Yπέροχος ανήθικος ονειροπόλος

Θέλω να φτιάξω μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου.

Ξεκινάς με νυσταγμένα μάτια και με ανάκατα μαλλιά, ξεκινάς μια καινούρια μέρα με όρεξη να την κάνεις ξεχωριστή. Από την στιγμή που θα χτενίσεις τα μαλλιά και θα βάψεις τα μάτια ξεκινάς μια συνηθισμένη. Μουντές είναι οι μέρες που χρειάζεσαι την αυτοπεποίθηση σου και την αποζητάς με το βλέμμα, με τα ρούχα και τα μαλλιά σου. Ανύπαρκτες θα είναι οι εξαίρετες μέρες που δείχνουν οι φωτογραφίες. Μόλις ξεκίνησες μια φρέσκια μέρα, ακόμα και αν δεν μπορείς να περπατήσεις από τα χιόνια έπρεπε ρε συ να αρχίσεις να τσουλάς. Δεν αφήνεις κανένα σύννεφο καιρικό ή ψυχικό να σου αλλάξει την μέρα. Σου φαίνονται γελοίες οι χαρές και οι ευτυχίες της στιγμής γιατί δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς την σημαντικότητα που εκπέμπουν για τους άλλους όταν εσύ μιζεριάζεις στο γκρίζο μυαλό σου.

Οπότε αύριο όταν ξυπνήσεις θα είσαι ένας καινούριος άνθρωπος με νέα ζωή και λευκό παρελθόν. Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σου οδηγούν σε περιπτώσεις που δεν έχεις ξανά δει, μην περπατάς από τους ίδιους δρόμους. Δεν υπάρχει λιμάνι που μπορείς να ταιριάξεις ώστε να αράξεις. Εσύ είσαι το λιμάνι και έχεις την τάση να περιμένεις το καράβι σου, μέγα λάθος. Αν βαριέσαι να διασχίσεις ένα μονοπάτι ενώ κανείς δεν σου ζητάει να γυρίσεις τους ωκεανούς, σημαίνει πως δεν έχεις όνειρα. Ίσως πάλι τα όνειρα σου να μην είναι δικά σου για αυτό δεν σε ενθουσιάζουν.

Όταν συγκρατείς τις έμφυτες παρορμήσεις της φύσης σου γίνεται φάντασμα του εαυτού σου, κρύβεις μέσα σου ένα τέρας που το μόνο που μπορεί να απελευθερώσει είναι φόβοι και ενοχές. Πολλές φορές το γλυκό ύφος και η συνενοχή στα καθημερινά διαλείμματα σου δημιουργούν τάσεις φυγής. Πόσες ψυχές να μην έχουν στέγη να κοιμηθούν ενώ τα φτερά τους ματώνουν κάθε μέρα από το πέταγμα. Και εσύ γλυκαίνεσαι μπροστά στην πιο πλούσια φυλακή των συναισθημάτων. Ξέρεις άραγε πως μοιάζεις όταν κάνεις βόλτες στις παγίδες τους;

Μην κάνεις πως θίχτηκες, ούτε να μπεις στον κόπο να συγκινηθείς. Μιλάς για την ζωή σου ενώ δεν έχεις ιδέα τι πάει να πει ζωή. Όχι δεν θα σου πω για δυσκολίες, ούτε για άσχημες στιγμές, ούτε για χρήματα θα σου μιλήσω, φυσικά και δεν με νοιάζουν οι επιρροές. Το φταίξιμο το δικό σου είναι ένα. Ενώ έχεις δει Ανθρώπους (ἀναθρῶν ᾰ ὄπωπε) εσύ δεν μπορείς να αναλογιστείς αυτά που βλέπεις να συμβαίνουν δίπλα σου, πλάι σου, μέσα σου. Άρα είσαι σκλάβος. Για όσους μπορούν να σε μειώνουν, όσους μπορούν να σε κυριαρχούν. Πόσο λάθος είναι να νομίζει κανείς ότι είναι καλύτερος από κάποιον άλλο. Ακόμα και όταν είναι, αντί να του δώσει το έναυσμα και να τον παρακαλέσει να γίνει το κάτι παραπάνω τον αφήνει σε μια άγνοια ενώ τον χλευάζει. Ναι τι άλλο θα λείπει από τέτοιους, ο πολιτισμός λείπει φυσικά.

