Οι σκέψεις σαν πουλιά

Οι σκέψεις σαν πουλιά πάνω από την πυρκαγιά

Φτερουγίζουν τρομαγμένες χωρίς προορισμό

Ψάχνουν καταφύγιο σε κάποια άκρη του μυαλού

Διψάνε να στεριώσουν σε κάποιο μέλλον ζοφερό

Χάνονται στην δίνη της συνήθειας

Οι σκέψεις γίνονται στάχτες της καθημερινότητας

Σκορπίζονται σε όλη την πλάση 

Τραγουδάνε για όσα έχασαν

Γελάνε με όσα αξίζουν μα δεν έχουν 

Πίνουν για όσα θέλουν 

Κλαίνε με όσα χάλασαν

Οι σκέψεις σαν πουλιά πετάνε σε κάθε άκρη του μυαλού

Αποσυμπίεση μυαλού

Φεύγουν οι ώρες που έπρεπε να κοιμάμαι, το κεφάλι μου είναι βαρύ από την πίεση της μέρας. Αναλύει κάθε λέξη που θα μπορούσε να είναι διαφορετική, χωρίς να μετανιώνει στιγμή για ό,τι έχει γίνει. 

Στα πλαίσια της πραγματικότητας, εφόσον δεν μπορεί να αλλάξει, αφού δεν γυρνάει ο χρόνος πίσω η κάθε μεταμέλεια είναι placebo δόση ανθρωπισμού. Συντηρεί την νοοτροπία του συγγνώμη.

Περνάνε ώρες με πολύπλοκες σκέψεις, καταλαβαίνω ότι πρέπει να εκφραστώ όταν μαζεύονται και μπλέκονται τα σημαντικά με τα ασήμαντα. Αποφεύγω τις προτεραιότητες, είναι άλλη μια κατηγοριοποίηση. 

Έχουν περάσει τα μεσάνυχτα, ακούγοντας ΛΕΞ και έχοντας τον ουρανό της Σαλονίκης στο μυαλό, τα χρώματα, η υγρασία και η μιζέρια. Θα την ήθελα την βόλτα στην παραλία σήμερα, μια βόλτα, Μουσικό Μέγαρο μέχρι λιμάνι, με το ποδήλατο. 

Γνώριμες εικόνες και μυρωδιές του Θερμαϊκού που δεν συμπάθησα ποτέ, μου λείπει όμως η ευκολία που σε φέρνει κοντά στην πλευρά της πόλης που όλοι ερωτεύονται. Δεν με έκανε ποτέ παιδί του, αλλά νιώθω την ταλαιπωρία των παιδιών του. 

Καμία ανάμνηση δεν μου δημιουργεί εκ νέου συναισθήματα, είναι σαν μικρού μήκους ταινίες, αφημένες στην λήθη που έρχεται με την κάθε νέα ανάμνηση. Δεν είχα ποτέ καλή μνήμη, ούτε θέλησα ποτέ να προσπαθήσω να θυμάμαι. 

Δεν με σκοτώνει τίποτα πέραν από την φυσική μου αντίσταση στην επιβίωση. Δεν είναι κόντρα στην φύση του ανθρώπου γιατί πηγάζει από την εξέλιξη της συνείδησης. Πώς μένεις και πως προσπαθείς για ένα αύριο που δεν είναι δικό σου. 

Ό,τι θα διαμορφώσουμε εμείς το μέλλον, ότι κάποια μερίδα ευτυχίας μας ανήκει, ότι κάτι εκεί έξω είναι δικό μας, είναι φτιαγμένο για εμάς. Δεν ξέρω, η μουσική που διαλέξουμε ίσως, το μέλλον μας όχι. 

Διαβάζουμε και βλέπουμε ματαιόδοξα και χωρίς ουσία εμπορεύματα, φτιαγμένα για την επιφανειακή μας ικανοποίηση. Για την τέρψη του πιο κακού εαυτού μας. Τα προβλήματα μας να γίνουν μικρά, όπως η ψυχή μας. 

Μας ζητάνε να διασκεδάσουμε την ύπαρξη των πιο λιποτακτικών και ανούσιων ανθρώπων. Να σώσουμε τα όνειρα των γονιών μας. Θέλουν να γίνουμε τα παιδιά του κατώτερου θεού που είδαν στις ταινίες.

