Η αρχή είναι το τέλος, το μέλλον και το παρελθόν. Που είναι το παρόν;

Όταν έρχεται μια αναπάντεχη αλλαγή, ένα γεγονός που δεν υπάρχει πιθανότητα να αντιστραφεί γιατί ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω τότε διαταράσσεται ο χαρακτήρας. Είναι μια αλλαγή που δεν είναι διαχειρίσιμη, τα συναισθήματα ανακατεύονται. Είναι το ίδιο τρομακτικό στην αρχή όσο και στην συνέχεια. Προσωπικά θέλω να αναφέρω πως είναι μια εικόνα που κάποιες ημέρες ξεθωριάζει, ποτέ όμως δεν χάνεται από την σκέψη. Επιστρέφει σε διάφορες μορφές.

Είναι σαν άβυσσος. Υπάρχει στο μυαλό ένα κενό που δεν θέλει να καλυφθεί. Κανένα συναίσθημα δεν έχει επίδραση, από το αίσθημα του κρύου ή της ζέστης ως την χαρά και την λύπη. Είναι μαύρο και παγωμένο. Αυτές οι λέξεις περιγράφουν άψογα την ψυχική κατάσταση. Πλέον έχει θερμάνει η λογική, κάποιες ερωτήσεις στο πίσω μέρος του μυαλού είναι απαντημένες αν και το συναίσθημα είναι πιο ισχυρό και δεν επιτρέπει τις σκέψεις να καλύψουν τις αναμνήσεις.

Συνεχώς κάτι λείπει. Μπορεί να έλειπε από πριν, όμως πλέον έχει υπόσταση.

Δεν μπορώ να ενδιαφερθώ για ιστορίες με καλό τέλος, το πρώτο πράγματα που σκέφτομαι είναι πως είναι άδικο. Η δική μου ιστορία είναι ακόμα όμορφη βέβαια γιατί ο χαρακτήρας μου είναι περισσότερο αυθόρμητος από όσο αντέχω. Όποτε πιέζω τον εαυτό μου να υποκριθεί απομακρύνομαι από την πραγματικότητα, ενώ πρέπει να απομακρυνθώ από την ατμόσφαιρα που απαιτεί την αλλαγή στη συμπεριφορά μου.

Κάπως έτσι, σχεδόν τρία χρόνια μετά νιώθω ξένη. Ίσως από πριν να μην ταίριαζα σε όλο αυτό που σήμερα πλέον σιχαίνομαι, έχω αντιληφθεί όλα τα σωστά και τα λάθη αλλά αδυνατώ να βρω καλό και κακό στις πράξεις και στα λόγια των γύρω μου. Το μόνο που αλλάζει είναι η αίσθηση πως αν είμαι ο εαυτός μου, πως αν αντιδράσω όπως νιώθω, αν ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου θα γίνω αχάριστη. Το ξέρω πως αυτό θα είναι το επιφανειακό συμπέρασμα όταν κάποια στιγμή ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο. Μπορεί να θεωρήσει κάποιος ότι βρίσκω δικαιολογία για να ανακοινώσω πως δεν θα κάνω τίποτα από αυτά που ονειρεύεστε και πιστεύεται πως θα κάνω. Ούτε αυτά που λέω για να μην σας έχω στο κεφάλι μου θα κάνω.

Είναι εγωιστικό, όμως έχω καιρό που παραστρατώ από τον δρόμο μου για να νομίζεται πως δικαιώνω τις δικές σας προσδοκίες. Βλέπω ένα μέλλον με ατελείωτη μοναξιά, όμως προτιμώ να την περάσω με τον εαυτό μου, ήρεμη και ικανοποιημένη παρά ζώντας σαν ξένη σε μια κοινωνία ψευδαισθήσεων. Αυτό που βλέπω κοιτάζοντας την επιγραφή που λέει για τα χρόνια στην ζωή σου είναι πως δεν έχω ζωή. Έχω εξαιρετικά ανήσυχο μυαλό όμως που δεν θα μου επιτρέψει για πολύ καιρό ακόμα να ακολουθώ τον πλατύ ποταμό που έχω μπροστά μου. Οι σκέψεις δεν με αφήνουν να κοιμηθώ. Φοβάμαι πως έρχονται μέρες που θα πρέπει να πω πάλι ψέματα, να κρύψω όλες μου τις επιθυμίες. Θέλω να είμαι μόνη μου, μπροστά σε μια οθόνη, να βλέπω φανταστικές περιπέτειες για να νιώσω ζωντανή. Η ενέργεια που έχω μέσα θα δεν θα αργήσει να εκραγεί.

Όμως δεν είμαι αχάριστη, απλώς δεν είμαι στα νερά μου. Όσο ευχάριστη και αν φαίνεται η μέχρι τώρα διαδρομή ποτέ δεν ήταν δική μου επιλογή. Έχω τάσεις φυγής. Τρέμω στην ιδέα της στασιμότητας. Ξέρω πως δεν είμαι εγώ, δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω για αυτό θέλω να βρω τον εαυτό μου. Είναι ο τελευταίος χρόνος που θα αφήσω να περάσει πιέζοντας τον εαυτό μου να κάνει τα χατίρια σε οικογένεια και φίλους. Το μόνο που ζητώ είναι ελευθερία. Πιστεύω πως το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά, δεν υπάρχει κριτική πάνω στο σωστό και λάθος τρόπο σκέψεις για αυτό δεν χρειάζομαι καθοδήγηση. Χρειάζομαι οπωσδήποτε βαθιές συζητήσεις. Ξέρω πως εδώ δεν θα τις βρω, ούτε έχω σκοπό να ψάξω.

