Απλή κατάληξη

Σταμάτησαν να με τρομάζουν της πόλης τα φώτα, δεν με απασχολούσε ο δρόμος που περπατούσα, δεν ήθελα να ξέρω για τους ανθρώπους που συναντούσα. Σταμάτησα να νιώθω και να θέλω να με νιώσουν. Σαν να νιώθεις πλήρης όταν λείπει πάντα κάτι. Προσπαθησούσα κάθε μέρα να βρίσκω ένα μικρό κάτι και να γεμίζω το κενό, προσπάθησα να μάθω τι είναι αυτό που όντως λείπει, δεν βρήκα τίποτα. Τότε ένοιωσα άσχημα, τότε ένοιωσα πως τα έχω όλα, τότε κατάλαβα πως μπορώ να έχω αυτά που θέλω. Δεν υπάρχουν θυσίες, δεν υπάρχουν επιλογές είναι απλώς η θεωρία της ακατάπαυστης βουλιμίας. Φυσικά και ξέρουμε τι θέλουμε, γιατί ξέρουμε τι μας λείπει, σταμάτησα να  θέλω βελτιώνω ότι έχω, όχι γιατί δεν αξίζουν την «αναβάθμιση» όσα έχουμε και χρησιμοποιούμαι αλλά γιατί θέλουμε κάτι ατελές για να συμπληρώνει το ατελές εγώ μας. Είναι τόσα πολλά τα κενά μας και τα λάθη μας που δεν θα τα καλύψουμε πραγματικά ποτέ και αυτό είναι που μας κάνει να είμαστε επισκέπτες στο ίδιο μας το σπίτι. Προσπαθούμε να ξεφύγουμε πάντα από κάτι γιατί είμαστε φτιαγμένοι με το ένστικτο της επιβίωσης αλλά δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμα και έτσι χρησιμοποιούμε κάποια κομμάτια του ενστίκτου αυτού, είτε λανθασμένα είτε σωστά είναι πάντα αυθόρμητα.  Ξεκινάμε τόσο απλά και καταλήγουμε τόσο απλά λες και δεν υπάρχει η πλοκή που ζήσαμε ενδιάμεσα, που μας αναστάτωσε, που μας μετάλλαξε, που μας διάβρωσε. Αρχίσω να γράφω μιλώντας για τον εαυτό μου και από ένα σημείο και μετά γράφω στο πρώτο πληθυντικό, αυτό το κάνω γιατί πάντα ελπίζω πως κάποιος θα καταφέρει να με καταλάβει, κάποιος θα σκέφτεται έτσι, κάποιος θα είναι εγώ. Φυσικά και όλοι μας έχουμε μια κρυφή επιθυμία να γίνουμε αυτό που χρειάζονται όλοι, μερικές φορές όντως θέλουμε να νοιώσουμε τηγανιτές πατάτες! Το κακό είναι ότι νοιώθουμε αυτήν την προσοχή τόσο θέλουμε να νιώσουμε κι άλλη. Δεν ξέρω αν είναι στην φύση μας αυτή η ανάγκη, δεν ξέρω αν κάνουμε σαν τα τροπικά πουλιά τις εποχές ζευγαρώματος αλλά σίγουρα είναι και αυτό κάτι που πηγάζει από μέσα μας και πάλι απ την φύση μας. Αγαπώ την φύση των ανθρώπων και δεν μου είναι καθόλου ειδεχθές οι περιπτώσεις που το ένστικτο επιβίωσης αποκτά θηριώδη μανία. Διακρίνω μια εμμονή με την ανθρώπινη φύση στα γραπτά μου, μερικές φορές σκέφτομαι πως είμαι υπερβολικά εκτός κοινωνικών πλαισίων όταν γράφω και όταν ζω. Αυτά τα κοινωνικά πλαίσια με περιορίζουν σημαντικά ώστε να μην έχω την άδεια να μιλώ για εκτός των κοινωνικών πλαισίων, ναι σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να ξεφύγουν από το στερεότυπο αυτό πολύ πιο αποτελεσματικά από εμένα παρόλα αυτά μπορώ να αναπτύξω εικονικά στο μυαλό μου μια άλλη κοινωνία, που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύσει στους αυθεντικούς ανθρώπους. Με τον όρο αυθεντικούς εννοώ όσους απλώς καταπιέζονται από το περιβάλλον. Και με την έννοια του περιβάλλοντος εννοώ τα πάντα γύρω μας. Αφού λοιπόν ξυπνάω κάθε φορά από τον λήθαργο του παραδείσου επανέρχομαι στις λάθος ισορροπίες, παίρνω την λάθος κλίση και συνεχίζω να νοιώθω εγκλωβισμένη. Πάντα προσπαθούσα να νιώσω στιγμές ελευθερίας, μικρές δόσεις σε όσο το δυνατόν πιο καθημερινά γεγονότα. Για αυτό και η ελευθερία δεν είναι ένα αγαθόν που παλεύεις να κερδίσεις αλλά ένα συναίσθημα τόσο δυνατό που μπορεί να σε μεταφέρει σε όποιον τόπο θέλεις, ακόμα και αν αυτός ο τόπος αποτελεί πάλι κλουβί, συνεχίζει να είναι η επιλεγμένη σου ελευθερία. Αν καταλάβεις τι σημαίνει να μπαίνεις στο στόχαστρο των αδύναμων σημαίνει πως μάλλον καταλαβαίνεις τι σημαίνει να είσαι ο αδύναμος των δυνατών, αυτός μόνο μπαίνει στο στόχαστρο, οι δυνατοί δεν έχουν οίκτο ούτε φόβο απέναντι σε αυτούς. Ο νόμος του θύτη και του θύματος. Πόσα λίγα ξέρουμε και πόσα λίγα καταλαβαίνουμε, πόσα μαθήματα διδασκόμαστε και πόσα λίγα θυμόμαστε. Είμαστε πάντα καταδικασμένοι αλλά πάντα χαμογελαστοί. Πόσο διαφέρει το χαμόγελο από άνθρωπο σε άνθρωπο, διαφέρει όπως διαφέρει και η ελευθερία του. Δεν θέλω να κατακρίνω τις ελευθερίες που επιλέγουμε αλλά καμιά φορά επιλέγουν οι άνθρωποι την εύκολη λύση, είναι αυτοί που ανάμεσα στους δυνατούς αποτελούν το δείπνο τους. Δεν υπάρχει καλή νύχτα, όλες οι νύχτες είναι σκοτεινές, όλες οι νύχτες αποτελούν απειλή, όλες οι νύχτες οδηγούν σε μέρες. Όσο βασανίζεται το μυαλό μας τα βράδια τόσο θα λάμπει το χαμόγελο μας στο φως της μέρας, έτσι είμαστε δυνατοί.

