Γραφική ύλη

Πάει καιρός που πονάει το σαγόνι απο την πίεση, που το σαμπουάν ενοχλεί τις πληγές στο κεφάλι απ το ξύσιμο, που τις κοκκινάδες στο εσωτερικό των αγκώνων τις κρύβουν τα χειμωνιάτικα ρούχα.
Μια άγνωστη εσωτερική μάχη με τις ανικανοποίητες ανάγκες, με πράγματα που αλλάζουν αλλά ο φόβος κυριεύει τις πράξεις αλλαγής.
Σαν ένα μόνιμο μετέωρο βήμα στην αβεβαιότητα. Τίποτα γύρω δεν είναι σταθερό, όλα θα φύγουν, θα απομακρυνθούν είτε επιτηδευμένα από λάθος διαχείριση είτε γιατί αυτό έφερε η ροή των πραγμάτων. Κάθε βήμα είναι πιο βαρύ, πιο δύσκολο, πιο επώδυνο, κάθε βήμα σε ένα τεντωμένο σκοινί που δεν κατάλαβα πως βρέθηκα να το διασχίζω. Ούτε έχω αναληφθεί τις συνέπειες αν πέσω και ούτε με νοιάζει τι θα γίνει αν. Καμία προσπάθεια, μόνο υποκρισία πίσω από όλα καλά, ναι μια χαρά. Πώς συνδυάστηκε τόσο αρμονικά ο φόβος για το αύριο με την αδιαφορία; Δεν βγάζουν νόημα οι σκέψεις, έβγαλαν κάποιο βαθύ μελαγχολικό νόημα σε κάποιο bad trip και άφησαν ακόμη μεγαλύτερο κενό σε εκείνο το κουτάκι που δίνει το καθημερινό κίνητρο. Δεν μου αρέσει να είμαι αυτός που διαλέγει στρατόπεδο ούτε αυτός που δεν ασχολείται, έχω την τάση να δημιουργώ. Κάτι δεν μου αρκεί, κάτι υστερεί, κάτι κάπου πάνω μου, κάτι που δεν σκέφτομαι, κάτι που δεν θεωρώ σημαντικό, κάτι που έχω ξεχάσει, κάτι δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Κάτι με ξυπνάει με κλάματα και δεν ξέρω ούτε μπορώ να φανταστώ τί στο διάολο είναι.
Είναι η εποχή που ζούμε, είναι οι αλλαγές, είναι ό,τι έχει περάσει ο καθένας για να έρθει στην θέση που είναι. Όχι. Δεν έχει αρχή για να υπάρχει αιτία.
Πάει καιρός που δεν ξέρω τι με κλείνει σε ένα δωμάτιο, αποπροσανατολίζω τις σκέψεις μου, ασχολούμαι με επίκαιρα επιφανειακά ζητήματα που δεν με ενδιαφέρουν. Δεν με ενδιαφέρει ο εαυτός μου; Αυτό που θα σκεφτώ είναι σκουρόχρωμο, δεν θα προκαλέσω και δεν θα δεχτώ επιρροή από καμία αισιόδοξη σκέψη.
Παρόλα αυτά δεν πνίγομαι. Δεν νιώθω ότι δεν αντέχω, ότι χρειάζομαι κάτι. Είναι υπερβολικά κενό. Και τώρα που γράφω νιώθω να κόβονται τα πόδια μου από κάποιο αόρατο άγχος. Πώς χάνω τόσο εύκολα τον έλεγχο του εαυτού μου, επανέρχεται και είναι σαν διάλειμμα 5 λεπτών, βγαίνει το μυαλό έξω από το σώμα αλλά δεν μπορώ να με κοιτάξω στα μάτια. Να ένας μεγάλος φόβος, τι θα δω αν με κοιτάξω στα μάτια, το αποφεύγω, δεν ντρέπομαι, δεν είναι ότι δεν με έχω δεχτεί, είναι ότι τα όρια που οι σκέψεις προσπερνούν μέσα στη μοναξιά δεν έχουν μέτρο. Και είναι ωραία η μοναξιά. Άλλος ένας φόβος, να μην χαθεί κάτι που πρέπει να σπάσει κάποια στιγμή. Καμία προτεραιότητα, δεν τις θεωρώ αναγκαίες γιατί πιστεύω πως είναι ρευστές, στη δική μου οπτική τουλάχιστον δεν έχουν θέση. 
Είναι Σάββατο βράδυ, πάντα γράφω βράδυ και πάντα προτιμούσα να γράφω όσο η πλειοψηφία του κόσμου διασκέδαζε. Νομίζω ότι έχω τον σωστό παλμό όταν δεν συμβιβάζομαι με τις στιγμές των υπολοίπων. Το σήμερα είναι η γραφική μου ύλη κι ας μην ξέρω τι χρειάζομαι.
Νιώθω ήδη καλύτερα που το έγραψα αυτό, δεν το ξανά διαβάζω καν, δημοσίευση. Ούτως ή άλλως δεν είναι αυτή η Αχίλλειος πτέρνα. 

