Η ατελείωτη επιθυμία της οργανωμένης κοινωνίας να κατηγοριοποιεί και να δίνει όρια σε κάθε έννοια ώστε να ελέγχει, να κρίνει και να αξιολογεί ανά περίπτωση, έφτασε κάποιες έννοιες στην απομυθοποίηση∙ η στυγνή ανάλυση τους και η προσπάθεια εναρμόνισης των στοιχείων της για να βελτιωθεί το αποτέλεσμα, έφερε πανομοιότυπα μοτίβα. Κομμένες και ραμμένες φράσεις για κάθε κοινωνική ομάδα. Δεν ενδιαφέρει την κοινωνία μας η πρωτοπορία και ο αυθορμητισμός. Θέλει να διοικεί ειρηνικά διαφορετικές ομάδες, να τις ελέγχει ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέσω θεσμών που έχουν πρόσχημα την προστασία τους και να αξιολογεί ποια είναι αυτή που μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο, αλλά να επηρεάζεται μόνο από την ίδια.
Δεν υπάρχει λεπτή γραμμή ανάμεσα στη σάτιρα και στην συκοφαντική δυσφήμιση.
Δημιουργούμε βάλτους ώστε να ρίχνουμε όποιον δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την
κοινή λογική, αποστασιοποιούμαστε από την ασημαντότητα της ύπαρξης μας
παίρνοντας προσωπικά οτιδήποτε προσβάλει τους θεσμούς. Τα παράγωγα του χιούμορ
πρέπει να αφορούν μονάχα έκρηξη, οχι κονσερβοποιημένες ανασφάλειες και φόβους.
Ο μοναδικός λόγος για να φαγωθεί κάτι τόσο ανούσιο είναι να έχει ανάγκη ο
οργανισμός από αυτοσεβασμό ώστε να γεμίσει το μικροσκοπικό του εγώ.
Αυτό που δεν σου αρέσει είναι απλό, σκληρό και πνευματώδες.
Ο κώδικας αξιών του καθενός μας έχει τόσο περίπλοκα και ανεξερεύνητα
στοιχεία που πολλές φορές δεν αντιπροσωπεύει το άτομο μας, αλλά όλα τα άτομα που
έχουμε συναναστραφεί μαζί. Μεταβάλλεται από την περίσταση, τον χώρο, τους
παρευρισκόμενους και γενικά ο κώδικας αξιών είναι μια ασταθής μπάλα που χτυπάει
σαν καμπάνα το κεφάλι μας. Όταν δεν αισθανόμαστε ασφαλείς με τις γνώσεις που
κατέχουμε δεν μπορούμε να διαχειριστούμε καμία μορφή χιούμορ. Ενώ αν πάλι οι
γνώσεις μας για ένα θέμα είναι υπέρμετρες, το χιούμορ δεν μπορεί να χρωματίσει
την εξειδίκευση μας.
Μια πρόχειρη λύση είναι ο αηθικισμός, η άρνηση και η διάψευση των θεσμών
που συγκρατούν μια άρρωστη κοινωνία δεν γίνεται να είναι παράνομη ούτε
επικίνδυνη. Τα δεσμά των ηθικών αρχών και αξιών δεν είναι υπεύθυνα για την
φυλάκιση της ψυχής και την ματαιοδοξία της συνείδησης. Το χιούμορ δεν
φέρνει ζωή, αλλά κατακτά τον φόβο του θανάτου, ώστε στο σύντομο μας πέρασμα από
την ζωή να είναι υποφερτό.
Κάθε ηθική και συνειδησιακή αλλαγή είναι πλήρως ατομική, αφορά το κάθε
άτομο μοναδικά, ανεξάρτητα από την κοινωνική, πολιτισμική, πολιτική και
οικονομική πραγματικότητα.
Όλες οι παραπάνω προσπάθειες της κοινωνίας να ταξινομήσουν το χιούμορ και
την χρήση του, πέφτουν στην άβυσσο της πιο δυναμικής φιλοσοφικής σχολής, του κυνισμού.
Η πλάνη που δημιουργεί το χιούμορ δεν είναι παρά μια ωμή όψη της
πραγματικότητας, σε συνδυασμό με μια μελαγχολική νότα ελπίδας, που σαν ραδιενέργεια
η κοινωνία καταναλώνει, ώστε να μεταβολίσει άλλη μια ελεγχόμενη μέρα.
Το χιούμορ θέλει γερό στομάχι, είναι κανίβαλος που δεν αφήνει κανέναν να
γλυτώσει, ακόμη κι όταν είναι χορτασμένος μπορεί να φάει όλη την
ανθρωπότητα.
Λίγη άγνοια κινδύνου, λίγες βαθιές ανάσες και καθόλου τσίπα πάνω μας.