Λίγο πιο κοντά στην τελειότητα της ανθρώπινης ματιάς

Όταν είσαι τελευταίος μπορείς να παρατηρήσεις πανοραμικά τις κινήσεις των μπροστινών σου είναι πλεονέκτημα που σε περιορίζει πρακτικά και σε ευνοεί θεωρητικά. Αν έχεις παθητική διάθεση θα έχεις και μια χαμηλή σταθερή πορεία, αν έχεις ενεργητική διάθεση πρέπει να αποδράσεις από τον περιορισμό και να αντισταθμίσεις την πράξη με την θεωρεία κάτι που είναι σαν τις μηχανές carnot. Η τελειότητα αυτή δεν είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους, αλλά κάθε άνθρωπος είναι ικανός να την φτάσει.

Μιλώντας για ανθρώπινη τελειότητα μας έρχεται στο μυαλό από το υποσυνείδητο η εικόνα της Barbie κάτι αξιοθαύμαστα προβλέψιμο. Η θέση που έχει τις περισσότερες ανέσεις και την οποία προσπαθούμε να καλύψουμε είναι η μπροστινή. Αυτό που διακατέχει τους ανθρώπους όταν αντιμετωπίζουν την τελειότητα είναι πανικός, αρκούνται σε αυτά που έχουν ή πολλές φορές τα υπερεκτιμούν προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση του τέλειου κατεχόμενου αντικειμένου τους. Ποτέ δεν προσπαθούν να δώσουν την ανάλογη αξία στα δικά τους τέλεια χαρακτηριστικά, αυτό είναι κάτι που θυμίζει προκατάληψη απέναντι στην θεϊκή φύση, μάλλον του θεού, όλων των θεών δηλαδή. Χάνουμε ένα κομμάτι του νοήματος της ζωής αμφισβητώντας για τον εαυτό μας ενώ έπρεπε η μόνο αμφισβήτηση που έχουμε να είναι για όλα αυτά που υπάρχουν πάνω από εμάς και πέρα από εμάς, αυτά που μας παρουσίασαν τέλεια, όχι αυτά που αντιλαμβανόμαστε σαν τέλεια.

