Πικρή

Φτάνει η μέρα στο άλλο άκρο

Εκείνο που θέλησες τότε πολύ

Αφήνει ανάσες βαριές να ανεβαίνουν

Και προσευχές ανείπωτες σχεδόν θολές

Τα μάτια που άνοιξες δεν φτάνουν

Την δυστυχία της ψυχής σου για να δεις

Σαν κλείσει η πρώτη η πληγή μύριες θα ανοίξουν

Όπως τα σύννεφα αφήνουν χώρο στην βροχή

Δεν σκέπασε τα όνειρα η ελπίδα

Την γεύση εκείνη την πικρή

Η προσμονή την έφερε κι αυτή

Μαζί με τόση αδιαφορία, θα φύγουνε μαζί

Μαζί στο ίσως και στο αύριο

Ότι κι αν έταξες αύριο θα έχει χαθεί

Αφού δεν άντεξε το κόκκινο δάκρυ

Νίκησε ο φόβος και την προσμονή

Σκιάζονται οι λέξεις όπως τα μάτια

Στην άδικη ανάσα του τρόμου να σιωπά

Λες και κόπηκαν οι χορδές απ τις κιθάρες

Ίσως να ξέχασαν να τραγουδάνε τα πουλιά

Δεν σκέπασε τα όνειρα η ελπίδα

Την γεύση εκείνη την πικρή

Η προσμονή την έφερε κ αυτή

Μαζί με τόση αδιαφορία, θα φύγουνε μαζί

Γιατί το άκουσαν πως κρύβονται τα τώρα

Κι άλλαξε ο φόβος μαγαζί

Στο ύστερα άφησε όλα τα δώρα

Ώστε το αύριο να έχει επιλογή

Κάπου υπάρχει η άλλη πλευρά του εαυτού μας

Σε όλα τα σημεία που δεν υπάρχει βοήθεια για επιλογή, ή ψάχνουμε κάποια παρηγοριά για κάποια λάθος κίνηση, το άλλοθι που κυνηγάει ο εγωισμός είναι μια μικρή γεύση από τον άλλον εαυτό μας.

Από την μία δεν υπάρχει ακριβώς άσπρο και μαύρο ή μεγάλες αντιθέσεις γενικότερα στον τρόπο σκέψης – δράσης παρόλα αυτά μια ιδιαίτερη αδυναμία κρύβεται επί μονίμου βάσεως πίσω από το προσωπείο της σωστής συμπεριφοράς σε κάθε περίπτωση κοινωνικής δραστηριότητας.

Πολλές φορές η αντίληψη και μόνο της αδυναμίας αυτής φέρνει στο προσκήνιο γεγονότα που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν κάποιες καταστάσεις, μόνο που και πάλι ο εαυτός μας δεν μπορεί να αποφασίσει αν όντως δεν μπορεί να επιλέξει στρατόπεδο ή αν έχουμε χάσει κάπου το νόημα και την γραμμή που ακολουθούμε.

Από την άλλη υπάρχει πάντα λίγο κακό μέσα στο καλό και το αντίθετο. Οπότε σε κάποιο σημείο της αυτοκριτικής υπάρχει ένα αδιέξοδο που δεν αφήνει η λογική να ξεπεραστεί γιατί προφανώς δεν υπάρχει εμπόδιο που χρειάζεται αντιμετώπιση. Εν ολίγοις, οι διαφοροποιήσεις στην ιδεολογία δεν αποτελούν ανθυγιεινό στοιχείο αλλά στίγματα από κάποιες άλλες ίσως επιρροές. Φυσικά και η δική μου αιτιολόγηση δεν αποτελεί επιστημονική ανάλυση του ανθρώπινου ψυχισμού αλλά οι σκέψεις βαραίνουν πολλές φορές την συνείδηση.

Για να καταλάβουμε τον εαυτό μας πρέπει να τον εξερευνήσουμε, να τον φέρουμε μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις και να τον ανακρίνουμε για κάθε επιλογή. Ίσως η άλλη πλευρά δώσει εντελώς διαφορετική ομολογία από την πλευρά που θέλουμε να δείχνουμε. Λεπτή λεπτομέρεια που δεν μένει αχρησιμοποίητη είναι φυσικά οι έμφυτες κλίσεις και ενδιαφέροντα. Μπορεί ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά να χτίζονται αλλά σίγουρα το ταμπεραμέντο είναι κάτι που κρατάει μυστική την δύναμή του πίσω από κάθε δυσκολία, κάθε στεναχώρια ή απογοήτευση.

Η άλλη πλευρά του εαυτού μας υπάρχει για να μας θυμίζει τι όντως θέλουμε και τι όχι, δεν παίρνει πρωτοβουλίες χωρίς να είναι σίγουρη ότι είναι απαραίτητο. Είναι σαν τον άγγελο και τον διάβολο στον έναν και στον άλλον ώμο, απλώς κάποιες φορές αν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε χάνουμε τον έλεγχο και αφήνουμε μια τον άγγελο και μια τον διάβολο να διαπραγματεύονται την ζωή μας.