Το ταξίδι θέλω να πιστεύω πως έχει περισσότερη αξία από ότι ο προορισμός, εσείς βαδίζετε στον προορισμό που ορίζεται χωρίς να υπολογίζεται την ειρωνεία της ύπαρξης του ανθρώπου. Πιστεύω πως ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν βλέπατε μέσα από τα δικά μου μάτια και όσων με καταλαβαίνουν. Περνάει ο καιρός τόσο ανούσια που χάνω την αίσθηση του χρόνου, δεν με νοιάζει η μέρα και η ώρα. Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο μετανιώνω για την κατάντια αυτή. Πάντοτε κοιτούσα τα μικρά καθημερινά πράγματα. Όμως δεν χρειάζομαι υπενθύμιση, ξεκίνησα να γράφω χωρίς κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, απλώς ένιωθα γεμάτη με αρνητικά συναισθήματα, ήδη αισθάνομαι καλύτερα γιατί μια σπιρτάδα με ξύπνησε, είναι που είμαι εγώ αυτή τη στιγμή που γράφω. Αύριο δεν ξέρω αν θα είμαι εγώ, αλλά με λίγη προσπάθεια θα ξανά εμφανιστώ.

Δεν έχω υπομονή και δεν μου αρέσουν οι υποσχέσεις, κι αυτό επειδή ανυπομονώ για καλύτερες μέρες και το δεύτερο γιατί δεν τηρώ τις υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου. Με σκοπό να γίνω καλύτερη γράφοντας τα βράδια, αφήνω πάλι τον εαυτό μου να βουτήξει στον βούρκο της καθημερινότητας σας. 

Το επάγγελμα του μέλλοντος

Μέσα στον κατακλυσμό απόψεων, ανακαλύψεων, ερευνών και κατορθωμάτων που προσφέρει απλόχερα η επιστημονική κοινότητα σε όλους τους τομείς, ψάχνουμε διακαώς ευχάριστα νέα ώστε να πιστέψουμε πως, η ιατρική μπορεί να καταργήσει τον καρκίνο, η βιολογία να ελέγξει τους παθογόνους οργανισμούς, η γεωπονία να βελτιώσει την ποιότητα των τροφών που φτάνουν στο τραπέζι μας, η οικολογία να άρει την δραματική κλιματική αλλαγή που καταστρέφει τον πλανήτη μας, κ.λπ.

Έτσι η επιστήμη σε όλους τους επιμέρους κλάδους έχει ανθρώπους που θυσιάζουν την ζωή τους, ώστε να βάλουν το λιθαράκι τους για να σωθεί ο κόσμος. Οι άνθρωποι που ευαισθητοποιήθηκαν και αφιέρωσαν την ζωή τους στην επιστήμη χαίρουν σεβασμού, καθώς ο σκοπός τους ήταν η μελλοντική ευημερία και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Μπορεί να είναι απαραίτητοι οι άνθρωποι αυτοί καθώς προσφέρουν αποτελέσματα και λύσεις που βελτιώνουν τις ισορροπίες. Όμως δεν είναι αυτοί που θα καταφέρουν να αλλάξουν την ροπή που έχει αποκτήσει ο πλανήτης.

Μπορεί οι επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις να έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα ώστε να βρισκόμαστε μπροστά σε έναν υπολογιστή, με όλες τις ανέσεις που μας φαίνονται απλώς δεδομένα αλλά η πραγματική αλλαγή ξεκινάει πάντοτε από τα παιδιά που μεγαλώνει μια κοινωνία. Το πιο σημαντικό επάγγελμα που έχει την δυνατότητα να αλλάξει τον κόσμο και να πλάσει την δική του πραγματικότητα κατά βούληση είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές.

Αρχικά είναι αυτοί που έκαναν τους σημερινούς επιστήμονες να αγαπήσουν το αντικείμενο τους και τους μύησαν στην εκπαίδευση, με αποτέλεσμα να αγαπήσουν το διάβασμα που τους οδήγησε στην πρωτοπορία.

Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι ανάλογα με τον τρόπο που θα προσεγγίσουν ένα παιδί θα του ανοίξουν τον δρόμο για να βρουν την κλίση τους. Πέραν από την επιστήμη, πρέπει να δίνεται η δυνατότητα στα παιδιά να μάθουν τα ταλέντα τους και τον εαυτό τους, ώστε να κυλήσουν προς αυτό που τους ταιριάζει περισσότερο. Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που θα τους μάθουν τους αριθμούς, την αλφαβήτα, την ιστορία, την γεωργία κ.λτ. Είναι αυτοί που θα βάλουν τις βάσεις ώστε να μην περάσει ποτέ από το μυαλό των παιδιών να τα παρατήσουν, να αλλάξουν πορεία ή να βολευτούν. Αν αγαπήσουν τα μαθηματικά, αν αγαπήσουν την έκθεση δεν χρειάζεται να μάθουν πολλά και διαφορετικά ακόμα αντικείμενα. Οι στόχοι πρέπει να κλειδώνουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ώστε να επιτευχθούν με απόλυτη συγκέντρωση και πάθος. Η τιμωρία και η επιβράβευση στο σχολείο είναι το πιο αρνητικό στοιχείο που θα μπορούσε να προσθέσει κάποιος στην ζωή των παιδιών. Είναι το χαρακτηριστικό που φθείρει την  εκπαίδευση και αλλάζει εντελώς το νόημα της, γίνεται αυτόματα άδικη και σκληρή. Για αυτό τον λόγο οι δάσκαλοι έχουν στο χέρι τους μαριονέτες που πρέπει όχι να διαχειριστούν αλλά να απελευθερώσουν τα χέρια και τα πόδια από τα σκοινιά.

