Ο ρεαλισμός κάποιες φορές σταματάει να τροφοδοτεί την λογική

Αυτές οι στιγμές είναι οι πιο δύσκολες, μια απίστευτα έντονη και επώδυνη δραστηριότητα εξελίσσεται στο μυαλό. Κάθε σταθερά μεταβάλλεται και προσαρμόζεται στην τέλεια πραγματικότητα για την δεδομένη στιγμή. Δεν υπάρχουν δεδομένα να βασίσουν την σκέψη παρά μόνο ζητούμενα, πράγματα που ενδόμυχα ζητάει ο οργανισμός να νιώσει. Αυτές τις στιγμές είναι που όλος ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σε δευτερόλεπτα, σε χαμόγελο ή σε βλέμμα. Πάντα χρειάζεται η φιγούρα ενός ανθρώπου που μοιάζει να θέλει σωτηρία αλλά να μπορεί να στηρίξει την δική μας ψυχοσύνθεση. Την θέση της φιγούρας δεν είναι υγειές να την αντικαθιστούμε με όλους τους ανθρώπους που πατάνε λίγο πιο σταθερά από εμάς, ούτε στην ανάγκη για αγκίστρωμα να είναι μια τυχαία επιλογή. Η φιγούρα είναι ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπουμε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Είναι η ανάγκη μας να πιστέψουμε πως για χάρη μιας φιγούρας θα γίνουμε καλύτεροι, ενώ η πραγματικότητα είναι, πως η κατάκτηση της φιγούρας αποτελεί εγωιστική πράξη που λαμβάνει υπόψη μόνο τις τωρινές απαιτήσεις της ψυχής και δεν αφήνει κανέναν άλλον να εκφραστεί. Θεωρώ πολύ σημαντική την φιγούρα που διαλέγουμε ανά διαστήματα, χαρακτηρίζει τις προθέσεις μας για την χρονική αυτή περίοδο. Χτίζεται μια νέα καλύτερη πραγματικότητα μέσα από την εκπλήρωση των προσωπικών ματαιοτήτων. Όμως ο αποχωρισμός του φανταστικού αυτού κόσμου από την ψυχή έρχεται όταν ο ρεαλισμός επανέλθει στα καθήκοντα του. Εμφανίζονται όλα τα εμπόρια, πραγματικά είτε με την μάσκα να κρύβει δικαιολογίες, δημιουργείται ξανά η ανασφάλεια και η αστάθεια. Είναι όλα πιθανά σενάρια που η σκέψη πως δεν θα πραγματοποιηθούν χωρίς θυσίες τα κάνει ασύμφορα σε διάφορους τομείς. Τις μέρες που χάνεται ο ρεαλισμός, όλη η ύπαρξη μπαίνει στον αυτόματο πιλότο προς αναζήτηση ευτυχίας. Εκείνες οι μέρες είναι ένας μικρός παράδεισος, το μυαλό σταματάει τον χρόνο και διαμορφώνει μια οπτασία μέσα στην μουντή καθημερινότητα. Όπως τα περισσότερα όνειρα, σβήσει αργά και βασανιστικά. Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο παρά η ίδια μας η σκέψη για να οδηγούμε ξανά στην αναζήτηση του αγαθού που δεν έχει δει ποτέ κανείς την όψη του. Γιατί η όψη του έχει την μορφή των αιτιών που μας φέρνουν γέλιο και αγάπη. Ο χρόνος σταματάει όταν το αποφασίσει το μυαλό μας. Κάποια φορά ο ρεαλισμός θα έχει κάνει το τελευταίο του μεροκάματο πάνω μας. Αν ο χρόνος σταματήσει, δεν είναι αργά. Οπότε δεν ξέρω που τελειώνει αυτή η λούπα, όμως θα ήθελα να σταματήσει η γη ώστε να κατέβω. Αφήνοντας πίσω ότι δεν έφερε στο παρόν έστω μια δόση ευτυχίας.

