Μικρες ημερες, μεγαλες στιγμες

Κάποιες μέρες νόμιζα πως δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Ατελείωτη λύπη και ατελείωτη χαρά. Χωρίς τίποτα άλλο να μπλέκεται στις σκέψεις. Ένα θέμα, ένα περιεχόμενο. Από ολόκληρη την ημέρα η λύπη κρατάει πάνω από δύο χρόνια και η χαρά κάποιες νυχτερινές ώρες με συζητήσεις, μουσική και αγκαλιά.

Μπορεί να ξεχνάω τα πιο σημαντικά και πιο ασήμαντα πράγματα ταυτόχρονα επειδή το μυαλό μου ταξιδεύει σε στιγμές που έπρεπε να προσέχω το τι γίνετε τριγύρω μου. Δεν με πειράζει, ότι δεν μένει ανεξίτηλο στο μυαλό μου δεν καθορίζει ούτε το παρόν ούτε το μέλλον. Ίσως κάποιες φορές να προσπαθώ να θυμηθώ το παρελθόν και να μην υπάρχουν λεπτομέρειες, όχι επειδή μετανιώνω για κάτι αλλά επειδή πραγματικά δεν υπήρξαν λεπτομέρειες που έκαναν το κάτι ξεχωριστό. Οπότε ξεχνάω όλο και περισσότερα. Θα έλεγα πως έτσι χάνω τον χρόνο που αφιέρωσα αλλά δεν βρίσκω κάτι κακό σε αυτό, αντίδραση του οργανισμού, όταν συνειδητοποιεί και διαχωρίζει τα αυθεντικά να απορρίπτει όλα τα υπόλοιπα. Με τον καιρό λοιπόν, αλλάζοντας την οπτική προς τους κοινωνικούς θεσμούς, την θρησκεία, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τις σχέσεις φιλικές – ερωτικές έρχεται μία απομάκρυνση από ότι θέλει να σου θυμίζει ότι δεν είσαι εσύ.

Λιγότερο δράμα, περισσότερο στ’ αρχίδια σου δηλαδή. Και έτσι έρχονται μέρες που νευριάζεις με απλά πράγματα αλλά δεν θέλεις να παρατήσεις την συζήτηση και να φύγεις, γιατί έτσι αποκτά νόημα ένα θέμα με τις διαφορές και τις ομοιότητες. Δεν είναι ωραίο να συμφωνείς, εκτός αν δεν αξίζει να επιχειρηματολογήσεις απέναντι σε τελειωμένες καταστάσεις, τότε ναι πες ότι έχουν δίκιο και ας τους να πιστεύουν ότι είσαι σαν αυτούς, καταδικασμένος στα παράπονα, στη μιζέρια, στο δράμα, στην απογοήτευση κτλ. Μπορεί να το έχω ξανά γράψει, αλλά όσο και αν πιστεύεις πως έχεις κάτι μοναδικό θα βρουν έναν τρόπο να βρούνε λεκέδες στο μυαλό σου, στο σώμα σου, στην ηθική σου, στις επιλογές σου. Τότε είναι που πρέπει να τους δείξεις τα αρχίδια σου με το να μην δικαιολογήσεις ούτε μισή λέξη. Αυτό περιμένουν για να γίνει και η δική μέρα σου μικρή, ασήμαντη και δυστυχισμένη. Ρίξε τις ιστορίες τους και τις ερωτήσεις τους, όπως έριξες τις απαντήσεις σου στης λήθης το πηγάδι.

Πλέον πιστεύω πώς μπορώ να φτιάξω μόνη μου ατέλειωτες μέρες. Χωρίς να χρειάζεται να θυμάσαι τις παλιές κακές και καλές μέρες, μπορείς να βρεις ανθρώπους, ταινίες, βιβλία, άρθρα (αυτό για παράδειγμα), βόλτες και ότι άλλο υπάρχει στον κόσμο ώστε να εκφράσεις και να σου εκφράσουν τις μεγαλύτερες ανησυχίες τους, εκεί βρίσκετε η ποιότητα τους. Οπότε όπου κι αν είσαι, αφιέρωσε χρόνο στο να ψάξεις προσωπικότητες που μπορείς έστω για λίγο να επικοινωνήσεις ή μάλλον να αλληλεπιδράσεις. Εάν δεν βρεις άσε το μυαλό σου να ηρεμήσει και χαλάρωσε με βλακείες. Χρειάζεται και το ανούσιο, απλώς μετά από κάποιο διάστημα δεν θα το θυμάσαι.

Μικρές είναι οι μέρες. Πρώτα να σκέφτεσαι μόνος σου, χωρίς άλλες επιρροές. Να εκτιμήσεις την άποψη σου και να σε απορρίψουν οι τις επιλογές σου, να θυμώσουν μαζί σου, να σου φωνάξουν, να μαλώσεις και μετά από την αρχή να ξεκινήσεις να φτιάχνεις την εικόνα σου αλλάζοντας κομμάτια της σκέψης σου. Άρα για να αξιολογήσεις ότι ακούς, οφείλεις στον εαυτό σου πρώτα από όλα να σεβαστείς τον άνθρωπο που εκφράζει την άποψη του αλλιώς ξέρεις, στ' αρχίδια σου. Νομίζω πως έτσι καλυτερεύει ο χαρακτήρας, δεν μπορώ να καταλάβω αν έχει αποτέλεσμα βέβαια. Κάνε τις στιγμές μεγάλες και όχι τις μέρες ή τις ώρες.