Την επόμενη φορά που θα πρέπει να εξηγήσεις κάτι σε κάποιον κλείσε το στόμα και τα μάτια σου. Άφησε τις λέξεις του να δημιουργήσουν επιχειρήματα ντροπής. Μην απαντήσεις σε τίποτα από αυτά που χρειάζονται πνευματική βελτίωση για να στρώσουν. Απάντησε όμως σε αυτά που έχει ήδη απαντημένα στο μυαλό του. Οι αμφιβολίες είναι ένα κομμάτι που η κάθε ένταση στην φωνή το επισημαίνουν. Αφήσου λοιπόν λιγάκι στην ανοησία της στιγμής, ξέρω πως είναι χαμένος χρόνος μα αν δεν ακούσεις το χειρότερο πως θα μπορέσεις να ξέρεις τι είναι καλύτερο να πεις εσύ.

Όπως ήδη θα κατάλαβες έχω ήδη μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου. Είναι αυτή που δεν ασχολήθηκες να ανακαλύψεις. Δεν είχα πολλά να σου πω, ούτε θα σου έδινα κάτι δικό μου. Απλώς την στιγμή εκείνη ήσουν εκεί για μένα και εκμεταλλεύτηκα την παρέα σου, ήθελα να κερδίσω την συμπάθεια σου για ένα μόνο γεια. Τίποτα παραπάνω δεν ζήτησα παρόλα αυτά. Μπορεί να μην ξανά βρεθείς μα αν τύχει θα ήμαστε στάσιμοι στην ίδια φάση. Σε εκείνη που δεν θα γνωριστούμε γιατί δεν χρειαζόμαστε περισσότερη αλήθεια στην ζωή μας. Κοίταξε το αυτό με την αλήθεια, ισχύει και για τα προβλήματα, αυτό που λένε καμιά φορά μου φτάνουν τα δικά μου. Αν σου έφταναν δεν θα ήθελες να τα αναλύσεις όπου σταθείς, θα τα άφηνες να λύνονται ένα ένα με τον χρόνο. Δημιουργείς καινούρια για να ξεχάσεις σκοπίμως τα παλιά. Καθαρίζεις το παρελθόν σου αλλά βρωμίζεις το μέλλον. Μην βρωμίζεις ρε συ το μέλλον σου.

Να τα ξεχάσεις όλα σου λέω και το εννοώ αλλά όχι τα θέλω σου. Αυτά δεν αλλάζουν σε καμία εποχή. Ότι και αν έρθει. Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι θέλεις για να το κρατάς ή να το κυνηγάς θα ξέρεις σίγουρα τι δεν θέλεις. Και θα φεύγεις ήρεμα, ούτως η άλλως πρέπει να ρέεις σαν τα ποτάμια αλλιώς θα γίνεις βάλτος. Μπορείς να γίνεις ότι θέλεις βέβαια. Εγώ θα ήθελα να σε έβλεπα ποτάμι πάντως.

Οι κύκλοι που βλέπεις να κλείνουν μπορούν να ξανά ανοίξουν αρκεί να έχεις και ανοιχτά μάτια να το δεις και ανοιχτό μυαλό για να το ρισκάρεις να αρχίσεις πάλι.

Τόσο άσχημα αισθάνομαι για εσένα όταν είμαι απορροφημένη που νιώθω ο πιο υπέροχος ανήθικος ονειροπόλος.

Κάπου παρασύρεσαι

Παρασύρεσαι από σκέψεις που έχουν στόχο ένα καλύτερο μέλλον.

Φοβάσαι όχι το ποια άτομα θα είναι ή δεν θα είναι δίπλα σου σε όλα τα μελλοντικά σου σχέδια αλλά να μην είσαι μόνος σου στα σχέδια αυτά. Δεν ξέρω αν σου αρέσει η παρέα του εαυτού σου αλλά πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο δείχνεις στον εαυτό σου ότι τον φοβάσαι, ότι δεν τον εμπιστεύεσαι και ότι δεν αξίζει αυτά που ίσως αφήσεις για να κυνηγήσεις το κάτι άλλο. Το κάτι άλλο δεν είναι απαραίτητα καλύτερο ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά, αυτό να το θυμάσαι.

Ξέρω πως θα σκεφτείς τι έχεις κάνει εσύ και αν αξίζει ο άλλος να έχει την προσοχή σου αλλά σε αυτήν την ψυχρή λογική δεν μου αρέσει η ειρωνεία του εγωισμού. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να σε νοιάζει τι θα πάρεις από την στιγμή που δεν βρέθηκες στην θέση να δώσεις κάτι παραπάνω. Μην περιμένεις, μην μένεις στο στάσιμο εκείνο σημείο που έχεις την σιγουριά και λες πως προσπάθησες, πως είπες ότι έπρεπε. Αυτά τα ακούω βερεσέ. Δεν έχεις κάνει τίποτα πέραν από το να βασανίζεις τον εαυτό σου και το μυαλό σου με σκέψεις και ανησυχίες.  Στο τέλος απογοητεύεσαι που δεν ήρθε κάποιος να σου σπάσει τον πάγο ανάμεσα στα συναισθήματα σου και στον εγωισμό σου, ενώ είναι καθαρά δική σου υποχρέωση, μην περιμένεις να ξέρει κάποιος τον εαυτό σου και να σε κάνει να δράσεις όπως πρέπει. Αν θέλεις να μάθεις σταμάτα να ρωτάς και ψάξε.

