Ο τρόπος σου

Έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε και να ακούμε, να εντυπωσιαζόμαστε και να συμπαθούμε ανθρώπους που μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης μπαίνουν σε όλα σχεδόν τα σπίτια. Πόσο σημαντικό είναι άραγε για εμάς να μπορούμε να αγγίζουμε ή να ταυτιζόμαστε με κάποιο τρόπο με τους ανθρώπους που τους ξέρει και τους συμπαθεί η γειτόνισσα, η γνωστή και η άγνωστη φίλη μας. Μας δημιουργείτε η ανάγκη να γίνουμε γνωστοί σε αυτό που κάνουμε, να αποκτήσουμε τον σεβασμό και να υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με το έργο μας, όταν γίνει κάτι τέτοιο το έργο μας αποκτά δευτερεύουσα σημασία και θέλουμε να ασχολούνται με εμάς, με τα προσωπικά μας, με τον εαυτό μας. Η αίσθηση του να επηρεάζεις άλλους ανθρώπους με τον τρόπο που κινείσαι και μιλάς έχει μια μαγνητική έλξη για όλους μας. Ίσως φοβόμαστε τόσο πολύ την πραγματική μοναξιά που φτιάχνουμε στο μυαλό μας κόσμους με επίκεντρο εμάς και στον πραγματικό κόσμο η λίγη προσοχή μας δίνει τόση χαρά που στον φανταστικό μας της αλλάζουμε μορφή και την κάνουμε απόκτημά μας. Κάπου εδώ θα έπρεπε να μπλεχτεί η ψυχολογία. Η καριέρα του κάθε ανθρώπου στηρίζεται στην απασχόληση του με αυτό που του αρέσει ενώ ταυτόχρονα είναι καλός και μπορεί να προσφέρει ποιοτικό έργο. Μέσα από την συνεχή δουλειά και τα καλά αποτελέσματα επέρχεται και η αναγνώριση στον τομέα του. Ανταμείβονται οι προσπάθειες του με την κοινωνική καταξίωση. Όταν όμως υπάρχει ένα μέσο για να γίνει κάποιος γνωστός εκτός του τομέα που τον ενδιαφέρει αλλάζουν τα κίνητρα του. Η διαδικασία της τηλεοπτικής εμφάνισης, σταδιοδρομίας και η δημοσιότητα που μπορεί να αποκτήσει κάποιος στρέφει το κέντρο της δουλειάς του στον εαυτό του και στην εξωτερική βελτίωσή του γιατί αυτό είναι που θα δει ο κόσμος. Με την κινούμενη εικόνα οι λέξεις χάνουν την γοητεία τους και όλα γυρνάνε γύρω από το στυλ.

Το στυλ είναι αυτό που θα τραβήξει την προσοχή είτε βρίσκεται μέσα από το γυαλί είτε απ έξω. Οι διαταγές της μόδας είναι αυτές που θα καθορίσουν τα σχέδια, τα χρώματα, το περπάτημα, το βάψιμο. Είναι αυτή που με την υπογραφή της θα είναι κάποιος πάντα το κέντρο της προσοχής. Δεσμεύεται με ομορφιά και οδηγεί πάντα στην τελειότητα. Για αυτό και οι άνθρωποι που στερούνται αποφασιστικότητας, θάρρους, αυτοπεποίθησης και προσωπικότητας προτιμούν να ακολουθήσουν τις διαταγές αυτές και εντυπωσιάζονται μόνον από αυτούς που κάνουν το ίδιο καθώς όσοι έχουν αντίθετα χαρακτηριστικά από αυτούς αποτελούν κίνδυνο για το πρότυπο κοινωνική συμπεριφοράς που τους έχουν μάθει οι άνθρωποι με στυλ πίσω απ το γυαλί. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι προβάλουν την μόδα γιατί αυτή τους ταΐζει, αυτή τους καταλαβαίνει, αυτή τους φροντίζει, αυτή τους δίνει δουλειά, αυτή τους γεννάει. Ο κόσμος των ανθρώπων που τα έχουν ζήσει όλα καθώς κάθε μέρα που περνάει είναι πιο ανούσια απ την προηγούμενη τους οδηγεί σε καταχρήσεις που οι άνθρωποι με τις παρωπίδες δεν θέλουν να αντιληφθούν. Γίνονται έρμαια στις αρχέγονες ανάγκες του ανθρώπου, πίσω από την χαμογελαστή μάσκα υπάρχουν άνθρωποι με τερατώδεις συμπεριφορές και ανήθικες ψυχές.