Το επάγγελμα που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο είναι αυτό που εκπαιδεύει τον κόσμο.

Είναι ένα λειτούργημα το οποίο στην χώρα μας έχει αποκτήσει στοιχεία μάστιγας. Με ένα πολύ χαμηλό ταβάνι που το φτάνει ακόμα και πιο μέτριος δάσκαλος ή καθηγητής και με κανένα προσωπικό ενδιαφέρον για την πορεία του κάθε παιδιού ξεχωριστά, αναγκάζονται τα παιδιά να φτάνουν έως εκεί που τους επιτρέπει ο δάσκαλος και όχι έως εκεί που μπορούν, καθώς δεν έχουν κάποια ορατότητα με το περισσότερο που μπορούν ή αξίζουν. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον κορμό που ακολουθούν οι παιδαγωγοί και είναι προκαθορισμένος, γεμάτος στερεότυπα, στερείται φαντασίας και κυρίως είναι απαρχαιωμένος.

Από τις εξαιρέσεις του κανόνα όμως βγαίνουν άνθρωποι με μοναδικά στοιχεία, με ικανότητες, ταλέντο και πρόθυμοι να θυσιάσουν τον χρόνο τους ώστε να επωφεληθούν οι επόμενες γενεές.

Τέλος η δική μου ένσταση είναι προς τα παιδιά που οι καθηγητές δεν ενέπνευσαν. Μπορεί να μεγαλώσατε και να ζήσατε σε ένα περιβάλλον με συγκεκριμένο ταβάνι αλλά είμαι σίγουρη πως πολλές φορές ανεβήκατε στην ταράτσα για να δείτε τα αστέρια, αυτό που σας λείπει είναι η επιθυμία να λάμψετε όπως τα αστέρια. Ποτέ δεν είναι αργά για να γνωρίσετε τον εαυτό σας και τις δυνατότητες σας. Όσο πιο πολύ ονειρεύεστε κάτι, το φέρνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Εσείς οι δάσκαλοι, χτίστε τον κόσμο που θεωρείται καλύτερο, παραδόξως τα τούβλα που θα χρησιμοποιήσετε είναι τα παιδιά. Μην τα αφήνεται τούβλα. Χτίστε. Αλλάξτε τον κόσμο. Κάντε τον κόσμο καλύτερο. Προσπαθήστε να απελευθερώσετε το μυαλό μην δίνεται βάση στην χειραγώγηση της συμπεριφοράς.

Με παράπονο.

Πως να είσαι μαλάκας

Έχετε σκεφτεί πόσο τραγικό είναι να έχουμε σαν εθνική λέξη μια βρισιά; Είναι η λέξη που μαθαίνουν όλοι οι τουρίστες φεύγοντας από την Ελλάδα. Μπορεί μέσα σε μια παρέα να ακούγεται σαν αστείο και να μην είναι καθόλου προσβλητική λέξη, αλλά όταν περνάς δίπλα από όλες τις παρέες και ακούς συνεχώς  την ίδια λέξη στην ατμόσφαιρα είναι κάπως ανησυχητικό. Δεν θα πω το γνωστό κήρυγμα με το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο που δεν χρησιμοποιείται και την φθορά που προκαλείται στην γλώσσα μας με τα χρόνια. Θέλω να σκεφτείτε τις δύο εκδοχές που χρησιμοποιείται η λέξη μαλάκας και να δικαιολογήσετε τον εαυτό σας για την συχνή χρήση της.

Όσο χαλαρά και οικεία νιώθουμε με τις παρέες μας τόσο πιο εύκολα λέμε απόψεις και αναδεικνύουμε σημεία του χαρακτήρα μας που συνήθως είναι καταπιεσμένα, αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός της φιλίας να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου μπροστά στα άτομα που εμπιστεύεσαι. Στις περιπτώσεις αυτές δεν χρειάζεται να μπούμε στην διαδικασία ανάλυσης του λεξιλογίου ή της συμπεριφοράς των ατόμων που απαρτίζουν την παρέα γιατί είναι επιλογή τους να δέχονται και να ακούν τον κάθε μαλάκα.

Στην άλλη περίπτωση έχουμε τις παρέες που χρησιμοποιούν την λέξη μαλάκας για να περιγράψουν κάποιο άτομο και να επιδείξουν την αντίθεση τους με τις πράξεις και τα λόγια του ατόμου αυτού που προφανούς δεν έχουν σε εκτίμηση. Είναι μια περίπτωση όσο συχνή είναι και η προηγούμενη. Αυτό που διαφέρει είναι πως το άτομα που είναι μαλάκας δεν είναι εκεί ώστε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και όσοι συμμετέχουν στην κριτική του δεν είναι απαραίτητο να έχουν την ίδια άποψη όλοι όπως δεν είναι σίγουρο το κατά πόσο μαλάκες είναι οι ίδιοι.