Κάπως έτσι δικαιολογούμε ίσως σκεφτεί κάποιος που διαβάσει το άρθρο, ενώ έπρεπε να σταματήσει να διαβάζει στο πρώτο στ’ αρχίδια μου.

ΑΓΟΡΙΑ vs ΚΟΡΙΤΣΙΑ

Είναι ένα θέμα με το οποίο καταφέρνω να νευριάζω πριν ακόμα χρειαστεί να ξεκινήσω να γράφω γι αυτό.

Έχοντας εξ αρχής σαν γνώμονα τις μορφολογικές διαφορές μεταξύ των δυο φύλων έχουμε κατατάξει σαν κοινωνία τις δραστηριότητες, τις δουλειές, τα συναισθήματα, τα αθλήματα και ότι άλλο απαρτίζει την καθημερινότητα μας σε τρεις κατηγορίες: 

1. μόνο για αγόρια
2. μόνο για κορίτσια
3. και για τα δυο φύλλα

Μικρές ηλικίες

Από μικρή ηλικία ξεκινάει η δρομολόγηση των παιδιών προς τα καθώς πρέπει πρότυπα. Όταν αφορά το παιχνίδι τα κορίτσια πρέπει να προσέχουν να μην χτυπήσουν, να μην πέσουν, να μην λερωθούν ενώ φοράνε ένα όμορφο ροζ φορεματάκι αντίθετα, τα αγόρια τα αφήνουν ελεύθερα προκειμένου να πέσουν και να λερωθούν γιατί έτσι "μαθαίνουν", φορώντας φόρμες και αθλητικά παπούτσια ώστε να είναι άνετα. 

Με την ίδια λογική τα κορίτσια παραπέμπονται σε μαθήματα ζωγραφικής, χορού, πιάνου ενώ τα αγόρια σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, ταε κβον ντο. Τα παιχνίδια που αγοράζουν οι γονείς για τα αγόρια είναι αυτοκίνητα, στρατιώτες, ζώα ενώ για τα κορίτσια είναι κουζινικά, μωρά και κούκλες. Με αυτή την απλή κίνηση καθορίζουν οι γονείς τη μοίρα των παιδιών πριν ακόμα μάθουν να λένε το όνομα τους.

Ετών 18

Τα αγόρια ζητούν μηχανάκι και αυτοκίνητο, έχουν εξοικειωθεί με την ιδέα του στρατού που τους περιμένει, ενώ εφόσον έχουν συνεχίσει τα αθλήματα που έμαθαν σε μικρότερη ηλικία έχουν φυσική κατάσταση. Τα κορίτσια ζητούν περισσότερα ρούχα και παπούτσια, έχουν εξοικειωθεί με το νοικοκυριό που τους περιμένει και αν δεν έχουν ασχοληθεί με κάποιο άθλημα δεν έχουν φυσική κατάσταση. Το σχολείο και το πανεπιστήμιο είναι η προτεραιότητα των γονιών ενώ είτε στα αγόρια είτε στα κορίτσια δεν έχτισαν καμία απολύτως βάση ώστε να προετοιμαστούν για το διάβασμα και τη γνώση που πρέπει να αποκτήσουν, παρά μόνο με επιφανειακά παιχνίδια που κρατούσαν απασχολημένα τα παιδιά ώστε να μην ενοχλούν τους γονείς.

Ομιλία

Όταν τα κορίτσια βρίσκονται στην παρέα των γονιών τους φροντίζουν όλοι να μιλούν κόσμια μπροστά στο κορίτσι, αντίθετα εάν είναι αγόρι τότε οι άντρες ιδιαίτερα του μαθαίνουν καινούριες βρισιές χαμογελώντας πονηρά. Φυσικά αυτά που ακούνε τα παιδιά τα μοιράζονται με τους συμμαθητές τους, τα αγόρια πιο εξοικειωμένα με τις χυδαίες λέξεις τις εξασκούν στα κορίτσια τα οποία έμαθαν να ντρέπονται να απαντήσουν.

Συνεχίζεται… 

Κυριακή του Πάσχα στην Ελλάδα

Οι περισσότεροι συνδέουν το Πάσχα με την γιορτή του Χριστιανισμού, της ανιδιοτελούς θυσίας του Χριστού, την αποδοχή και συγχώρεση όλων των αμαρτιών καθώς και την ανάσταση του. Εμείς δείχνουμε την ευγνωμοσύνη μας κάνοντας νηστεία από κρέας, λάδι, κτλ., τηρούμε εβραϊκά έθιμα και γιορτάζουμε την Κυριακή του Πάσχα. Η νηστεία παρόλο που αποτελεί ατομική θυσία η οποία αφορά την αφοσίωση στην πίστη μπορεί να είναι και αποτοξίνωση από φαγητά που φέρουν χημικές ουσίες όπως τα ζωικά προϊόντα κάτι δηλαδή θετικό που πρέπει να γίνετε κάθε τόσο. Η ανάσταση του κυρίου είναι ο βασικός λόγος που είμαστε καλοί χριστιανοί. Όλα όσα χάσαμε θα έρθει μια μέρα που νομίζουμε πως θα τα ξανά βρούμε. Το απόλυτο παραμύθι της ζωής, η ζωή μετά θάνατον. Ότι κι αν είμαστε τώρα θα κριθεί μετά.

