Αγάπησα και

Ξέρω πως είναι στην άδεια την πόλη

Μόνο φαντάσματα τρέχουν στους δρόμους της γυμνά

Και τα φώτα στα φανάρια φέγγουν ασθενικά

Αγάπησα και εγώ τις μοναξιές μας ενωμένες

Κλαίνε τα δέντρα σε όλα τα πάρκα

Έχουν ξεχάσει πως τους γελούσαν τα παιδιά

Και τα παγκάκια αγκομαχάνε λυπημένα στα κρυφά

Αγάπησαν και αυτά την αστραπή της καταιγίδας

Έκλεισαν ακόμα τα πατζούρια από τα σπίτια

Άσπρα σεντόνια απλώθηκαν σε όλα τα έπιπλα

Και η σκόνη βολεμένα στερεώνει την μοναξιά

Αγάπησε και αυτή τα κρύα του χειμώνα

Ερήμωσε και το φτωχικό εκκλησάκι στην γωνιά

Έμειναν άδειες οι θέσεις σαν χαμένα πουλιά

Και πέταξε η πίστη χαλώντας την ατμόσφαιρα

Αγάπησε και αυτός όλα τα αποδημητικά πουλιά

Σκούπισε τα δάκρυά σου να δεις καθαρά

Κοίταξε πως ότι λείπει ξέρει να γυρνά

Και άσε την θλίψη σου να ταξιδέψει

Αγάπησε και εσύ την γλυκιά την λησμονιά

Άσε τον φόβο σου να χτίσει

Ο ήλιος όταν βγαίνει θα φωτίσει

θα κρύψει τα άστρα, τους γαλαξίες

και το φεγγάρι, και το φεγγάρι

Το φεγγάρι κλέβει φως από τον ήλιο

σκορπάει φόβο και μια αχνή ελπίδα

πως ξημερώνει, πως ξημερώνει

Και εσύ σαν στάθηκες εμπρός μου είδα

πως το φεγγάρι είναι απλά υποχείριο σου

χωρίς καμιά ελπίδα

Οι άδειες μέρες μου σου τρώνε το σαράκι

και εγώ γεμίζω με τσιγάρα το τασάκι

φυσάει πολύ τις άδειες τούτες μέρες

Άσε τον φόβο σου να χτίσει το παλάτι

εκείνο που έγινε θύμα στη μάχη

ξέρεις που ει-που είναι η αγάπη

Μέσα στα δέντρα τραγουδάνε μελωδίες

που άνθρωποι ξεχάσαν να ακούνε

φτερά σπασμένα, θρυμματισμένα

Θα μου τραγουδήσεις με τα μάτια

και θα χορεύει η σιωπή μου στα σκοτάδια

ανάμεσα μας, ανάμεσά μας

Όταν οι λέξεις σχηματίζουνε τον ήλιο

βλέπεις και εσύ στα μάτια το φεγγάρι

και αυτό γκρινιάζει, όμως γκρινιάζει

Σαν να ξημέρωσε και χάσαμε τον χρόνο

άφησε πίσω του ρημάδια που φωνάζουν

να μας ξανά ρθεις, να μας ξανά ρθεις

Άσε τον φόβο σου να χτίσει και το κάστρο

εκείνο που έγινε θυσία στην αγάπη

και εσύ ελπίζεις, ακόμα ελπίζεις

Μορφές

Και οι δρόμοι ακόμα χάνονται

στις μυρωδιές της λάσπης αφήνονται

Που είναι η ψυχή σου φίλε μου

σε ποια φωτιά κάηκαν τα όνειρά σου

Τρέχει η φωνή σου στο μυαλό μου

η ανάσα σου στο δέρμα μου ψιθυρίζει

Βλέπεις και εσύ την σκουριά της θάλασσας

ανεβαίνεις και εσύ στο καράβι της μοναξιάς

Μορφές τρελές έχουν τα όνειρα

και στους δρόμους που χάνονται,

ξεχνάς

Είμαι η σιωπή σου απ τις κραυγές

είσαι μόνος έξω απ το λιμάνι σου

Φως δεν ξέρεις που να βρεις

και σκοτάδι δεν βρίσκω να αγκαλιάσω

Μορφές τρελές έχουν οι σκέψεις

και η μυρωδιά της λάσπης τις ποτίζει,

θυμάσαι

Μην καις πια ότι υπάρχει μέσα σου

βούτα στη θάλασσα να σβήσεις την φωτιά σου

Κρύψε την μοναξιά σου στα βαθιά

και ξέχασε ποιος είναι ο Γολγοθάς σου

Μορφές τρελές έχουν οι Ερινύες

και στην φωτιά αντέχουν,

αφήνεσαι

Δεν είναι ο τοίχος που στηρίζεσαι

ότι και αν καις ξανά γεννιέται

Στα χέρια σου κρατάς την μοναξιά μου

και ξέρω που είναι κρυμμένα τα φτερά σου

Μορφές τρελές είναι και αυτοί αγάπη μου

τα μάτια τους συνήθισαν να βλέπουν στο σκοτάδι