Από την εξειδίκευση στην απομάκρυνση

Η Άνν ήταν ένα χαρισματικό παιδί. Από πολύ μικρή ηλικία οι γονείς της αναγνώρισαν τις ιδιαίτερες ικανότητές της. Ήταν το παιδί που δεν επιζητούσε την προσοχή των άλλων παιδιών γύρω της αλλά την προσοχή των δασκάλων της. Ξεχώριζε σε μαθήματα όπως τα μαθηματικά καθώς η φαντασία της που τότε κάλπαζε και η δίψα της για γνώση την βοηθούσαν να είναι πάντα μια σελίδα πιο μπροστά από τους συμμαθητές της.  Σε ηλικία εννιά ετών άφησε την δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά του λαού και μπήκε με υποτροφία σε ένα ιδιωτικό σχολείο με πολλές επιτυχίες των αποφοίτων του στον οικονομικό τομέα. Η Ανν έμελλε να γίνει μια ακόμα επιτυχία, αφού αγάπησε τους αριθμούς και ασχολιόταν συνεχώς με τις εργασίες που αναλάμβανε την μία μετά την άλλη. Κάπου στα δέκα έξι της αισθάνθηκε για πρώτη φορά την έλξη για ένα αγόρι, μεγαλύτερο της εξίσου χαρισματικό αλλά με πολύ αλαζονικό χαρακτήρα. Όσο και αν έβρισκε ανταπόκριση στην έλξη δεν βρήκαν ποτέ ανταπόκριση τα συναισθήματα της. Αυτό ήταν το μοναδικό που κράτησε από την επαφής με το άλλο φύλο. Έγινε σκληρή απέναντι στους άντρες και το ίδιο σκληρή και στις γυναίκες που βρήκαν αυτό που εκείνη δεν θα είχε ποτέ, τον έρωτα. Η Ανν τιμωρούσε συνεχώς τον εαυτό της με ελλείψεις. Ήταν υπερβολικά λιτή και δεν ζητούσε ποτέ τίποτα παραπάνω από τα βασικά που χρειαζόταν. Είχε αποκοπεί τελείως από την οικογένεια της, αρνιόταν κάθε σχέση με τους συγγενείς της, δεν δεχόταν ποτέ δώρα και δεν έλεγε συχνά ευχαριστώ. Από την οικογένεια της ανεξαρτητοποιήθηκε την πρώτη κιόλας μέρα που βρέθηκε στο ιδιωτικό σχολείο, εσώκλειστη. Πίστευε πως δεν είχε θέση στο τραπέζι μαζί τους όπως και αυτοί δεν είχαν θέση σε καμία παρουσίαση των εργασιών της. Ήταν η τιμωρία που επέβαλε στον εαυτός της για να μην αφήσει ούτε ένα κενό στις γνώσεις της, να είναι πάντα μόνη της. Την ήταν εξαιρετικά άβολο να βρίσκεται σε χώρους με πολλά άτομα και να πρέπει να συζητήσει, δεν κοιτούσε ποτέ στα μάτια τους συνομήλικούς της αλλά πάντα είχε ένα θάρρος με τους καθηγητές κάτι που την έκανε αγαπημένη μαθήτρια όλων. Το καλό με το σχολείο ήταν το ότι όλοι είχαν έναν πολύ υψηλό στόχο και αυτό δεν τους άφηνε περιθώρια να ασχοληθούν με τις κινήσεις των γύρω τους. Η Ανν λοιπόν ήταν τελειομανής, για αυτό και οι εργασίες της είχαν πάντα το βέλτιστο αποτέλεσμα και οι βαθμοί της ήταν ανάλογοι των στόχων της. Το γεγονός αυτό της εξασφάλισε πριν ακόμα την είσοδό της στο πανεπιστήμιο μια ιδιαίτερα υπεύθυνη θέση σε μια μεγάλη Εταιρία. Ακόμα και από το πανεπιστήμιο αποφοίτησε νωρίτερα καθώς η Εταιρία την χρειαζόταν και κίνησε όλα τα νήματα που έπρεπε για να την έχει νωρίτερα με το μέρος της, ταυτόχρονα με τις σπουδές της είχε ενημερωθεί και ήδη δούλευε πάνω στην δουλειά που θα έκανε έπειτα. Ήταν λοιπόν υπεύθυνη για την πρόβλεψη ενός μεγάλου μέρους των μετοχών της Εταιρίας σε κάποιο χρηματιστήριο της Ασίας, περνούσαν καθημερινά από τους υπολογισμούς της εκατοντάδες εκατομμύρια και από τις αποφάσεις της εξαρτιόταν η δουλειά κατά συνέπεια και η ζωή πολλών ανθρώπων. Συνήθισε στην ιδέα των χρημάτων, ο μισθός της ήταν ανάλογος των ευθυνών της, πολύ μεγάλος. Χρειάστηκε βέβαια να συναναστραφεί με πολλούς ανθρώπους που παρόλο που δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο μπορούσε με την πολύ καλή φυσική της υποκρισία να γίνει συμπαθής. Μέσα στον χώρο της οικονομία και των χρημάτων και μετά το μάθημα που πήρε στα δέκα έξι της μπόρεσε να ανταποκριθεί σε όλες τις απαιτήσεις που προέκυψαν. Ο καθένας παίρνει αυτό που χρειάζεται περισσότερο, ο καθένας κοιτάει να σώσει τον εαυτό του από τις συγκυρίες. Κάποιες ματιές, ποτά, μια ασαφής συζήτηση πάνω στην δουλειά και κάποιες φιλοσοφημένες φράσεις για την οικονομία για να καταλήξει στο πρώτο ξενοδοχείο.   Ποτέ δεν έμενε μετά το σεξ, έφευγε για να μην την προλάβουν τα συναισθήματα, οι ενοχές, να μην χρειαστεί ποτέ δίπλα της κανέναν από αυτούς. Ο έρωτας στο μυαλό της ήταν κάτι άπιαστο, βλαβερό και πολύ εύκολο που δεν χρειαζόταν καν να το προσπαθήσεις, δεν τον ένιωσε ποτέ και έτσι βρήκε παρηγοριά στην εικόνα αυτήν, όσες ευκαιρίες και αν είχε για να αλλάξει οπτική. Κάποτε σε μια στιγμή της ζωής της εμφανίστηκε κάποιους που είχε όλα τα χαρακτηριστικά του πρίγκιπα του παραμυθιού, αλλά όπως αποδείχτηκε στην πορεία του έλειπαν κάποιες βασικές αρχές της ηθικής όπως το να μην προσελκύει γυναίκες πολύ μεγαλύτερες του για ευνόητους λόγους. Δεν είναι ότι στεναχωρήθηκε απλώς μετά από την γνωριμία μαζί του έχασε κάθε ελπίδα για μια φυσιολογική ζωή. Παντρεύτηκε τους αριθμούς, αυτοί ήταν που την έντυναν, την τάιζαν και της παρείχαν ένα μεγάλο σπίτι σε μια ήσυχη περιοχή των προαστίων. Αφού δεν είχε πλέον καμία επαφή με την οικογένεια της, αφού δεν είχε φίλους να στραφεί, αφού δεν θυμόταν τα ονόματα αυτών που κοιμήθηκε το προηγούμενο βράδυ κατάφερε να απομακρυνθεί και από την πραγματικότητα, δεν γνώριζε κανέναν άλλο τρόπο ζωής εκτός από τον δικό της, δεν γνώριζε τα προβλήματα του απλού λαού, δεν ήξερε τι θα πει άνθρωπος πέραν των συνεργατών της.

