Άλλη μία στιγμή, κοιτώ μπροστά μου και όμως δεν βλέπω ορίζοντα. Ψάχνω έναν δρόμο που θέλω να ακολουθήσω, ψάχνω το κάτι που θα ικανοποιήσει τις ανάγκες μου και θα ηρεμήσει επιτέλους τις σκέψεις μου. Έχω δοκιμάσει τόσα πολλές εικόνες, καμία δεν νιώθω σπίτι μου. Ούτε καν η σκιά μου, πόσο μάλλον η αντανάκλαση στον καθρέφτη, τίποτα απολύτως δεν βλέπω σαν κομμάτι του εαυτού μου, ούτε καν τον εαυτό μου.
Με ζαλίζουν οι σκέψεις, κυριολεκτικά νιώθω το κεφάλι μου βαρύ, τα μάτια μου θολώνουν, δεν έχω αντανακλαστικά, δεν έχω χώρο στην μνήμη μου. Τίποτα δεν είναι αρκετά σημαντικό από το να σκεφτώ και να αναλύσω τα μέρη που ίσως έβρισκα κάποιο νόημα.
Ειδικότερα, φέρνω στην μνήμη μου εικόνες από όταν ανεβαίναμε με το παλιό αμάξι στο Καϊμακτσαλάν με τον μπαμπά μου και τον Ντίνο, είχαμε φάει το πρωινό μας, είχαμε κοιμηθεί νωρίς και ήμασταν 10 λεπτά πριν φτάσουμε στο parking. Σε εκείνες τις στροφές, μέσα σε εκείνο το αμάξι, είχαμε θέα μια θάλασσα από σύννεφα. Τον ήλιο να ανατέλλει και να γεμίζει ροδαλά χρώματα τον ουρανό, τα γυμνά και άγρια βράχια του βουνού να είναι καλυμμένα παντελώς με χιόνι που γυάλιζε από την πρωινή υγρασία, τις στήλες καπνού που ακόμα βλέπαμε να ανεβαίνουν από τα σπίτια της Κερασιάς στον απέραντο ουρανό, τον μπαμπά μου να οδηγεί ήμερος και πίνοντας τον καφέ του σε έναν άσπρο και παγωμένο δρόμο, τον Ντίνο να ακούει μουσική και να κοιτάζει όπως και εγώ την συννεφοθάλασσα.
Πέραν της στιγμής, που ακούγεται και είναι ονειρική, γνωρίζαμε ότι όταν τελείωνε η μέρα μας, θα επιστρέψουμε στις αγκαλιές των υπόλοιπων της οικογένειας, σε κάποιο εστιατόριο, σε κάποια ταβέρνα. Το νόημα της ύπαρξης μου πιστεύω πως τελείωσε όταν γυρνώντας το απόγευμα στο σπίτι έκανα ένα ζεστό μπάνιο, ένιωθα την κούραση της ημέρας να κατακλύζει κάθε κύτταρο και έπεφτα για ύπνο απολύτως πλήρης.
Ειλικρινά επί χρόνια προσπαθώ να νιώθω πως κάπου ανήκω. Όχι ότι δεν ένιωσα ποτέ μέλος μιας οικογένειας ή μιας παρέας ή μιας σχέσης, όλα αυτά τα έχω αισθανθεί, ωστόσο πάντα κάτι λείπει, η έμπνευση ίσως, για να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Δεν έχω κανέναν στόχο που να τον αισθάνομαι σημαντικό, προσωπικό και να με προσηλώνει. Ακόμα και την έμφυτη ανάγκη μου στον ανταγωνισμό / συναγωνισμό, θεωρώ πως την έχω χάσει, έχει τόσο ατροφήσει με την πάροδο των χρόνων που δεν έχει καμία σημασία η κατάταξη στην οποία βρίσκομαι σε οποιονδήποτε τομέα. Πάντοτε ήθελα να μην με νοιάζει, όμως τώρα έχω χάσει περισσότερα από την αδιαφορία που έχω κερδίσει.
Πλέον δεν πονάω. Το μυαλό μου έχει σηκώσει τόσο δυνατό οχυρό που δεν μπορώ να έχω ανταλλαγή συναισθημάτων, με φοβίζει η ευθύνη, το δέσιμο, η υποχρέωση, η αγάπη. Νομίζω ότι θα χάσω τον εαυτό που τόσο καιρό έχτισα για να προστατέψω. Όμως αν δεν ήμουν στην σημερινή κατάσταση, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να αντιληφθώ με ωμό ρεαλισμό την πραγματικότητα.
Καταλαβαίνω πολύ περισσότερα, η εξήγηση που δίνω στον εαυτό μου είναι ότι ωριμάζω, πιάνω τον εαυτό μου να αποδέχεται πράγματα στα οποία έπρεπε να επαναστατεί. Χάνεται η σπίθα ή ωριμάζω; Είναι φορές που η έκρηξη στο μυαλό μου και στα συναισθήματα ανοίγει νέους κόσμους, άλλους πιο δίκαιους άλλους πιο άδικους, παράλληλα σύμπαντα με πιθανές εξελίξεις και μελλοντικές προφητείες που σε λίγα λεπτά θα ξεχάσω. Μήπως αυτά είναι σχέδια και όνειρα για το μέλλον; Οι φόβοι μου καμιά φορά φτάνουν στην σωματική αντίδραση, μπορούν να μου κοπούν τα πόδια σε στιγμές που απλώς σκέφτομαι κάτι, κάτι που είναι το χειρότερο σενάριο, αργώ να συνέλθω να ξεπεράσω το συναίσθημα που άρχισε να δημιουργείται και να ηρεμήσω τα νεύρα μου.
Εννοείται πως πάλι δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Συνεχίζω να μην βλέπω ορίζοντα και αναρωτιέμαι. Αυτό είναι όλο; Αυτή είναι η ζωή; Με αυτό θα πορευτώ μέχρι να πεθάνω; Το καλύτερο και φυσιολογικό είναι οικογένεια και παιδιά για να νιώσω με την ζωή άλλων σημαντική; Είναι τόσο μικρό, μίζερο που μου προκαλεί θλίψη η ιδέα ότι αυτό είναι το μέλλον, αυτή είναι η ζωή. Δεν αντέχω τις σκέψεις μου ώρες σαν αυτή, που είναι κάποιας μορφής οιωνός, που είναι το νόημα;
Μάλλον έχω πάρει το μπλε χάπι. Αλλά το έχουμε πάρει όλοι;
Νέα μέρα έρχεται, ίσως περιέχει λιγότερες ανθρώπινες ανησυχίες. Θα δούμε, μάλλον.