Αφού λοιπόν τα πρότυπα αποκαλύπτονται και παρακμάζουν οι άνθρωποι δεν απομακρύνονται από αυτά τα παραδείγματα αλλά θεωρούν ότι με την ακολούθηση των κατεστραμμένων προτύπων θα αποκτήσουν την εφήμερη δόξα που έχουν και τα πρότυπα τους. Η απομάκρυνση από τον συνάνθρωπο μπέρδεψε τις προτεραιότητες των ανθρώπων, άφησε πίσω τα συναισθήματα και χάραξε τον δρόμο της αναγνώρισης με τίμημα τις αξίες και τα ιδανικά. Η μορφή του κακού έγινε και αυτή μόδα, έγινε μόδα για τους ριψοκίνδυνους, για αυτούς που δεν έχουν πρόβλημα να στιγματίσουν το όνομά τους και την ψυχή τους. Χωρίς επικοινωνία με το περιβάλλον, μόνο ακούμε και βλέπουμε, ποτέ δεν μιλάμε. Δεν θα μας ακούσουν, δεν θα τους ενδιαφέρει η γνώμη μας, μόνο αν συμφωνούμε, και θα συμφωνήσουμε για να γίνουμε και εμείς σαν αυτούς.

Ο τρόπος που ντυνόμαστε, ο τρόπος που περπατάμε, ο τρόπος που μιλάμε, τα θέματα για τα οποία μιλάμε, τα θέματα που μας ενδιαφέρουν, οι άνθρωποι που πλησιάζουμε, οι φιλίες που διαλέγουμε, ο τρόπος που εκφραζόμαστε, ο τρόπος του φερόμαστε, ο τρόπος που αγαπάμε, ο τρόπος που θυμώνουμε, ο τρόπους που γελάμε, ο τρόπος που κοιτιόμαστε, ο τρόπος που νοιαζόμαστε, ο τρόπος που χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι σε καθημερινή βάση είναι να ζούμε για τον εαυτό μας και να ανασαίνουμε για τους διπλανούς μας. Κάθε άνθρωπος κουβαλάει επάνω του λίγη μόδα, κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει το τίποτα του φαίνεσθε και το κάτι του είναι. Ότι επιλογές και αν κάνουμε οφείλουμε να τις κάνουμε για τον εαυτό μας, γιατί η ύπαρξη μας είναι μοναδική και έχουμε ηθική υποχρέωση στον εαυτό μας να την κρατήσουμε έτσι. Τα πολλά που θέλουμε έρχονται από τα λίγα που κυνηγάμε. Η ποσότητα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την ελευθερία της ποιότητας. Είμαστε μέρος του υλικού κόσμου με ακατέργαστη πνευματική ύλη μέσα στο κεφάλι μας, αυτό που μας δείχνει τον δρόμο μέσα στο σκοτάδι της καθημερινότητας είναι οι εμπνεύσεις και τα ερεθίσματα του φυσικού κόσμου που ανοίγεται κάθε μέρα μπροστά μας.

Η σημασία του γυρισμού

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που γέννησε η ζωή είναι η απώλεια. Κάτι που άνθρωπος φοβάται να αντιμετωπίσει, φοβάται να το δεχτεί. Είναι ένα συναίσθημα που έχει σταθερή και μόνιμη κατάσταση, μια αιώνια ανοιχτή πληγή. Αποφεύγουμε αυτό το συναίσθημα αφήνοντας τους προπορευόμενους σε ηλικία να χαράξουν διαφορετική πορεία από εμάς, ακόμα και τους άμεσους συγγενείς μας, τους ξεσυνηθίζουμε για να μην τους έχουμε ανάγκη υλικά τουλάχιστον όταν φύγουν. Μια αρρώστια που δεν έχει γιατρειά είναι λοιπόν το κενό που αφήνει ο θάνατος των ανθρώπων που αγαπούμε.