Σοβαροφάνεια,

παράγωγο της αστική ευγένεια. Η θέση που βρισκόμαστε έχει αυτόματα ιεραρχηθεί ανάλογα με το περιβάλλον που είμαστε. Δεν έχουμε ίσες ευκαιρίες, ακόμα κι αν είχαμε δεν θα τις είχαν αξιολογήσει όλοι. Σε κάθε περίσταση το θράσος για άλλους, θάρρος για κάποιους πίσω από την ευχάριστη διάθεση συνθέτει όλη την φαρέτρα. Το τόξο ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή. Το ανάστημα του καθενός είναι αυτό που θα καθορίσει το σημάδι.

Η κατάληψη μιας θέσης με «πόλεμο» στους υπόλοιπους θα είναι πάντα η πιο συχνή λύση. Σε μια κοινωνία ημιμάθειας, το σοβαρό ύφος μεταφράζεται σε γνώσεις, αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία. Γιατί το δίκιο και το σωστό πρέπει να το πεις σωστά για να το κερδίσεις, όχι να το έχεις. Ο αργός και γενικός λόγος δημιουργεί μια ασφάλεια, μια ηρεμία, δεν απειλεί κανέναν αλλά πείθει όσους δεν έχουν ιδέα σε τι αναφέρεται. Ο έντονος λόγος έχει συνδεθεί με την απειθαρχία, με την έλλειψη ψυχραιμίας και με τον θόρυβο. Κατάλοιπα μιας εποχής όπου όλοι είχαν ασημένια κουτάλια και είχαν βγει χαμογελαστή φωτογραφία έξω από κάποιο μεγάλο ευρωπαϊκό μουσείο.

Όλα αυτά που θέλουμε να γίνουμε, η εξουσία που θέλουμε να αποκτήσουμε ή το βόλεμα που μας καθησυχάζει, η ευτυχία που μας περιμένει την επόμενη μέρα, τον επόμενο μήνα, χρόνο, 5ετία, 10ετία και επιτέλους θάνατος. Είναι πράγματα που κερδίζεις με την ευγένεια, μπορεί και με πίπες. Επειδή η προσπάθεια είναι μεν σημαντική αλλά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Οπότε από νωρίς βλέπουμε ότι όταν τα ανώτερα στρώματα της ιεραρχίας (γονείς, δάσκαλοι πχ) βάζουν τιμωρία αν αντιδράσουμε αλλά μας μιλάνε όμορφα και μας δίνουν αυτό που θέλουμε αν τους κάνουμε τα χατίρια και τους χαμηλώνουμε το κεφάλι δημιουργούμε μια εικόνα για τις ανθρώπινες σχέσεις  ισχυρού – αδυνάτου. 

Οι γονείς τελείως παράδοξα θέλουν τον έλεγχο των παιδιών τους αλλά ταυτόχρονα να έχουν τα παιδιά τους τον έλεγχο των γύρω παιδιών. Οπότε ο ανταγωνισμός για την θέση δεν μπορεί να είναι υγιείς εφόσον δεν έχουν οι υποψήφιοι την δυνατότητα να αντιληφθούν την βιαιότητα γύρω από το έπαθλο.

Νομίζω κάπου εδώ έρχεται η σοβαροφάνεια. Εάν δείχνεις σαν τους μεγαλύτερους, είσαι σαν αυτούς ακόμα κι αν έχεις μεγαλώσει.

Η σοβαροφάνεια είναι σαν την γραφειοκρατία. Υπάρχει για να καθυστερεί τους χαρακτήρες, για να διαμορφώνει τις συνθήκες, να φθείρει την ένταση.

Ρομαντικά το αντίδοτο θα ήταν το χιούμορ. Ρεαλιστικά η ωμότητα.  

Το Τσέρνομπιλ είμαστε εμείς

Συνεχής προσπάθεια για περισσότερα αποτελέσματα, στο σχολείο, στα αθλήματα και στην εργασία.

Ελεγκτικές διαδικασίες για την προσαρμογή μας σε κάθε περίσταση, διαμόρφωση του λόγου και της εξωτερικής εικόνας να ικανοποιεί κάθε κατάσταση. Διαγωνίσματα, επίτευξη αριθμητικών και ποσοτικών ορίων, βελτίωση και ξανά έλεγχος. Ένας ατέρμονος βρόχος από περιορισμούς, όρια, προθεσμίες, άγχος.