Βάλαμε το χιούμορ σε καλούπια.

Η ατελείωτη επιθυμία της οργανωμένης κοινωνίας να κατηγοριοποιεί και να δίνει όρια σε κάθε έννοια ώστε να ελέγχει, να κρίνει και να αξιολογεί ανά περίπτωση, έφτασε κάποιες έννοιες στην απομυθοποίηση∙ η στυγνή ανάλυση τους και η προσπάθεια εναρμόνισης των στοιχείων της για να βελτιωθεί το αποτέλεσμα, έφερε πανομοιότυπα μοτίβα. Κομμένες και ραμμένες φράσεις για κάθε κοινωνική ομάδα. Δεν ενδιαφέρει την κοινωνία μας η πρωτοπορία και ο αυθορμητισμός. Θέλει να διοικεί ειρηνικά διαφορετικές ομάδες, να τις ελέγχει ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέσω θεσμών που έχουν πρόσχημα την προστασία τους και να αξιολογεί ποια είναι αυτή που μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο, αλλά να επηρεάζεται μόνο από την ίδια. 

Δεν υπάρχει λεπτή γραμμή ανάμεσα στη σάτιρα και στην συκοφαντική δυσφήμιση. Δημιουργούμε βάλτους ώστε να ρίχνουμε όποιον δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την κοινή λογική, αποστασιοποιούμαστε από την ασημαντότητα της ύπαρξης μας παίρνοντας προσωπικά οτιδήποτε προσβάλει τους θεσμούς. Τα παράγωγα του χιούμορ πρέπει να αφορούν μονάχα έκρηξη, οχι κονσερβοποιημένες ανασφάλειες και φόβους. Ο μοναδικός λόγος για να φαγωθεί κάτι τόσο ανούσιο είναι να έχει ανάγκη ο οργανισμός από αυτοσεβασμό ώστε να γεμίσει το μικροσκοπικό του εγώ. 

 

Αυτό που δεν σου αρέσει είναι απλό, σκληρό και πνευματώδες. 

Ο κώδικας αξιών του καθενός μας έχει τόσο περίπλοκα και ανεξερεύνητα στοιχεία που πολλές φορές δεν αντιπροσωπεύει το άτομο μας, αλλά όλα τα άτομα που έχουμε συναναστραφεί μαζί. Μεταβάλλεται από την περίσταση, τον χώρο, τους παρευρισκόμενους και γενικά ο κώδικας αξιών είναι μια ασταθής μπάλα που χτυπάει σαν καμπάνα το κεφάλι μας. Όταν δεν αισθανόμαστε ασφαλείς με τις γνώσεις που κατέχουμε δεν μπορούμε να διαχειριστούμε καμία μορφή χιούμορ. Ενώ αν πάλι οι γνώσεις μας για ένα θέμα είναι υπέρμετρες, το χιούμορ δεν μπορεί να χρωματίσει την εξειδίκευση μας. 

Μια πρόχειρη λύση είναι ο αηθικισμός, η άρνηση και η διάψευση των θεσμών που συγκρατούν μια άρρωστη κοινωνία δεν γίνεται να είναι παράνομη ούτε επικίνδυνη. Τα δεσμά των ηθικών αρχών και αξιών δεν είναι υπεύθυνα για την φυλάκιση της ψυχής και την ματαιοδοξία της συνείδησης.  Το χιούμορ δεν φέρνει ζωή, αλλά κατακτά τον φόβο του θανάτου, ώστε στο σύντομο μας πέρασμα από την ζωή να είναι υποφερτό. 

Κάθε ηθική και συνειδησιακή αλλαγή είναι πλήρως ατομική, αφορά το κάθε άτομο μοναδικά, ανεξάρτητα από την κοινωνική, πολιτισμική, πολιτική και οικονομική πραγματικότητα.

 

Όλες οι παραπάνω προσπάθειες της κοινωνίας να ταξινομήσουν το χιούμορ και την χρήση του, πέφτουν στην άβυσσο της πιο δυναμικής φιλοσοφικής σχολής, του κυνισμού.  Η πλάνη που δημιουργεί το χιούμορ δεν είναι παρά μια ωμή όψη της πραγματικότητας, σε συνδυασμό με μια μελαγχολική νότα ελπίδας, που σαν ραδιενέργεια η κοινωνία καταναλώνει, ώστε να μεταβολίσει άλλη μια ελεγχόμενη μέρα.

