Κάποιες
μέρες νόμιζα πως δεν θα τελειώσουν ποτέ.
Ατελείωτη
λύπη και ατελείωτη χαρά. Χωρίς τίποτα άλλο να μπλέκεται στις σκέψεις. Ένα θέμα,
ένα περιεχόμενο. Από ολόκληρη την ημέρα η λύπη κρατάει πάνω από δύο χρόνια και
η χαρά κάποιες νυχτερινές ώρες με συζητήσεις, μουσική και αγκαλιά.
Μπορεί
να ξεχνάω τα πιο σημαντικά και πιο ασήμαντα πράγματα ταυτόχρονα επειδή το μυαλό
μου ταξιδεύει σε στιγμές που έπρεπε να προσέχω το τι γίνετε τριγύρω μου. Δεν με
πειράζει, ότι δεν μένει ανεξίτηλο στο μυαλό μου δεν καθορίζει ούτε το παρόν ούτε
το μέλλον. Ίσως κάποιες φορές να προσπαθώ να θυμηθώ το παρελθόν και να μην
υπάρχουν λεπτομέρειες, όχι επειδή μετανιώνω για κάτι αλλά επειδή πραγματικά δεν
υπήρξαν λεπτομέρειες που έκαναν το κάτι ξεχωριστό. Οπότε ξεχνάω όλο και
περισσότερα. Θα έλεγα πως έτσι χάνω τον χρόνο που αφιέρωσα αλλά δεν βρίσκω κάτι
κακό σε αυτό, αντίδραση του οργανισμού, όταν συνειδητοποιεί και διαχωρίζει τα
αυθεντικά να απορρίπτει όλα τα υπόλοιπα. Με τον καιρό λοιπόν, αλλάζοντας την
οπτική προς τους κοινωνικούς θεσμούς, την θρησκεία, το σχολείο, το
πανεπιστήμιο, τις σχέσεις φιλικές – ερωτικές έρχεται μία απομάκρυνση από ότι
θέλει να σου θυμίζει ότι δεν είσαι εσύ.
Λιγότερο
δράμα, περισσότερο στ’ αρχίδια σου δηλαδή. Και έτσι έρχονται μέρες που νευριάζεις
με απλά πράγματα αλλά δεν θέλεις να παρατήσεις την συζήτηση και να φύγεις,
γιατί έτσι αποκτά νόημα ένα θέμα με τις διαφορές και τις ομοιότητες. Δεν είναι ωραίο
να συμφωνείς, εκτός αν δεν αξίζει να επιχειρηματολογήσεις απέναντι σε
τελειωμένες καταστάσεις, τότε ναι πες ότι έχουν δίκιο και ας τους να πιστεύουν ότι
είσαι σαν αυτούς, καταδικασμένος στα παράπονα, στη μιζέρια, στο δράμα, στην απογοήτευση
κτλ. Μπορεί να το έχω ξανά γράψει, αλλά όσο και αν πιστεύεις πως έχεις κάτι
μοναδικό θα βρουν έναν τρόπο να βρούνε λεκέδες στο μυαλό σου, στο σώμα σου,
στην ηθική σου, στις επιλογές σου. Τότε είναι που πρέπει να τους δείξεις τα
αρχίδια σου με το να μην δικαιολογήσεις ούτε μισή λέξη. Αυτό περιμένουν για να γίνει και η δική μέρα σου μικρή, ασήμαντη και δυστυχισμένη. Ρίξε τις ιστορίες τους και τις
ερωτήσεις τους, όπως έριξες τις απαντήσεις σου στης λήθης το πηγάδι.
Πλέον
πιστεύω πώς μπορώ να φτιάξω μόνη μου ατέλειωτες μέρες. Χωρίς να χρειάζεται να θυμάσαι
τις παλιές κακές και καλές μέρες, μπορείς να βρεις ανθρώπους, ταινίες, βιβλία,
άρθρα (αυτό για παράδειγμα), βόλτες και ότι άλλο υπάρχει στον κόσμο ώστε να
εκφράσεις και να σου εκφράσουν τις μεγαλύτερες ανησυχίες τους, εκεί βρίσκετε η
ποιότητα τους. Οπότε όπου κι αν είσαι, αφιέρωσε χρόνο στο να ψάξεις
προσωπικότητες που μπορείς έστω για λίγο να επικοινωνήσεις ή μάλλον να αλληλεπιδράσεις.
Εάν δεν βρεις άσε το μυαλό σου να ηρεμήσει και χαλάρωσε με βλακείες. Χρειάζεται
και το ανούσιο, απλώς μετά από κάποιο διάστημα δεν θα το θυμάσαι.
Μικρές
είναι οι μέρες. Πρώτα να σκέφτεσαι μόνος σου, χωρίς άλλες επιρροές. Να
εκτιμήσεις την άποψη σου και να σε απορρίψουν οι τις επιλογές σου, να θυμώσουν μαζί
σου, να σου φωνάξουν, να μαλώσεις και μετά από την αρχή να ξεκινήσεις να
φτιάχνεις την εικόνα σου αλλάζοντας κομμάτια της σκέψης σου. Άρα για να αξιολογήσεις ότι ακούς, οφείλεις στον εαυτό σου πρώτα από όλα να σεβαστείς τον άνθρωπο που εκφράζει την άποψη του αλλιώς ξέρεις, στ' αρχίδια σου. Νομίζω πως έτσι
καλυτερεύει ο χαρακτήρας, δεν μπορώ να καταλάβω αν έχει αποτέλεσμα βέβαια. Κάνε
τις στιγμές μεγάλες και όχι τις μέρες ή τις ώρες.
Κάπως
έτσι δικαιολογούμε ίσως σκεφτεί κάποιος που διαβάσει το άρθρο, ενώ έπρεπε να
σταματήσει να διαβάζει στο πρώτο στ’ αρχίδια μου.