Έγινε γρανάζι μια δολοφονικής μηχανής. Έγινε συνένοχος στην αποστολή του καπιταλισμού.

Μια απλή μέρα στην δουλειά, το αμάξι της είναι για σέρβις και αναγκάστηκε να πάρει ταξί. Τα αμάξια της Εταιρίας είναι για τους απλούς υπαλλήλους, έχουν στα πλάγια και διακριτικά της Εταιρίας, δεν θα οδηγούσε ποτέ τέτοιο αμάξι, προτίμησε ταξί. Ένας συνάδελφος της όχι με τόσο υπεύθυνη θέση και μεγάλο μισθό προσφέρθηκε να την γυρίσει στο σπίτι, δεν της αρέσει να υποχρεώνεται αλλά προκειμένου να μπει πάλι σε ταξί δέχτηκε. Η συνηθισμένη διαδρομή, δεν μιλούσε κοιτούσε τον δρόμο, έβρεξε πολύ εκείνη την μέρα ευτυχώς δεν είχε κίνηση, συνήθως δεν έχει εκείνος ο δρόμος κίνηση τα απογεύματα. Άκουσαν πίσω τους τον θόρυβο των φρένων όταν το πατάς τέρμα, δεν πρόλαβαν να κοιτάξουν τι συμβαίνει και όλα σκοτείνιασαν.