 

Το χιούμορ θέλει γερό στομάχι, είναι κανίβαλος που δεν αφήνει κανέναν να γλυτώσει, ακόμη κι όταν είναι χορτασμένος μπορεί να φάει όλη την ανθρωπότητα. 

 

Λίγη άγνοια κινδύνου, λίγες βαθιές ανάσες και καθόλου τσίπα πάνω μας.

Η ασυμβατότητα του είναι.

Ποια περιπέτεια είναι πιο ουσιαστική αν όχι αυτή που σου θυμίζει ότι ο παλμός σου έχει αξία;

Σε μια πιο φωτεινή πλευρά της ζωής έρχεται η ωραιοποίηση του εγώ και καλύπτει κάθε ανασφάλεια, όχι μέσα από γεμάτες εμπειρίες αλλά μέσα από την επίγνωση των πιο άσχημων συναισθημάτων. Η στιγμή που δεν είσαι εσύ το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί δρομολογείς μια κατάσταση που δεν έχει διέξοδο. Αυτά που έχεις στα χέρια σου είναι προσδοκίες βασιζόμενες στο καλύτερο σενάριο μιας ουτοπίας που ονόμασες μέλλον. Υπάρχει για σένα μια αντικειμενική αξία που θεωρείς δεδομένη αλλά είναι πολύ μικρότερη από την πραγματική που δέχεσαι καθημερινά στην αλληλεπίδραση σου με πελάτες της αυτοπεποίθησης σου. Είναι ένα μονοπάτι που περπάτησαν όλοι και δεν μπορείς να το διασχίσεις χωρίς μια φωνή να σε καθοδηγεί ενώ υπάρχει σήμανση, είναι η αδυναμία να αποφασίσεις αν είσαι κατάλληλος για να αναπνεύσεις λίγο ακόμα αέρα μαζί με αυτούς που βλέπεις σαν ανώτερους. Δεν φτάνεις ποτέ στο τέλος της διαδρομής γιατί είναι μια συνεχόμενη διαδραστική ταινία όπου ο ατέρμονος βρόγχος της φόρτισης – αποφόρτισης του εγώ οδηγεί πάντα λίγο πάνω από το σημείο μηδέν. Το μοναχικό ζενίθ δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την κοινωνική αποδοχή ενώ το μοναδικό ναδίρ είναι αποτέλεσμα κοινωνικής αποξένωσης, εκτός έχει οριοθετηθεί ένα ωμό και ψυχρό τοίχος και έχει οχυρώσει κάθε δόση λογικής που μπορεί να διαθέσει η συνείδηση σου. Στιγμές διαύγειας είναι εκείνες που τα μάτια βλέπουν μέσα από ανθρώπινα σώματα, αποδεσμεύουν κάθε πάθος και αποδομούν την υλική υπόσταση της σάρκας και του αίματος που κουβαλούν από την γέννηση. Με την ικανότητα αυτή κάθε άνθρωπος θα είχε φτάσει λίγο πιο κοντά στην αυτοϊκανοποίηση του προσωπικού του ταξιδιού. Αχρείαστες είναι οι φωνές με τις οδηγίες, τις επιπλήξεις και τις επικροτήσεις. Δεν είναι ένα δυνατόν να γεμίσεις έναν οργανισμό με φαιά ουσία από λόγια και βλέμματα, εξατμίζονται αυτές οι αισθήσεις με τον χρόνο, τα θεμέλια είναι εκείνο το μοναχικό ναδίρ που αν θεσπιστεί στο όριο της κάθε αμφιβολίας στη ζωή του ανθρώπου εξοικονομεί αγάπη, εμπιστοσύνη, αλληλεγγύη, χιούμορ, φιλία και όλα αυτά που μας φέρνουν πιο κοντά στην ουτοπία που η παιδική μας αφέλεια έχει εμπλουτίσει με ελπίδα για το αύριο. Είναι ένα αύριο με σταθερό παλμό, καμία διαφορετικότητα, μίζερο, ανικανοποίητο που μας φέρνει όλους μας λίγο πριν την μεγάλη μέρα, αυτήν που θα πάψει το κεφάλι μας να σκέφτεται, μέχρι τότε δεν μπορεί κανένας από αυτούς που ζωντανεύουν τον κόσμο γύρω τους να ξεκουραστεί. Στο στάδιο του χρωματισμού των σκουρόχρωμων στιγμών είναι μια όμορφη εμπειρία, εξαρτώμενη αποκλειστικά από το παρόν, το πιο σίγουρο, το πιο σημαντικό κομμάτι όλης της ζωής μας, το τώρα.