Το αποκορύφωμα των ημερών είναι η Κυριακή όπου μαζεύεται όλη η οικογένεια μαζί με φίλους και συγγενείς αγοράζουν κρέατα και ποτά με σκοπό - τι άλλο - την καλοπέραση ώστε να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για την θυσία του Χριστού.

Αυτό που διαλέγουμε όπως προτάσσει το έθιμο είναι το αρνί.

«Ένας άγγελος Κυρίου χτύπησε όλα τα νεογέννητα παιδιά των Αιγυπτίων και πέθαναν όλα σε μια νύχτα. Την ίδια νύχτα οι Ισραηλίτες, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, έμειναν άγρυπνοι και ντυμένοι, για να είναι έτοιμοι να φύγουν.

Πριν απ' αυτό είχε σφάξει κάθε οικογένεια από ένα αρνί κι αφού πρώτα έβαψαν την πόρτα τους με το αίμα του, ύστερα το έψησαν και το έφαγαν. Έβαψαν οι Ισραηλίτες σύμφωνα με την εντολή του Θεού τις πόρτες των σπιτιών τους, για να ξεχωρίζουν από τα σπίτια των Αιγυπτίων κι έτσι να μη χτυπηθούν με θάνατο και τα δικά τους παιδιά. Την ήμερα αυτή οι Εβραίοι τη γιορτάζουν ως σήμερα. Είναι το Πάσχα τους και κάθε χρόνο την ημέρα αυτή τρώνε αρνί ψητό καθώς και άζυμα, για να θυμούνται την έξοδο τους από την Αίγυπτο.» Παλαιά Διαθήκη, Η ιστορία του Μωυσή.

Συμπεράσματα. Γιορτάζουμε την απόφαση του Θεού να σκοτώσει όλα τα νεογέννητα παιδιά των Αιγυπτίων ενώ εξαιρεί τα παιδιά των Ισραηλιτών γιατί θυσίασαν ένα αρνί κάθε οικογένεια και έβαψε την πόρτα του σπιτιού κόκκινη με το αίμα του ώστε να προστατέψει τα παιδιά της. Έτσι εμείς σαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι συνεχίζουμε την παράδοση αυτή και βάζουμε αρνιά στη σούβλα, μαζευόμαστε γύρω από αυτήν και πίνουμε, λέμε τα νέα μας, τα νέα των άλλων, δεν αποδεχόμαστε τα στραβά των άλλων αλλά τα διορθώνουμε και τα κριτικάρουμε, μιλάμε για τα κατορθώματα τα δικά μας και των παιδιών μας σαν να έχουν πάρει νόμπελ ειρήνης και έτσι περνάει όμορφα η μέρα μας.

Για έναν Θεό που διαλέγει ποια παιδιά θα σκοτώσει εμείς διαλέγουμε ποια ζώα θα σκοτώσουμε και τα σουβλίζουμε με χαρά και ευγνωμοσύνη.

Στο τέλος να μην ξεχάσουμε να ευχαριστήσουμε τον θεό που μας έχει καλά, ζωντανούς και χορτάτους. Είμαστε καλά γιατί κάνουμε νηστεία, γιατί πάμε στην εκκλησία, είμαστε ζωντανοί μέχρι να πάμε στον Παράδεισο ή στη Κόλαση ανάλογα με το αν κάναμε νηστεία και χορτάτοι γιατί μόλις φάγαμε ένα αρνί που το έσφαξαν άρον άρον για να το πουλήσουν ώστε να βρίσκεται στην σούβλα μας και να ψήνεται μπροστά μας, συνοδεύοντας το κρασί και τη μπύρα μας λίγο πριν κάνουμε κεφάλι και μιλήσουμε για τα πολιτικά της χώρας μας με πολιτισμένη συζήτηση όπως μόνο οι Έλληνες ξέρουν.

Σε όλα τα άρθρα που βρήκα με την ερώτηση γιατί σουβλίζουμε αρνί η απάντηση είναι γιατί είμαστε ηλίθιοι, χρόνια τώρα είχα την υποψία και καθημερινά επιβεβαιώνω κι εγώ τον εαυτό μου, με τον τρόπο που αντιμετωπίζω τις καταστάσεις ότι έχουμε λάθος κριτήρια απέναντι στο σωστό και στο λάθος. Βρείτε τα λάθη και τα σωστά με βάση τον δικό σας χαρακτήρα, η κοινή γνώμη είναι βλαμμένη.

Καλό Πάσχα, τα πραγματικά αρνιά δεν βρίσκονται στη σούβλα.