Αυτοκινητιστικό δυστύχημα.                                                                                              

Ένας νεαρός με ένα ακριβό σπορ αυτοκίνητο που του έκανε δώρο ο μπαμπάς του προσπάθησε να προσπεράσει το αυτοκίνητο που επέβαινε η Ανν, ο δρόμος γλιστρούσε  η ταχύτητα του δεν ήταν κατάλληλη και έτσι έχασε τον έλεγχο, έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο που πήγε να προσπεράσει, τα δυο αμάξια συντρίφθηκαν, το ίδιο και οι επιβαίνοντες. Η περιουσία της Ανν κληρονομήθηκε από την Εταιρία όπως έγραφε στο συμβόλαιο της όμως η Εταιρία σαν κίνηση συμπαράστασης έδωσε όλη την περιουσία της Ανν στην οικογένεια του συναδέλφου που την γυρνούσε σπίτι. Στα τρία παιδιά του και στην έγκυο γυναίκα του. Η οικογένεια της Ανν έμαθε για τον χαμό της δύο χρόνια μετά, η θέση της Ανν στην Εταιρία καταργήθηκε καθώς οι Εταιρίες από την Ασία που συνεργάζονταν με αυτήν της Ανν κάηκαν ολοσχερώς μετά από μια εξέγερση των εργαζομένων, τόσο τυχαία, τόσο απλά.

Όταν αγαπάς τον εαυτό σου

Αν αγαπάς τον εαυτό σου,

Το να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον δέχεσαι και να τον καταλαβαίνεις  σημαίνει αυτόματα πως μπορείς να είσαι και ευχάριστος για τους γύρω σου, πρώτα πρέπει να οριοθετήσεις τον εαυτό σου και έπειτα να συναναστραφείς με καινούργιους ανθρώπους.

Κάθε άνθρωπος αποτελείτε από τέσσερις βασικές εικόνες:

Α)       Από αυτήν που προβάλει με τις πράξεις του καθημερινά.

Β)        Από αυτήν που προβάλει στις δυσκολίες και στις επιτυχίες του.

Γ)         Από αυτήν που βλέπουν όσοι τον γνωρίζουν, την οποία ο ίδιος δεν μπορεί να κατανοήσει  ούτε να αντιληφθεί.

Δ)       Από αυτήν που του δημιούργησε η οικογένειά του και συνήθως είναι λανθασμένη.

Υπάρχει και η περίπτωση που κάποιοι άνθρωποι έχουν πολλές περισσότερες εικόνες και τις αποκαλύπτουν αναλόγως την περίσταση.

Όσο πιο πολύ έχεις δεθεί με τον εαυτό σου τόσο μικραίνουν οι αποστάσεις των εικόνων με την πραγματικότητα. Ισορροπεί ψυχικά ο άνθρωπος.

 

Αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου,

Δεν μπορείς να αγαπήσεις τίποτα

Δεν μπορείς να καταλάβεις τους άλλους ανθρώπους

Δεν  μπορείς να συμβουλέψεις σωστά κανέναν

Δεν μπορείς να μοιραστείς και να μοιράσεις την χαρά της επιτυχίας

Δεν μπορείς να ανταποκριθείς στις δυσκολίες των γύρω σου και απομακρύνεσαι

• Ο άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του μπορεί να ευτυχίσει ακόμα και με το πιο μικρό γεγονός, μπορεί να χαμογελάει αληθινά ανά πάσα στιγμή και να ανοίγει την καρδιά του σε εκείνους που του χαμογελούν αντίστοιχα.

Μιλώντας για την υπερβολή

Και στις δύο περιπτώσεις όταν υπάρχει υπερβολική αγάπη για τον εαυτό μας ή υπερβολική απάθεια αντιδράμε το ίδιο αλαζονικά. Επιμένουμε να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια για αλλαγή. Προσπαθούμε να είμαστε εκκεντρικοί. Είναι έντονα τα σημάδια αδυναμίας του χαρακτήρα μας, φωνάζουμε με τα μάτια μας πως χρειαζόμαστε στήριγμα, ενώ μπορούμε να έχουμε πολλά στηρίγματα επιζητούμε το ένα που θα μας αλλάξει, γιατί δεν μας βολεύει να αλλάξουμε μόνοι μας.

