Με αφορμή την φιλία

Από εδώ ο άνθρωπος που και σε μπουρδέλο να τον πας, θα γίνει φίλος με όλες και δεν θα μπορεί να τις δει ερωτικά. Από εδώ ο Βασίλειος Καφαντάρης aka Μίκαελ Κορλεόνε των φτωχών, κλείνει σήμερα τα 25 χρόνια εν ζωή.

Αφορμή λοιπόν να γράψω για την φιλία και το πως την αντιλαμβάνομαι. Μέσα από την μέχρι σήμερα τροπή της ζωής μου, μπορώ να πω πως νιώθω πλήρης που ήρθαν έτσι τα πράγματα και τον γνώρισα. Από την πρώτη μέρα που προσπαθούσα μάταια να του εξηγήσω που είναι το πρώτο μου σπίτι στην Ορεστιάδα, μέχρι την τελευταία μέρα που πήγαμε για κρασί και 5 χρόνια μετά δεν είχα σπίτι στην πόλη αυτή. Το πρώτο γέλιο, η πρώτη λάθος συνεννόηση, η πρώτη εξομολόγηση, το πρώτο μεθύσι, τα πρώτα νεύρα, η πρώτη συζήτηση. Έγιναν όλα τόσο εύκολα και γρήγορα που δεν κατάλαβα πότε σου έδωσα ένα κομμάτι από τον εαυτό μου, δεν κατάλαβα πότε κατέλαβες μόνιμη θέση στη καρδιά μου. Περάσαμε ώρες, μέρες και χρόνια μαζί ώσπου δεν υπάρχει τίποτα δικό μου που να μην είναι και δικό σου. Η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια που αισθάνομαι όταν μιλάω μαζί σου, όσο μακριά κι αν είσαι έχουν τόσο μεγάλη αξία για εμένα που βρίσκω όλο το νόημα της ζωής μου μέσα στη φιλία μας. Έχω ερωτευτεί κάθε πτυχή του χαρακτήρα σου και αγαπάω κάθε συναίσθημα που εκφράζεις. Ποτέ δεν έκρινες λόγια και πράξεις μου, πάντα ήσουν η συμπαράσταση και ο ώμος για να εξομολογήσω τους πιο σκοτεινούς προβληματισμούς μου. Ήσουν εκεί μέρες που δεν ήταν ο εαυτός μου εκεί και μου θύμιζες πως όλα στον κόσμο έχουν αξία και η ζωή είναι ωραία, επειδή την επόμενη μέρα που ξημερώνει θα είσαι και εσύ μέσα στον κόσμο αυτό. Με βοήθησες να πιστέψω τόσο πολύ στη φιλία χωρίς όρια, χιλιομετρικά, χρονικά, να ξέρω πως όσος καιρός και αν περάσει θα είναι όλα όπως τα αφήσαμε, χωρίς να φθείρονται οι δεσμοί που χτίσαμε.

Κάφα, με έκανες να αισθάνομαι ζωντανή, κομμάτι ενός κόσμου που απεχθάνομαι, μέρος μιας κοινωνίας που σαπίζει. Με έκανες να δω το φως πέραν από τον εγωιστικό μου σκατοχαρακτήρα. Σε ευχαριστώ πολύ για όλα. Και για όσα χρόνια είσαι ακόμα σε αυτόν τον πλανήτη θέλω να είσαι καλά, κι αν δεν είσαι να μου λες να έρχομαι να σε βλέπω ή να με παίρνεις τηλέφωνο και να περνάμε μαζί όλα τα άσχημα και τα όμορφα που έρχονται στις ζωές μας. Θέλω να ξέρεις ότι αξίζει η δική σου ύπαρξη περισσότερο από πολλών ανθρώπων μαζί.

Χρόνια σου πολλά και καλά φίλε μου.

Περιμένοντας το μέλλον

Κάποιες από τις 24 ώρες της ημέρας, όσο κι αν το αποφεύγω αναγκαστικά βάζω την αντίληψη μου σε λειτουργία.

Πολλές φορές, ειδικά όταν είμαι με άλλους ανθρώπους προσπαθώ να βάζω φίλτρα σε όσα ακούω ώστε να μην χρειαστεί να μπουν στις σκέψεις μου και αναλυθούν.

