαλούν να γίνουμε λίγο καλύτεροι;

Μπορεί τα τοπία, η ηρεμία ή η οικειότητα που εκπέμπουν. Το βουνό είτε η θάλασσα. Τα φώτα της νύχτας, το ηλιοβασίλεμα της κάθε όμορφης μέρας. Από τα σύννεφα που ήταν πολλές φορές η θάλασσα μας όταν ονειρευόμαστε τους πιο μακρινούς προορισμούς.

Κάθε διαδρομή που έχει έναν προορισμός αποκτά ζωντάνια, όταν τα βλέμματα ευχαριστούνται την ζωή και δεν τρώνε τον χρόνο τους στην άσφαλτο.

Μα εκείνες οι στιγμές που ξαφνικά γίνονται μαγικές επειδή υπάρχουν άτομα να τις προσθέτουν λόγια, πράξεις, αξίες. Με την ασφάλεια της στιγμής τα λόγια γίνονται όλο και πιο μαλαματένια, όσο πέφτει ο ήλιος, όσο αδειάζει το ποτήρι. Όμως κάθε στιγμή στο ίδιο φόντο αποκτά έναν ιερό χαρακτήρα είτε έρχονται άτομα είτε φεύγουν. Το σπίτι μας, η ιδέα της λησμονιάς, η οικογένεια, οι φίλοι. Δεν αλλάζει καμία στιγμή, δεν αλλάζει κανένας άνθρωπος. Προσθέτονται όμως υλικά του χαρακτήρα μας.

Κοιμόμαστε και ξέρουμε πως θα γυρίσουμε κάπου που θέλουμε να πάμε, που ζητάμε να πάμε και που νιώθουμε χαρούμενοι όταν βρισκόμαστε εκεί. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που τους θέλουμε δίπλα μας για να φτιάξουν τις διαθέσεις μας αλλά να θέλουμε τους ανθρώπους που νιώθουμε δίπλα μας να νιώσουν την δική μας ασφάλεια. Μπορεί να είναι χρόνια μακριά η τελευταία εικόνα, μπορεί να είναι καθημερινή μπορεί πάλι να μην έτυχε να βρεθεί ακόμα μέρος που μας τοποθετεί αρχιτεκτονικά κάπου ανάμεσα στην δική του ομορφιά.

Δεν έχει σημασία που θα βρίσκεσαι όταν διαβάζεις ένα κείμενο που θεοποιεί τα δικά μου τοπία αλλά να έχεις την ικανότητα να αναγνωρίσεις τα δικά σου, να θυμηθείς πόσο σου λείπουν ή το πώς νιώθεις όταν τα αντικρίζεις. Να θέλεις οι άνθρωποι σου να ζήσουν λίγη απ την ζωή σου για να σε καταλάβουν λίγο παραπάνω, να σε συμπαθήσουν, να σε ξεχωρίσουν για το κάτι που θα εκπέμπει το πρόσωπο σου όταν είσαι άνθρωπος γιατί κάτι σε τραβάει να είσαι, σε καλουπώνει κάτι στη μορφή του ανθρώπου που ξέρει να περπατάει και να παρατηρεί την πλάση.

Την πλάση εκείνη που για χάρη της θα έκανε χιλιόμετρα, χρόνια, ζωές για να μην καταφέρει ποτέ να ξεχάσει…

Οι στιγμές που βρίσκονται κρυμμένες στην καθημερινότητα πρέπει να αποκτήσουν την αξία που τους αρμόζει ώστε να γίνει η πραγματικότητα πιο ονειρεμένη, ακόμα και αν όλα βρίσκονται δίπλα σου να τα βλέπεις σαν να είναι άστρα που δεν φτάνει το χέρι σου αλλά πάντα θα μπορεί να φτάσει το μυαλό σου. Αυτές είναι οι στιγμές που αγγίζουν την ψυχή, όσο πιο απλές τόσο πιο σοβαρές, όσο πιο απλές τόσο πιο ήρεμες, όσο πιο απλές τόσο πιο αληθινές…

σε εκείνο το ίσως

Από εκείνο το υπέρτατο ίσως που είπα μια φορά γεννήθηκαν χιλιάδες αμφιβολίες στην ψυχή μου. Ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησα να σκέφτομαι τις συνέπειες και το μετά. Άλλαξαν όλες οι στιγμές, πήραν θάρρος και επικράτησαν των πρέπει. Τα χρώματα ξεχάστηκαν και ένωσαν τις χώρες του μυαλού. Υπάρχει δηλαδή άλλη πραγματικότητα, μακριά από την βαβούρα του τίποτα. Ίσως – να το πάλι – να ξεφεύγει και απ τον κυκλώνα των ψεμάτων που τόσο πολύ αγαπήσαμε και προσαρμοστήκαμε στο σπίτι του μέχρι που έγινε δικό μας. Φυσικά δεν χαλάει η μοναδικότητα των μέχρι τώρα καταστάσεων αλλά προσθέτει στο τώρα όλες τις ευθύνες του κόσμου, μα πως αφού από εκεί δεν ξεκίνησαν όλα; Κάποια φορά που έκαιγε η φωτιά στα πιο γόνιμα χωράφια της λογικής όλοι νόμιζαν πως χάθηκε η αξία της σκέψης. Τότε ήταν μια αργή χρονιά, που όμως μέσα από την ζημιά ήρθε η λύτρωση. Οι ιδέες σαν τον φοίνικα αλλάζουν λιγάκι την τροχιά της γης και ας μην αναποδογυρίζουν τον κόσμο. Άλλωστε για να γραφτεί ιστορία πεθαίνουν – γεννιούνται και ανασταίνονται ιδέες και ιδανικά που γράφονται με ιδρώτα και αίμα μέσα σε αλκοολικά μυαλά. Και όχι να γράφονται με φτηνό αλκοόλ. Εκείνο το υπέρτατο ίσως όσο άσχημα το βιώνουμε τόσο πιο πολύ πεισμώνει τους δυνατούς.