Οι ενοχές των προς στιγμήν αθώων

Καθώς περνάει η μέρα, όσο φωτίζει ο ήλιος τους ανθρώπους, ειδικά το πρωί δεν μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό της φυσιολογικής ζωής και των αισθημάτων.

Και τότε είναι που έρχεται η νύχτα, δαμάζει κάθε νεύρο του εγκεφάλου σου, δημιουργεί τόσες ανάγκες στο κορμί που δεν μπορεί να ελεγχθεί πλέον από το συναίσθημα.

Δεν είσαι μέρος των ρομαντικών, ούτε η μέρα σου αρκεί ούτε και η νύχτα, ποτέ δεν σου άρεσαν τα παραμύθια και ενώ το ευτυχισμένο τέλος σε νευρίαζε το άσχημο, σε θύμωνε.

Δεν τολμάς να αποδεχθείς τα θέλω του εαυτού σου, πέφτεις σε παγίδες τόσο επιφανειακές που δεν ταιριάζουν στον βαθύ σου στοχασμό κι όμως δεν υπάρχει γιατί.

Προσπάθησες να μάθεις τι είναι πόθος όμως δεν ένιωσες ποτέ στο κορμί σου να κατευνάζει αυτή η δύναμη, δεν συνδυάστηκαν ποτέ τα συναισθήματα σου με τον πόθο, όμως τι λέω αυτό ήταν που σε έκανε να ψάχνεις μόνο τον πόθο, αυτό σε οδήγησε στις ενοχές όμως δεν είσαι ο μόνος, όλες οι έντονες και σατανικά συνδυασμένες σου στιγμές σου λείπουν, σε στεναχωρούν αλλά και εσύ όπως και όλοι οι προς στιγμήν αθώοι τις έχασες…

Μπορείς να το πεις νόμο, μπορείς να το πεις συνήθεια, μπορείς να το πεις βίτσιο αλλά πάντα αφού πλήγωσες το μοναδικό θα φοβάσαι αλλά θα συνεχίζεις να πληγώνεις ότι σε πλησιάζει, δειλιάζεις να βρεις το πάθος και απορρίπτεις κάθε συναίσθημα και στο τέλος όπως πάντα φεύγεις κρυφά και αργά.

Αυτή η ηρεμία που ακούς στον αέρα αυτή η γαλήνη που επικρατεί στην φύση θες τόσο πολύ να κυριεύσει την ψυχή σου, δεν μπορείς να συμβιβαστείς με τόσο απλά πράγματα, χρειάζεται δράση.

Ζηλεύεις καμιά φορά τους καλούς ανθρώπους, που δεν ενέδωσαν σε μπλεξίματα όπως εσύ και τους θαυμάζεις επίσης γιατί εσύ δεν θα μπορούσες να αλλάξεις τίποτα ακόμα και αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, δεν μπορείς γιατί δεν είσαι τέτοιος χαρακτήρας.

Το γεγονός ότι στέκεσαι δίπλα στα αγαπημένα σου πρόσωπα σαν απόρθητο φρούριο δείχνει την ποιότητα του χαρακτήρα σου, και τελείως άσχετα με τα λόγια σου αποδεικνύει αυτό που δεν έχει κανείς τους, ψυχική δύναμη.

Δεν χρειάζεται να μετανιώσεις, δεν χρειάζεται να αλλάξεις, δεν χρειάζεται να συμβιβαστείς, ούτε να προσπαθήσεις να βρεις πάθος και συναισθήματα, ξεκουράσου απλά, άσε τον εαυτό σου να μείνει μόνος και ρώτα τον τι χρειάζεται πιο πολύ απ όλα όταν είναι μόνος του όταν ξέρει να σου απαντήσει να του το βρεις αυτό που ζήτησε και ίσως είναι για κάποιο διάστημα όντως αυτό που χρειάζεται για να μην μετανιώσεις.

Δεν πιστεύεις στις επιστροφές, ούτε στους δραματικούς χωρισμούς αλλά στο ενδιαφέρον ανάμεσα στους ανθρώπους πολύ πέρα από την δέσμευση των σωμάτων και των ψυχών. Είναι τόσο γλυκιά η ελευθερία που δεν ανταλλάσσεται παρά μόνο με την ίδια την ζωή σου.