Μερικά παραδείγματα τελειότητας παίρνουμε από την φύση παρόλα αυτά δεν την βλέπουμε σαν μέρος του συστήματος της ζωής που διανύουμε αλλά σαν μερίδα φαγητού, καταναλώσιμη  κατώτερη, αδύναμη. Δεν υπάρχει αδυναμία στο τέλειο, αυτό που υπάρχει ονομάζεται γαλήνη. Ή μάλλον μη ύπαρξη συναισθημάτων. Κενό, ούτε καλό ούτε κακό. Αυτό είναι το τέλειο. Δεν γνωρίζω κατά πόσο είναι εφικτό να συμμορφωθούν οι άνθρωποι σε ένα τέτοιο πρότυπο πάντως σίγουρα αν γνώριζαν τις δυνατότητες μιας τέτοιες λειτουργίας θα είχαν κίνητρο για να προσπαθήσουν να το πετύχουν, όμως προείπα είναι σαν τις μηχανές carnot δεν θα φτάσουν ποτέ την μέγιστη απόδοση.

Αυτό με την μέγιστη απόδοση αντίκειται κάπως στην τελειότητα. Δεν θα δικαιολογήσω την αντίφαση αυτή, θα αφήσω όμως ένα σχόλιο που θα μπορέσει να καταλήξει κάποτε για κάποιους στο ζητούμενο της αντίφασης. Αν η μορφή του θεού είναι ανθρώπινη και η φύση τέλεια τότε γιατί ο άνθρωπος λειτουργεί ατελέσφορα και η φύση ανακυκλώσιμα; Πάντα φοβόμουν τους κακούς κριτικούς, όχι αυτούς που κρίνουν αυστηρά, αλλά αυτούς που κρίνουν για να ανυψώσουν τον εαυτό τους μπροστά στα δικά μου γράμματα, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν γράμματα, ούτε φωνή που στέκει είτε λογικά είτε παράλογα. Δεν είναι παράλογο το σχόλιο αν αυτό σκεφτήκατε.

Ο τελευταίος παρατηρεί, οι πρώτοι δρουν. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατηγορία για να καταταχθούν οι δειλοί. Η δράση των πρώτων έχει πάντα έναν σκοπό, όχι και τόσο άγιο συνήθως. Αυτός ο σκοπός μπορεί να επιτευχθεί μόνο από αυτούς, οι τελευταίοι είναι υπεύθυνοι να καλύπτουν τα λάθη των πρώτων, τα καλύπτουν άριστα και διακρίνετε η εξαιρετική συνεισφορά τους στο αποτέλεσμα όμως ποτέ δεν θα μπορέσουν να είναι αυτοί που θα αναλάβουν την κύρια ευθύνη. Όσο και να τους παρατηρούν η πράξη θα είναι πάντα το τμήμα που τους τρομάζει, τους απομακρύνει, τους κάνει λίγο πιο μοχθηρούς αλλά ταυτόχρονα τους κρατάει μακρυά από την πρώτη θέση. Ποτέ δεν θέλησα να κρίνω έναν άνθρωπο από τις ευθύνες που έχει, προσπαθεί ο καθένας να κάνει το καλύτερο που μπορεί στην θέση που θα βρεθεί είναι μίση επιλογή δική του να πάει μια θέση πιο μπροστά και μισή επιλογή των κληρονομικών του χαρακτηριστικών θα έλεγα με ενδοιασμούς.

Δεν είναι στον χαρακτήρα των πρώτων να καταλάβουν τι οφείλουν στους δεύτερους για αυτό και ο κύκλος της ζωής τους κλείνει όταν ακριβώς χάσουν τους τελευταίους. Πολλά σημαντικά χαρακτηριστικά χάνονται και δεν αναπληρώνονται γιατί δεν υπάρχει κατάλληλη εμπειρία, πολλές φορές και εκπαίδευση για τους πρώτους ώστε να ανταποκριθούν. Καταλήγουμε ότι οι πρώτοι εξαρτώνται από τους δεύτερους και οι δεύτεροι από τους πρώτους. Οι πρώτοι εξαρτώνται τις περισσότερες φορές υλικά οι δεύτεροι όμως συναισθηματικά, αυτό είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα. Αυτή είναι η μικροπρεπείς ανθρώπινη φύση, υποκύπτει στα πάθη της, καταστρέφει το Εγώ της.

Θα άφηνα να με συνεπάρει το ρεύμα της αυτοκριτικής στις επόμενες παραγράφους αλλά κάτι τέτοιο θα χαλούσε την αντικειμενικότητα που προσπαθώ να περάσω στο υποσυνείδητό σας. Οπότε παρά των παραπάνω λεγόμενων μου μπορώ να επιβεβαιώσω πως δεν είναι καθόλου εύκολο να ακολουθήσει κανείς την ιδεολογία αυτή, ούτε και εγώ που την εκφράζω.