Μακριά από τον φόβο του θανάτου βρίσκεται η απώλεια των ανθρώπων που αγαπούμε και αποχωριζόμαστε. Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που καταλήγουμε στο αναγκαστικό πρέπει του αντίου και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από τις επιλογές των άλλων. Υποβάλουμε τον εαυτό μας σε ένα μαρτύριο αναγκάζοντάς τον να συνηθίσει να ζει δίχως την συντροφιά ανθρώπων που δεν μπορούμε να τους φανταστούμε τον κόσμο χωρίς αυτούς. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες του ίδιου μας του εαυτού και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε την σκέψη μας όταν ξεφεύγει από την λογική που μας περιβάλει σαν κοινωνία.

Απομακρυνόμαστε από το κάτι που μπορεί να γίνει πάντα για να αποκτήσουμε το τίποτα έχοντας την ελπίδα ότι είναι κάτι επειδή προβάλλει απλώς ένα κενό που πιστεύουμε ότι μπορούμε να το γεμίζουμε. Αυτό που κάνουμε είναι να έχουμε δύο μόνο λουλούδια σε ένα χωράφι και να έχουμε και ένα απέραντο χωράφι. Διαλέγουμε το απέραντο χωράφι χωρίς να το έχουμε δει πιο προσεκτικά και παρατάμε τα δύο λουλούδια στην τύχη τους. Το λάθος μας είναι ότι το χωράφι είναι γεμάτο πέτρες και δεν μπορεί να καλλιεργηθεί ενώ τα λουλούδια με λίγη προσοχή και φροντίδα θα γέμιζαν το χωράφι εκείνο.

Την λάθος επιλογή θα χρειαστεί να την κάνουμε πολλές φορές. Κάθε λάθος οδηγεί είτε σε μια νέα αρχή είτε σε μια στροφή σε αυτά που αφήσαμε για να διορθώσουμε και να τα συνεχίσουμε με μεγαλύτερη προσήλωση στην λεπτομέρεια που θα τα κάνει ανεκτίμητα. Δυσκολευόμαστε να γυρίσουμε λόγο φυσικά του εγωισμού μας καθώς δεν θέλουμε να αποδεχτούμε την λάθος κρίση μας και την λάθος αξιολόγηση, για αυτό προτιμάμε την νέα αρχή που δεν θα ξέρει για τα προηγούμενα λάθη νιώθοντας ασφαλής από την αλήθεια που μας πνίγει.

Σημασία λοιπόν δεν έχει πόσες φορές θα χρειαστεί να φύγουμε, να κάνουμε άλλες επιλογές, να χαθούμε σε άλλους δρόμους, να αλλάξουμε τα χαρακτηριστικά μας αλλά το ότι κάποτε θα γυρίσουμε σε εκείνα που θα μας έκαναν ένα με τον εαυτό μας. Σε εκείνα που λίγο ή πολύ μπόρεσαν να μας κάνουν ευτυχισμένους, μακριά από όλα τα άλλα τίποτα εμείς θα μπορούσαμε να έχουμε το δικό μας κάτι, όσα λάθη και να κάνουμε υπάρχει πάντα ο δρόμος να φτάσουμε στη δική μας Ιθάκη όσες φορές και αν φύγαμε, όσες και αν την προσπεράσαμε, όσες και αν την χάσαμε.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια από την απώλεια συναισθημάτων που δεν δημιουργούνται αλλιώς παρά με την παρουσία ανθρώπων που με την ύπαρξή τους τα φτιάχνουν στο μυαλό μας και τα περνάνε στην καρδιά μας. Η φυλακή των ανθρώπων δεν είναι η απώλεια του θανάτου, αλλά η ύπαρξη του κενού που γίνετε αντιληπτό σε όλα τα απλά και καθημερινά πράγματα, μέχρι την στιγμή της λύτρωσης που ποτέ δεν έρχεται χωρίς να πολεμήσεις για αυτήν νομίζοντας πως πολεμάς για το τίποτα.