Ίσως φοβάμαι να ακούσω πραγματικά ασήμαντα πράγματα γιατί μετά νιώθω η ίδια ασήμαντη. Ίσως πάλι η ελαφρότητα της στιγμής με βολεύει στις κοινωνικές μου επαφές.

Σίγουρα οι στιγμές που μιλάω σοβαρά για πράγματα που με προβληματίζουν είναι σπάνιες, αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορώ να βρω το κατάλληλο κλίμα από τους γύρω μου ώστε να εμβαθύνω στην άβυσσο που βλέπω.

Το επίπεδο της αντίληψης και η διάθεση για εξερεύνηση των βαθύτερων νοημάτων των συναισθημάτων είναι αρκετά χαμηλό. Η συχνότητα στην οποία εκπέμπω τις σκέψεις μου είναι διαφορετική –μπορώ να πω και υψηλότερη- από αυτήν των συναναστροφών μου.

Το γράφω αυτό έχοντας σχεδόν σκιαγραφήσει την ψυχοσύνθεση του εαυτού μου. Προφανώς τα αποτελέσματα δεν κλίνουν προς τον παράδεισο, αλλά στη φάση αναπροσαρμογής κάποιων συναισθημάτων σε άλλους τομείς αρχίζω να αντιλαμβάνομαι την ασημαντότητα μου.

Την αντίληψη αυτή δεν θέλω να την αναλύσω ούτε με τον ίδιο μου τον εαυτό του, ξέρω που οδηγεί και δεν είμαι έτοιμη να φτάσω στο στάδιο αυτό. Έχω όμως μια εξαιρετική ικανότητα να διαγράφω εντελώς τις ανούσιες αναμνήσεις. Μπορεί να μην θέλω να τις αντιμετωπίσω και να τις βάζω κάτω από το πατάκι, ή μπορεί να κρατώ την μνήμη μου καθαρή από καταλήψεις.

Παρόλα αυτά, η αίσθηση που δίνει το να αφήνεσαι τελείως στην κατεύθυνση του ανέμου, χωρίς να υπάρχουν σύνορα στην ψυχική ισορροπία είναι κάτι που αποζητώ αλλά δεν συμβαίνει. Προφανώς τα εμπόδια με προβληματίζουν, αλλά γιατί να τρέξω μια διαδρομή με εμπόδια ενώ μπορώ να χαθώ σε έναν δικό μου δρόμο με αμέτρητες διαδρομές;

Εφόσον δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι ώστε να δημιουργήσουμε το κύκνειο άσμα μας, ούτε πραγματικά δεσμευμένοι με έναν μόνο σκοπό, γιατί η πραγματικότητα λοιπόν να είναι προτεραιότητα ενώ είναι η πηγή της κάθε ματαιοδοξίας;

Μου αρέσουν πολλά στον κόσμο αυτό, δεν ξεχωρίζω τα καλά από τα κακά, αντιθέτως βρίσκω γοητευτική την ωμή εικόνα του κόσμου. Τα χρόνια που έρχονται σίγουρα μου δημιουργούν μια ανυπομονησία, όμως αν είναι ανούσια και ασήμαντα όπως σήμερα, γιατί να περιμένω ένα τέλος που δεν είναι δικό μου;

Ακόμη δεν έχω καταφέρει να εκφράσω γραπτά τις πιο σκοτεινές οπτικές του μυαλού μου και ήδη αισθάνομαι πως πρέπει να μάθω τι υπάρχει μετά από αυτές. Ενώ αυτά που αφήνουμε πίσω είναι πιο σημαντικά από αυτά που θα συναντήσουμε μετά, δεν μπορώ να μείνω πίσω επειδή με κρατάει οτιδήποτε δεν είμαι εγώ.

Χωρίς καμία ελπίδα για απελευθέρωση, δημιουργώ παράλληλες διαδρομές με εμπόδια φανταστικά, ώστε όταν έρθει η στιγμή να περάσω τα δικά μου να έχουν γίνει ξένα.

Μια φιλοξενούμενη στο σώμα μου, μια εξερευνήτρια στο μυαλό μου.
Με τον εαυτό μου είμαστε φίλοι, όχι όμως ένα.
Γιατί ξέρω πως όταν εγώ φεύγω, αυτός μένει εδώ.
Με προετοιμάζει για την πραγματική μοναξιά της ζωής μετά την συνειδητοποίηση.