Μια λάθος σκέψη, μια λάθος στιγμή, μια λάθος πράξη, μια λάθος λέξη, μια λάθος κίνηση. Η αναβλητικότητά μας, η ατελής μας πειθαρχία μπρος στον πραγματικό μας εαυτό, η μοναδικότητα των συναισθημάτων μας, η ανευθυνότητα μας, η επιπολαιότητα. Φέρνουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Τα κοιτάμε ώρες πριν αποφασίσουμε πως έχουμε κάνει λάθος, πως δεν τα έστειλε κάποιος θεός, πως δεν φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός απ εμάς.

Πλήρης άρνηση, εθελοτυφλούμε μπροστά σε ένα πρόβλημα που η αιτία του είμαστε εμείς. Ερμηνεύουμε λιγότερο οδυνηρά αποτελέσματα, δικαιολογούμε τις πράξεις μας και αρνούμαστε πως είμαστε εμείς αυτοί που παράγαμε το λάθος αποτέλεσμα.

Το πρόβλημα στα μάτια μας παίρνει σάρκα και οστά, μας κοιτάζει στα μάτια. Τότε, την στιγμή που πρέπει να φανούμε πιο δυνατοί από όλες τις φορές, σκεπάζουμε την ανικανότητα μας, θρέφουμε το εγώ μας καλύπτοντας με ότι μέσα διαθέτουμε το λάθος μας. Προσπαθούμε να διορθώσουμε ότι δεν ήμασταν εξ αρχής κατάλληλοι να διαχειριστούμε. Προκαλούμε στον εαυτό μας περισσότερα προβλήματα από όσα ήδη έχει, απασχολούμε την σκέψη μας με απλές καθημερινές ανησυχίες ώστε να μην νιώσουμε την άβυσσο που μας περιμένει στην ψυχή μας.

Δεν είμαστε εμείς που κάνουμε κουμάντο σε αυτό το παράλογο θέατρο, δεν είμαστε εμείς που αναπνέουμε πριν κάθε μας λέξη. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που στρέφουν το βλέμμα τους από τον καθρέπτη. Είναι όλοι οι ανώτεροι, οι θεοί που μας μαθαίνουν οι θρησκείες, οι γονείς που μας μεγαλώνουν, οι φίλοι που είναι καλύτεροι από εμάς, οι γνωστοί που έχουν περισσότερα από εμάς, τα αφεντικά που μας δίνουν εντολές, είναι όλοι αυτοί που για αυτούς ζούμε και για αυτούς κάνουμε λάθη, από αυτούς που μας έδειξαν το λάθος ζητάμε συγχώρεση. Χωρίς να ενδιαφερόμαστε για όσους εμείς αδικήσαμε, για όσους εμείς πληγώσαμε, μόνο η επιβεβαίωση από όσους στο μυαλό μας θρονιάζουν ζητούμε την αποδοχή.

Εκείνη η αποδοχή, που εμείς ποτέ δεν εξασφαλίσαμε για τα λάθη μας, τα πάθη μας, τον εαυτό μας.

Η δική μας ευθύνη γίνεται σκόνη στον αέρα, αν είμαστε τυχεροί δεν θα είναι άσπρη.

Κωμικοτραγική είναι η προσπάθεια μας να ξεφύγουμε από την φάκα, αυτήν που μέσα της συνήθισαν τα μάτια μας σε τεχνητό φως, φοβόμαστε τον ήλιο, όμως προσπαθούμε να κλέψουμε μια του ηλιαχτίδα. Κάθε φορά που ανοίγουμε τα μάτια μας, παλεύουμε για να ξυπνήσουμε την ψυχή μας, τα ένστικτα μας, την φωνή μας.

Είναι απίστευτη η ενέργεια που κουβαλάμε, όμως το μυαλό κρυώνει και κρατάει τις ισορροπίες ώστε να μην ξεκινήσει φωτιά από τα σωθικά μας.

Τα ατυχήματα είναι μέρος της ζωής μας.

Χάνουμε και ξαναχτίζουμε για να προσπαθήσουμε ξανά όταν ο ήλιος χτυπήσει τα μάτια μας να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την φωτιά του.

Μπόνους το τραγούδι που άκουγα σε ριπιτ όσο το έγραφα: 

https://www.youtube.com/watch?v=yCRqK8_w6EI