Στα 25 χρόνια νιώθω στο μηδέν.
Έτσι θα νιώθω και σε 5 χρόνια, το ξέρω όχι γιατί είμαι αισιόδοξη αλλά γιατί ξέρω ότι τώρα που γράφω έχω ήδη αργήσει.
Κάθε φορά που περνάει μια μέρα, ένας μήνας ή ένας χρόνος,
αλλάζουν μόνο οι ποσοτικές μεταβλητές.
Είτε έχω κερδίσει είτε έχω χάσει
μου φαίνεται ανούσια η μοιρασιά.
Οπότε σκέφτομαι πώς, όπως τώρα η βάση είναι οι σκέψεις, έτσι και παλιότερα έτσι και στο μέλλον δεν θα έχει κανένα νόημα να θέτω στόχους ανάλογα με την ηλικία. Πάντα θα υπάρχει μια αχόρταγη δίψα για περισσότερο έντονα συναισθήματα. Καμιά φορά το μεταφράζω σαν κατάκτηση της καθημερινότητας και άλλες σαν ήττα από την κοινωνία.
Το δικό μου φυσιολογικό είναι αυτό που εκφράζει την γαλήνη της ψυχής, είναι μια ουτοπία. Και όσοι εκφράζουν τις πιο βαθιές τους ανησυχίες και προβάλλουν όλες τους τις ιδιαιτερότητες, αξίζουν τον σεβασμό των υπολοίπων.
Αν το διαβάσεις μελλοντικέ μου εαυτέ, στα αρχίδια σου τι ήθελα να γίνεις, όλα γύρω μας είναι ρευστά για αυτό κράτα μόνο την αβεβαιότητα που σου καλλιεργώ τώρα για να έχεις όταν κι αν βολευτείς. Να αμφισβητήσεις ό,τι έχεις και να μην χρειάζεσαι τίποτα που δεν στο έδωσα εγώ. Να μην γαμιέσαι για τους άλλους, να μην αφήνεις την θέση σου σε κανέναν, να μην δίνεις τα προβλήματα σου σε άλλους. Να μην περιμένεις, εγώ δεν θα έρθω αλλά θα έχω δημιουργήσει φιλίες με μοναξιά, με χιούμορ και με ωμό ρεαλισμό.
Άμα χρειαστείς κάτι που δεν στο έχω προσφέρει, φτιάξτο για τον επόμενο εαυτό.