Εκεί κρίνεται και η δύναμη που θα δείξει ο κάθε άνθρωπος όταν δει ότι η γνώμη του δεν έχει τα κατάλληλα πατήματα για να στηριχθεί και να συνεχίζει να υπερισχύει των άλλων. Είναι θέμα εγωισμού αρχικά και θέμα ηγετικών ικανοτήτων έπειτα. Αυτό συνεπάγεται με την απαγόρευση κάποιων προσώπων στην προσπάθεια για εσωτερική ισορροπία, που σημαίνει ότι δεν έχουν αρκετά σταθερό χαρακτήρα για να χαράξουν πορεία δική τους, τα άτομα αυτά είναι εύκολο να πατήσουν στα βήματα άλλων για να κρατήσουν την ακεραιότητα ψυχής και σώματος.

Προνόμιο για λίγους είναι δηλαδή η άλλη πλευρά του εαυτού μας μόνο που πάντα ξεχνάμε ότι τον πρώτο λόγο απέναντι στον κόσμο, στο περιβάλλον, στους άλλους έχει το εγώ μας. Προφανώς και η δική μας εφημερία θα σήμαινε είτε κάθοδος του διπλανού είτε περιορισμό του περιβάλλοντος, αλλά ένας υγιείς οργανισμός πως γίνεται να μην κατανοήσει το πραγματικό του νόημα για να συμβάλει στην βιοτική ανάπτυξη από όλες τις γνωστές διεξόδους χωρίς να επιβαρύνει κανέναν παράγοντα από το άμεσα και έμμεσο περίγυρο;

Ίσως να μην υπάρχει ούτε απάντηση ούτε σωτηρία από τέτοιου είδους αναλύσεις και αποτυχημένες περιγραφές της άλλης πλευράς, μόνο να ξέρουμε ότι υπάρχει, ζει και βασιλεύει μέσα μας ένας άλλος εαυτός, διαφορετικός από τον δικό μας αλλά τρομερά προσαρμοσμένο στην πραγματική μας διάσταση στον χώρο.

Δεν μένει παρά να ψάξουμε, να ρωτήσουμε και να κυνηγήσουμε τις ζωές που μας κρατούν μακριά από όλους τους εαυτούς και όλα τα θέλω μας.

Ο Χριστιανισμός της δυστυχίας

Άλλο ένα συνηθισμένο κήρυγμα, αυτό όμως γιατί δεν υπάρχει λόγος να ξυπνήσουν όλοι με κάτι λέξεις.

Συνωστισμός, αργά βήματα, μαύρα ρούχα, θρήνος.

Φυσικά και πενθούμε, κλαίμε και οδυρόμαστε!! Αλλά Γιατί; Μήπως για τον Χριστούλη, μήπως για την θρησκεία, μήπως για τους μάρτυρες;;; Τι περίεργο να ακούς έναν ολόκληρο λαό να μοιρολογάει για τον εαυτό του…

Η αλήθεια είναι πως όσο το σκέφτομαι με γυρνάει το μυαλό. Κάθονται και παρακολουθούν – αν έχεις τον ΘΕΟ σου – με την λαμπάδα στο χέρι την κηδεία της ανθρώπινης ψυχής, της δικής τους ψυχής.
Άλλα βέβαια, καλύτερα να σωθεί ο θεός μας, καλύτερα να τρέξουμε και να τρέχουμε ασταμάτητα στις εκκλησίες για αυτόν παρά για την δική μας ισορροπία. Πως μεταφράζεται αυτό; Θα σκάσω αν δεν το πω… ΔΕΙΛΊΑ το λένε. Δεν νοιαζόμαστε για απολύτως τίποτα που αφορά τον περίγυρο μας αλλά οπ, ξαφνικά Πάσχα! Χριστούγεννα! Σ αγαπάμε Θεούλη, δεν θα φάμε κρέας 40 μέρες. Αλλά Κυριακή ΠΡΩΤΑ ο Θεός θα σφάξουμε και 5 αρνιά, μαχαίρι και λαιμό κατευθείαν, θα του σκίσουμε τον λαιμό, θα στραγγίσουμε το αίμα, θα γδάρουμε το τρίχωμα, χαρές που Αναστήθηκες Θεούλη, άσε χαμός!!

Ανώμαλη Λογική; ΟΟΟΧΙΙΙ Ελληνικά έθιμα, παράδοση ορέ! Χριστιανοσύνη!

Θα περάσουμε και σε όσους είναι όντως σωστοί όλο το χρόνο και δεν αξίζουν την μοίρα του αρνιού, μην μου παραπονιέστε. Αυτοί λοιπόν κάνουν τις καλές τους πράξεις και την αγνή τους ζωής από δική τους επιλογή, με μεράκι και πάθος φτιάχνουν τον κόσμο τους ανάμεσα στον δικό μας. Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει ανθρωπιά και την έχουν ριζώσει μέσα τους άσχετα που πιστεύουν σε παραμύθια, η καρδιά τους δεν επηρεάζεται από μοντέρνους τρόπους εξευτελισμού.

Εντάξει μην περιμένεις και εσύ να πω τα κλασικά για τις αμαρτίες, το κουτσομπολιό ή μάλλον όχι μασάλια γιατί την αγαπάμε την Ορεστιάδα τελικά, ούτε για φαίνεσθαι κτλ. Πιστεύω ότι είμαστε άνθρωποι που ζητάμε το κάτι παραπάνω από τα κλασικά επιχειρήματα των άθεων και των φιλόζωων(που αναμφισβήτητα είμαι και τα δύο).