Εγώ βλέπω δύο διαφορετικές οπτικές. Μπορεί κάποιος να είναι μαλάκας με την συμπεριφορά του απέναντι στους τριγύρω του ενώ έχει φυσιολογικές απόψεις και γνώσεις πάνω σε οτιδήποτε. Μπορεί όμως κάποιος να είναι μαλάκας με τις απόψεις του και άψογος στην συμπεριφορά του.

(1) Αν κάποιες απόψεις χαρακτηρίζονται από άγνοια, παροξυσμό, μίσος, θυμό, κόμπλεξ, ακραιότητα κ.λπ. τότε λέμε πως είναι μαλάκας αυτός που τις εκφράζει.
(2) Αν πάλι κάποιος δεν μπορεί να συμπεριφερθεί στους συνανθρώπους τους κρατώντας κάποια προσχήματα ώστε να μην τους προσβάλει προσωπικά, επαγγελματικά, ερωτικά, τότε πάλι είναι μαλάκας γιατί δεν ξέρει να φέρεται.
Αν οι απόψεις κάποιου είναι ορθές, δομημένες, με λογικά επιχειρήματα και παραθέτει τον λόγο του οργανωμένα και χωρίς συντακτικά λάθη αλλά σαν χαρακτήρας ανήκει στην κατηγορία 2 πάλι θα τον πούμε μαλάκα.
Τέλος αν κάποιος έχει τις απόψεις της κατηγορίας 1 αλλά άψογο χαρακτήρα και πολύ καλές επικοινωνιακές ικανότητες χαρακτηρίζεται και πάλι μαλάκας.

Δεν θα καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα γιατί δεν βασίζομαι σε κάποιο λογικό επιχείρημα, το μόνο που θέλω να προτείνω σε όσους με διαβάσουν είναι το να είστε μαλάκες, στην παρέα να μιλάτε όπως θέλετε εφόσον δεν έχουν πρόβλημα οι άνθρωποι σας, να λέτε τις απόψεις σας όποιες και αν είναι αυτές χωρίς να φοβάστε την απόρριψη και την κακή κριτική, δεν έχει σημασία αν οι απόψεις σας είναι σωστές ή λάθος γιατί δεν υπάρχει κανένα υπόβαθρο στην σημερινή πραγματικότητα που να διαχωρίζει το καλό και το κακό, είναι όλα μπερδεμένα και ανεξήγητα στο μυαλό των ανθρώπων. Όμως μην είστε μαλάκες στην συμπεριφορά. Προσπαθήστε να σεβαστείτε τον πιο χαζό και τον πιο έξυπνο με τον ίδιο τρόπο. Δεν έχει καμία σημασία το ποιος είναι μπροστά σας, σημασία έχει να κρατήσετε την απόσταση που σας αναλογεί και να μην εισβάλετε λεκτικά ή σωματικά στον δικό του χώρο. Μπορεί να ακούγομαι κάπως δίκαιη και ισότιμη ενώ στην πραγματικότητα δεν είμαι αλλά αντιλαμβάνομαι πότε ξεφεύγω και γίνομαι μαλάκας με την συμπεριφορά μου οπότε οφείλω να ζητήσω συγγνώμη για τις φορές εκείνες που θεώρησα ότι έχω περισσότερους λόγους να ακουστώ, να επιβληθώ και να χαρακτηρίσω κάποιο άτομο που δεν μου έδωσε κάποια αφορμή. Γενικά αν κάποιος είναι μαλάκας στην συμπεριφορά μην τον αντιμετωπίζεται λέγοντας του για τα λάθη του, απλώς φύγετε. Βέβαια αν έχετε σωματική δύναμη μπορείτε να τον σκάσετε μια στα δόντια όταν μιλάει, έχει περάσει πολλές φορές από το μυαλό μου δεν το εννοώ φυσικά. Αν έχετε διάθεση να μαλώσετε για κάποιο θέμα ας είναι για τις απόψεις σας και όχι για πράγματα που δεν είστε υπεύθυνοι να αλλάξετε.

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή, δεν έχω το ακαταλόγιστο για να μιλήσω για συμπεριφορές καθώς λόγω των νεύρων που έχω καθημερινά για απλά πράγματα μπορώ να ξεφύγω και να μιλήσω με λέξεις που δεν χρειάζεται να ειπωθούν. Αλλά μπορώ να προσπαθήσω έχοντας αντιληφθεί τα λάθη μου. Μπορεί να πρέπει να ξεκινάμε πρώτα με τον εαυτό μας ώστε να κρίνουμε τους άλλους οπότε αφού κρίνω πως είμαι πολλές φορές μαλάκας συνεχίζω με το να κρίνω συμπεριφορές που λαμβάνω, εν το μεταξύ θέλω και δεν θέλω να ζητήσω συγγνώμη για την τελευταία παράγραφο. Ελπίζω να πιάσατε το νόημα, δεν γράφω όσο δομημένα θα ήθελα όσες διορθώσεις και αν κάνει η Θ. Πολατιάν. 