Στην περίπτωση που σε ενδιαφέρει μια ήρεμη και γλυκανάλατη ζωή κάτσε στα αυγά σου. Μην κάνεις απολύτως τίποτα. Να κοιμάσαι και να ξυπνάς με απωθημένα σε ένα κρεβάτι που στις φωτογραφίες είναι όλο αγάπες και χαρές. Να διατυμπανίζεις την προσωπική σου ζωή για να πιστέψεις και εσύ ότι την αποδοχή της κοινωνίας την έχεις εφόσον την χρειάζεσαι τόσο έντονα. Σε πολλούς τομείς συμβαίνει αυτό αλλά η μαμά μου λέει ότι ο άνθρωπος που είναι χορτασμένος από αγάπη, οικογένεια, φίλους, λεφτά, ταξίδια και πολιτισμό δεν θα σου πει ποτέ τι έχει καταφέρει στην ζωή του και τι υλικά αγαθά έχει στην κατοχή του, πάντα έχει δίκιο η δική μου μαμά.

Να κοιτάξεις ένα αστέρι που πέφτει και να ξεχάσεις να κάνεις ευχή. Μην επιθυμείς, προσπάθησε. Μην περιμένεις τίποτα παραπάνω από όσα μπορείς να δώσεις.

Παρασύρεσαι από τα πρέπει.

Τα όρια που έχουν στα θεμέλια τους οι κοινωνίες είναι εντελώς αβάσιμα καθώς περιορίζουν την απελευθέρωση των ενστίκτων και την ελεύθερη έκφραση. Τα ένστικτα των ανθρώπων βέβαια είναι επικίνδυνα. Ακόμα και το πάθος για κάτι μπορεί εύκολα να ξεφύγει από τα όρια, πολλές φορές είναι ακόμα πιο ευχάριστο να σπάνε οι κανόνες σε κάθε ευκαιρία. Τα όρια είναι για αυτούς που μπορούν να συμβιβαστούν και για τους αδύναμους που δεν πρόκειται να επιβιώσουν από τον δυνατό. Φυσικά και δεν ισχύει στην σημερινή κοινωνία εφόσον ο έλεγχος και οι αποφάσεις λαμβάνονται από την ελίτ της εξουσίας.

Στην προσωπική ζωή δεν σου βάζουν όρια και κανόνες όμως. Σου βάζουν αρχές και ήθη και αν κάνεις κάτι που δεν μπορούν ή που φοβούνται πως αν το κάνουν και αυτοί θα εξαρτηθούν σου λένε απλώς ντροπή σου. Και εσύ χαμηλώνεις το βλέμμα σαν παιδί που έκανε ζημιά. Και τώρα σκέψου σε ποιον έκανες ζημιά για να σε κρίνουν; Γιατί είναι αρνητικοί σε κάτι που εσένα σε έκανε χαρούμενο; Αισθάνεσαι ντροπή επειδή σου λένε να μην ξανά κάνεις κάτι; Στην δική σου ζωή; Και εσύ τους ακούς; Αλήθεια;

Παρασύρεσαι από την πραγματικότητα.

Όλο μας το είναι, είναι συνδεδεμένο με ένα Ίσως. Μην το προσπερνάς αυτό το ίσως, ούτε το αν, ούτε το μπορεί, ούτε το όχι, ούτε το ναι. Θες να αλλάξεις γνώμη; Υπάρχει ένα αλλά. Να το σβήσεις το αλλά, είσαι εκεί που είσαι για Εσένα και για κανέναν άλλον. Δεν θα αποδείξεις εσύ στην ανθρωπότητα πως όλα κρέμονται από τις ποσότητες λογικής (πραγματικότητας) και του αυθορμητισμού (παραμύθι, μαγεία). Στο κάτω κάτω υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στον κεραυνό και εσύ φοβάσαι να πιστέψεις πως αλλάζει ένα ίσως; Όλα είναι στο μυαλό σου, εκεί χτίζονται κάστρα και γκρεμίζονται ουρανοξύστες. Εσύ βάζεις τα χρώματα εσύ και τα πρόσωπα. Δεν είναι κακός ο κόσμος που πηγάζει από μέσα σου, και ας έχεις σκοτώσει μέσα εκεί ολόκληρες οικογένειες. Θεωρείς κάτι άχρηστο και το βγάζεις από το πλάνο. Σκηνοθέτης είσαι στην ζωή σου, να το ξέρεις.