Τι συμβαίνει όταν βλέπουμε ταινίες;

Είναι το αίσθημα εκείνο που έχω μόλις έχω δει ταινία και δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω το πώς και το γιατί στο τέλος ήρθαν έτσι τα πράγματα. Πέραν από τις φαντασίας που είναι ακόμα πιο δύσκολο να ενσωματωθώ ξανά στην πραγματικότητα μετά το πέρας τους, είναι κάποιες που καθ όλη την διάρκεια τους σε βάζουν σε σκέψεις τις οποίες παίρνουν πίσω στο τέλος.

Το συναίσθημα αυτό κάποιες φορές είναι τόσο ανάμεικτο που τελικά αυτό πρέπει να είναι αυτό που ζητάω από τις ταινίες. Η σύγχυση που δημιουργείται στο μυαλό μου είναι το καλύτερο σημείο, μέρες μετά μπορεί να μου έρθει στο μυαλό και να ψάχνω ακόμα απαντήσεις σε κάτι που δεν έχει λύση. Στις ταινίες που δεν υπάρχει «μαγεία» και η εξέλιξη είναι αναπάντεχη νιώθω τυχερή που ζω την ίδια εποχή με τον συγγραφέα.

Αυτό με τις διάφορες εποχές που έζησαν εκπρόσωποι των καλλιτεχνικών ρευμάτων με ταλανίζει από τότε που ο Γούντι Άλλεν έμπλεξε την χρυσή εποχή με το Παρίσι και τον έρωτα. Επί πολύ καιρό ένιωθα πως δεν είμαι γεννημένη στη σωστή εποχή, αργότερα κατέληξα πως δεν είμαι γεννημένη στον σωστό κόσμο. Είναι απίστευτο το πόσο πολύ μπορεί να επηρεάσει μια ταινία τον τρόπο σκέψεις ενός ατόμου. Θεωρώ πως δεν έχει καμία σημασία αν είσαι δυνατός χαρακτήρας, αν έχεις σταθερή προσωπικότητα και αν είσαι αφοσιωμένος στου στόχους σου για να σου αλλάξει την διαδρομή μια απλή ταινία.

Είναι τόσο όμορφο να παίζεις με τα συναισθήματα σου και το μυαλό σου ταυτόχρονα και να σου προκαλούν τέτοια έκρηξη άνθρωποι που υποδύονται έναν ρόλο. Για αυτό και οτιδήποτε έχει νοήματα και πολύπλοκη δομή με εντυπωσιάζει και με προσελκύει έντονα. Έχω την εντύπωση πως πολλές φορές προσπαθώ να βρω στην καθημερινότητα περίεργα σενάρια, μικρές λεπτομέρειες που είναι ασήμαντες αλλά είναι ικανές να προσφέρουν την διαφορετικότητα που έχουν ανάγκη όσοι σκέφτονται πέραν από το δικό τους ύψος.

Ήταν ένα μικρό κείμενο για το πώς βλέπω τις ταινίες και το πόσο με επηρέασαν και συνεχίζουν να με επηρεάζουν. Ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου είναι δημιούργημα τους και η φαντασία μου είναι σαν ουράνιο τόξο κάθε φορά που την χρειάζομαι. 

Μικρες ημερες, μεγαλες στιγμες

Κάποιες μέρες νόμιζα πως δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Ατελείωτη λύπη και ατελείωτη χαρά. Χωρίς τίποτα άλλο να μπλέκεται στις σκέψεις. Ένα θέμα, ένα περιεχόμενο. Από ολόκληρη την ημέρα η λύπη κρατάει πάνω από δύο χρόνια και η χαρά κάποιες νυχτερινές ώρες με συζητήσεις, μουσική και αγκαλιά.

Μπορεί να ξεχνάω τα πιο σημαντικά και πιο ασήμαντα πράγματα ταυτόχρονα επειδή το μυαλό μου ταξιδεύει σε στιγμές που έπρεπε να προσέχω το τι γίνετε τριγύρω μου. Δεν με πειράζει, ότι δεν μένει ανεξίτηλο στο μυαλό μου δεν καθορίζει ούτε το παρόν ούτε το μέλλον. Ίσως κάποιες φορές να προσπαθώ να θυμηθώ το παρελθόν και να μην υπάρχουν λεπτομέρειες, όχι επειδή μετανιώνω για κάτι αλλά επειδή πραγματικά δεν υπήρξαν λεπτομέρειες που έκαναν το κάτι ξεχωριστό. Οπότε ξεχνάω όλο και περισσότερα. Θα έλεγα πως έτσι χάνω τον χρόνο που αφιέρωσα αλλά δεν βρίσκω κάτι κακό σε αυτό, αντίδραση του οργανισμού, όταν συνειδητοποιεί και διαχωρίζει τα αυθεντικά να απορρίπτει όλα τα υπόλοιπα. Με τον καιρό λοιπόν, αλλάζοντας την οπτική προς τους κοινωνικούς θεσμούς, την θρησκεία, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τις σχέσεις φιλικές – ερωτικές έρχεται μία απομάκρυνση από ότι θέλει να σου θυμίζει ότι δεν είσαι εσύ.

Λιγότερο δράμα, περισσότερο στ’ αρχίδια σου δηλαδή. Και έτσι έρχονται μέρες που νευριάζεις με απλά πράγματα αλλά δεν θέλεις να παρατήσεις την συζήτηση και να φύγεις, γιατί έτσι αποκτά νόημα ένα θέμα με τις διαφορές και τις ομοιότητες. Δεν είναι ωραίο να συμφωνείς, εκτός αν δεν αξίζει να επιχειρηματολογήσεις απέναντι σε τελειωμένες καταστάσεις, τότε ναι πες ότι έχουν δίκιο και ας τους να πιστεύουν ότι είσαι σαν αυτούς, καταδικασμένος στα παράπονα, στη μιζέρια, στο δράμα, στην απογοήτευση κτλ. Μπορεί να το έχω ξανά γράψει, αλλά όσο και αν πιστεύεις πως έχεις κάτι μοναδικό θα βρουν έναν τρόπο να βρούνε λεκέδες στο μυαλό σου, στο σώμα σου, στην ηθική σου, στις επιλογές σου. Τότε είναι που πρέπει να τους δείξεις τα αρχίδια σου με το να μην δικαιολογήσεις ούτε μισή λέξη. Αυτό περιμένουν για να γίνει και η δική μέρα σου μικρή, ασήμαντη και δυστυχισμένη. Ρίξε τις ιστορίες τους και τις ερωτήσεις τους, όπως έριξες τις απαντήσεις σου στης λήθης το πηγάδι.

Πλέον πιστεύω πώς μπορώ να φτιάξω μόνη μου ατέλειωτες μέρες. Χωρίς να χρειάζεται να θυμάσαι τις παλιές κακές και καλές μέρες, μπορείς να βρεις ανθρώπους, ταινίες, βιβλία, άρθρα (αυτό για παράδειγμα), βόλτες και ότι άλλο υπάρχει στον κόσμο ώστε να εκφράσεις και να σου εκφράσουν τις μεγαλύτερες ανησυχίες τους, εκεί βρίσκετε η ποιότητα τους. Οπότε όπου κι αν είσαι, αφιέρωσε χρόνο στο να ψάξεις προσωπικότητες που μπορείς έστω για λίγο να επικοινωνήσεις ή μάλλον να αλληλεπιδράσεις. Εάν δεν βρεις άσε το μυαλό σου να ηρεμήσει και χαλάρωσε με βλακείες. Χρειάζεται και το ανούσιο, απλώς μετά από κάποιο διάστημα δεν θα το θυμάσαι.

Μικρές είναι οι μέρες. Πρώτα να σκέφτεσαι μόνος σου, χωρίς άλλες επιρροές. Να εκτιμήσεις την άποψη σου και να σε απορρίψουν οι τις επιλογές σου, να θυμώσουν μαζί σου, να σου φωνάξουν, να μαλώσεις και μετά από την αρχή να ξεκινήσεις να φτιάχνεις την εικόνα σου αλλάζοντας κομμάτια της σκέψης σου. Άρα για να αξιολογήσεις ότι ακούς, οφείλεις στον εαυτό σου πρώτα από όλα να σεβαστείς τον άνθρωπο που εκφράζει την άποψη του αλλιώς ξέρεις, στ' αρχίδια σου. Νομίζω πως έτσι καλυτερεύει ο χαρακτήρας, δεν μπορώ να καταλάβω αν έχει αποτέλεσμα βέβαια. Κάνε τις στιγμές μεγάλες και όχι τις μέρες ή τις ώρες.

Κάπως έτσι δικαιολογούμε ίσως σκεφτεί κάποιος που διαβάσει το άρθρο, ενώ έπρεπε να σταματήσει να διαβάζει στο πρώτο στ’ αρχίδια μου.

ΑΓΟΡΙΑ vs ΚΟΡΙΤΣΙΑ

Είναι ένα θέμα με το οποίο καταφέρνω να νευριάζω πριν ακόμα χρειαστεί να ξεκινήσω να γράφω γι αυτό.

Έχοντας εξ αρχής σαν γνώμονα τις μορφολογικές διαφορές μεταξύ των δυο φύλων έχουμε κατατάξει σαν κοινωνία τις δραστηριότητες, τις δουλειές, τα συναισθήματα, τα αθλήματα και ότι άλλο απαρτίζει την καθημερινότητα μας σε τρεις κατηγορίες: 

1. μόνο για αγόρια
2. μόνο για κορίτσια
3. και για τα δυο φύλλα

Μικρές ηλικίες

Από μικρή ηλικία ξεκινάει η δρομολόγηση των παιδιών προς τα καθώς πρέπει πρότυπα. Όταν αφορά το παιχνίδι τα κορίτσια πρέπει να προσέχουν να μην χτυπήσουν, να μην πέσουν, να μην λερωθούν ενώ φοράνε ένα όμορφο ροζ φορεματάκι αντίθετα, τα αγόρια τα αφήνουν ελεύθερα προκειμένου να πέσουν και να λερωθούν γιατί έτσι "μαθαίνουν", φορώντας φόρμες και αθλητικά παπούτσια ώστε να είναι άνετα. 

Με την ίδια λογική τα κορίτσια παραπέμπονται σε μαθήματα ζωγραφικής, χορού, πιάνου ενώ τα αγόρια σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, ταε κβον ντο. Τα παιχνίδια που αγοράζουν οι γονείς για τα αγόρια είναι αυτοκίνητα, στρατιώτες, ζώα ενώ για τα κορίτσια είναι κουζινικά, μωρά και κούκλες. Με αυτή την απλή κίνηση καθορίζουν οι γονείς τη μοίρα των παιδιών πριν ακόμα μάθουν να λένε το όνομα τους.

Ετών 18

Τα αγόρια ζητούν μηχανάκι και αυτοκίνητο, έχουν εξοικειωθεί με την ιδέα του στρατού που τους περιμένει, ενώ εφόσον έχουν συνεχίσει τα αθλήματα που έμαθαν σε μικρότερη ηλικία έχουν φυσική κατάσταση. Τα κορίτσια ζητούν περισσότερα ρούχα και παπούτσια, έχουν εξοικειωθεί με το νοικοκυριό που τους περιμένει και αν δεν έχουν ασχοληθεί με κάποιο άθλημα δεν έχουν φυσική κατάσταση. Το σχολείο και το πανεπιστήμιο είναι η προτεραιότητα των γονιών ενώ είτε στα αγόρια είτε στα κορίτσια δεν έχτισαν καμία απολύτως βάση ώστε να προετοιμαστούν για το διάβασμα και τη γνώση που πρέπει να αποκτήσουν, παρά μόνο με επιφανειακά παιχνίδια που κρατούσαν απασχολημένα τα παιδιά ώστε να μην ενοχλούν τους γονείς.

Ομιλία

Όταν τα κορίτσια βρίσκονται στην παρέα των γονιών τους φροντίζουν όλοι να μιλούν κόσμια μπροστά στο κορίτσι, αντίθετα εάν είναι αγόρι τότε οι άντρες ιδιαίτερα του μαθαίνουν καινούριες βρισιές χαμογελώντας πονηρά. Φυσικά αυτά που ακούνε τα παιδιά τα μοιράζονται με τους συμμαθητές τους, τα αγόρια πιο εξοικειωμένα με τις χυδαίες λέξεις τις εξασκούν στα κορίτσια τα οποία έμαθαν να ντρέπονται να απαντήσουν.

Συνεχίζεται… 

Κυριακή του Πάσχα στην Ελλάδα

Οι περισσότεροι συνδέουν το Πάσχα με την γιορτή του Χριστιανισμού, της ανιδιοτελούς θυσίας του Χριστού, την αποδοχή και συγχώρεση όλων των αμαρτιών καθώς και την ανάσταση του. Εμείς δείχνουμε την ευγνωμοσύνη μας κάνοντας νηστεία από κρέας, λάδι, κτλ., τηρούμε εβραϊκά έθιμα και γιορτάζουμε την Κυριακή του Πάσχα. Η νηστεία παρόλο που αποτελεί ατομική θυσία η οποία αφορά την αφοσίωση στην πίστη μπορεί να είναι και αποτοξίνωση από φαγητά που φέρουν χημικές ουσίες όπως τα ζωικά προϊόντα κάτι δηλαδή θετικό που πρέπει να γίνετε κάθε τόσο. Η ανάσταση του κυρίου είναι ο βασικός λόγος που είμαστε καλοί χριστιανοί. Όλα όσα χάσαμε θα έρθει μια μέρα που νομίζουμε πως θα τα ξανά βρούμε. Το απόλυτο παραμύθι της ζωής, η ζωή μετά θάνατον. Ότι κι αν είμαστε τώρα θα κριθεί μετά.

Το αποκορύφωμα των ημερών είναι η Κυριακή όπου μαζεύεται όλη η οικογένεια μαζί με φίλους και συγγενείς αγοράζουν κρέατα και ποτά με σκοπό - τι άλλο - την καλοπέραση ώστε να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας για την θυσία του Χριστού.

Αυτό που διαλέγουμε όπως προτάσσει το έθιμο είναι το αρνί.

«Ένας άγγελος Κυρίου χτύπησε όλα τα νεογέννητα παιδιά των Αιγυπτίων και πέθαναν όλα σε μια νύχτα. Την ίδια νύχτα οι Ισραηλίτες, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, έμειναν άγρυπνοι και ντυμένοι, για να είναι έτοιμοι να φύγουν.

Πριν απ' αυτό είχε σφάξει κάθε οικογένεια από ένα αρνί κι αφού πρώτα έβαψαν την πόρτα τους με το αίμα του, ύστερα το έψησαν και το έφαγαν. Έβαψαν οι Ισραηλίτες σύμφωνα με την εντολή του Θεού τις πόρτες των σπιτιών τους, για να ξεχωρίζουν από τα σπίτια των Αιγυπτίων κι έτσι να μη χτυπηθούν με θάνατο και τα δικά τους παιδιά. Την ήμερα αυτή οι Εβραίοι τη γιορτάζουν ως σήμερα. Είναι το Πάσχα τους και κάθε χρόνο την ημέρα αυτή τρώνε αρνί ψητό καθώς και άζυμα, για να θυμούνται την έξοδο τους από την Αίγυπτο.» Παλαιά Διαθήκη, Η ιστορία του Μωυσή.

Συμπεράσματα. Γιορτάζουμε την απόφαση του Θεού να σκοτώσει όλα τα νεογέννητα παιδιά των Αιγυπτίων ενώ εξαιρεί τα παιδιά των Ισραηλιτών γιατί θυσίασαν ένα αρνί κάθε οικογένεια και έβαψε την πόρτα του σπιτιού κόκκινη με το αίμα του ώστε να προστατέψει τα παιδιά της. Έτσι εμείς σαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι συνεχίζουμε την παράδοση αυτή και βάζουμε αρνιά στη σούβλα, μαζευόμαστε γύρω από αυτήν και πίνουμε, λέμε τα νέα μας, τα νέα των άλλων, δεν αποδεχόμαστε τα στραβά των άλλων αλλά τα διορθώνουμε και τα κριτικάρουμε, μιλάμε για τα κατορθώματα τα δικά μας και των παιδιών μας σαν να έχουν πάρει νόμπελ ειρήνης και έτσι περνάει όμορφα η μέρα μας.

Για έναν Θεό που διαλέγει ποια παιδιά θα σκοτώσει εμείς διαλέγουμε ποια ζώα θα σκοτώσουμε και τα σουβλίζουμε με χαρά και ευγνωμοσύνη.

Στο τέλος να μην ξεχάσουμε να ευχαριστήσουμε τον θεό που μας έχει καλά, ζωντανούς και χορτάτους. Είμαστε καλά γιατί κάνουμε νηστεία, γιατί πάμε στην εκκλησία, είμαστε ζωντανοί μέχρι να πάμε στον Παράδεισο ή στη Κόλαση ανάλογα με το αν κάναμε νηστεία και χορτάτοι γιατί μόλις φάγαμε ένα αρνί που το έσφαξαν άρον άρον για να το πουλήσουν ώστε να βρίσκεται στην σούβλα μας και να ψήνεται μπροστά μας, συνοδεύοντας το κρασί και τη μπύρα μας λίγο πριν κάνουμε κεφάλι και μιλήσουμε για τα πολιτικά της χώρας μας με πολιτισμένη συζήτηση όπως μόνο οι Έλληνες ξέρουν.

Σε όλα τα άρθρα που βρήκα με την ερώτηση γιατί σουβλίζουμε αρνί η απάντηση είναι γιατί είμαστε ηλίθιοι, χρόνια τώρα είχα την υποψία και καθημερινά επιβεβαιώνω κι εγώ τον εαυτό μου, με τον τρόπο που αντιμετωπίζω τις καταστάσεις ότι έχουμε λάθος κριτήρια απέναντι στο σωστό και στο λάθος. Βρείτε τα λάθη και τα σωστά με βάση τον δικό σας χαρακτήρα, η κοινή γνώμη είναι βλαμμένη.

Καλό Πάσχα, τα πραγματικά αρνιά δεν βρίσκονται στη σούβλα.

Στη διεύθυνση της απώλειας

Είναι ένα συνεχόμενο όνειρο που μαζί του ξυπνάω μα σαν έρθει η ώρα να κοιμηθώ έχει χαθεί.
Κάθε μέρα η ίδια σκέψη ταλαντεύεται μεταξύ της λογικής και της παράνοιας. Μια ξεχασμένη φωνή, ένα επίμονο βλέμμα, ένα χαμογελαστό στόμα. Είναι όμως όνειρο κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου, με χτυπάει η πραγματικότητα στα πιο ευαίσθητα σημεία και όλη μου η μέρα είναι ένα βουβό θέατρο. Θέλω στους περαστικούς να ρωτήσω το Γιατί μα κανένας δεν μπορεί να νιώσει τον θυμό στην ερώτηση.
Έτσι λοιπόν γυρνάω πίσω, στις ανέμελες μέρες και ψάχνω την γνώμη σου για την απουσία σου.
Επειδή η απώλεια μου αδειάζει τις αντοχές και με απομακρύνει από τον κόσμο καθώς αναζητώ τον δικό σου κόσμο. Ανούσιες επικοινωνίες σε γλώσσες λιτές ανίκανες να εκφράσουν τα συναισθήματα πίσω από την μάσκα της κοινωνικής αποδοχής.
Τα συναισθήματα λοιπόν έχουν αλλάξει διεύθυνση, δεν απευθύνονται σε ανθρώπους αλλά σε αφύσικα πράγματα ώστε να πιαστούν από κάτι φανταστικό που θα δώσει ουσία στην αιώνια ζωή όσων έφυγαν και νόημα στην σύντομη ζωή όσων έμειναν.
Είναι μια παράσταση που βολεύεται να δώσει ο εαυτός μου ώστε κρυφά να αποζητά την ζωή που του έκλεψαν χωρίς να δώσει εξηγήσεις και χωρίς να κρίνεται από την κοινή λογική.
Παρακμάζει ο πολιτισμός γύρω μου μα μέσα μου δεν ένιωσα ποτέ κομμάτι αυτού του κόσμου. Για αυτό αναζητώ τον δικό σου, δεν ξέρω που έχεις βρεθεί μα είσαι κοντά. Ξέρω πλέον πως κανείς δεν φεύγει κι ας χάνεται, δεν βλέπω μόνο με τα μάτια. Σε βρίσκω παντού, σε κάποιον άλλο χρόνο.
Από τότε σχεδόν χανόμαστε μαζί, στις σκέψεις και στις αναμνήσεις αλλά και στο πιο σημαντικό στα όνειρα, είσαι πάντα εκεί.