Σταματάω να γράφω ότι σκέφτομαι όταν είμαι σίγουρη ότι δεν με θυμώνει τίποτα άλλο σήμερα. Και σήμερα τελείωσε εδώ η καθημερινή μου μάχη με τον ρεαλισμό. Τα άκουσα όλα τα κομμάτια, διαλέγω το spike lee για σήμερα.

Δημιουργικά απαράδεκτη σκέψη

Με αφορμή ένα linkedIn learning course που παρακολούθησα για την δημιουργική σκέψη και το πως μπορούμε να την ξεκλειδώσουμε, μου δημιουργήθηκαν αμέσως τύψεις που δεν έχω καταφέρει να γράψω έστω μια παράγραφο για όσα σκέφτομαι, βιώνω και παρατηρώ. 

Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να έχω μια άποψη για όλα, έχοντας συνδέσει τα θέματα που τίθενται με διάφορες πιο γενικές θέσεις που πηγάζουν από τις γνωστικές μου βάσεις. Δεν έχω σκοπό να είμαι η σωστή και πειστική εκφράζοντας μια μέτρια δομημένη και βασικών παραγόντων εκλειπόμενη άποψη. Προφανώς μέσα από την συζήτηση, την αμφισβήτηση και τον εμπλουτισμό θα γίνουν όλες οι απόψεις καλύτερες, ή έστω θα έρθουν πιο κοντά στην πραγματικότητα. 

Φαίνεται σαν να μιλάω για μένα, ωστόσο δεν αφορά καθόλου εμένα αυτό το κείμενο, είμαστε θέση μετά από όσος καιρός κι αν πέρασε να πληκτρολογώ γρήγορα και σταθερά αρκετές γραμμές που γεμίζουν το κενό της μίζερης ματαιοδοξίας μου να καταφέρω να συνδέσω πάνω από δύο σελίδες γραπτών ώστε να δημιουργηθεί κάτι πιο κοντά σε λογοτεχνία. Δεν θα το προσπαθήσω όχι γιατί τα παρατάω πριν καν αρχίσω αλλά γιατί ξέρω τις δυνατότητες μου και αυτή δεν είναι μία από αυτές. Όμως αυτό δεν αφορά και πάλι εμένα. Θα μπω στο θέμα ώστε να βαρύνω το κλίμα κατευθείαν. 

Μπορείς να ξεχωρίσεις αυτή τη στιγμή στον εαυτό σου τις άκαρπες προσπάθειες που δεν θα γίνουν ουδέποτε πραγματικότητα και τις πραγματικές σου ικανότητες; 

Δεν λέω ότι είσαι μίζερος/η, απλώς σε ρωτάω αν η δική σου μίζερη ματαιοδοξία έχει εκφραστεί φέροντας κάποιο αποτέλεσμα ώστε να φύγει από το φάσμα της ουτοπίας. 

Είναι μια απλή συζήτηση που θα έρθεις αντιμέτωπος/η με τον εαυτό σου. Εγώ είμαι στον άχαρο ρόλο που παρόλα αυτά απολαμβάνω να είμαι. Σπάω τα σύννεφα στα οποία πετάει ο νους σου. Οπότε συνεχίζουμε με τον μικρό μας άβολο διάλογο. Τι έχεις αμφισβητήσει τελευταία επάνω σου; Πέραν της εξωτερικής εμφάνισης προφανώς, ας ξεχωρίσουμε από την αρχή τις ρηχές αντιλήψεις. 

Δεν είναι απογοήτευση. Ούτε αποτυχία. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να στεναχωρήσει κάποιον μια αλήθεια που αν κοιτούσε 1 δευτερόλεπτο παραπάνω τον καθρέφτη του θα το έβλεπε. Μια απλή καθημερινή εικόνα είναι. 

Δέχεσαι να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου με κοσμητικά επίθετα που θεωρείς ότι δεν σου αξίζουν αλλά σε αντιπροσωπεύουν; Μέχρι που είναι τα όρια της κριτικής που μπορείς να αντέξεις; Το τι θα δεχτείς είναι τόσο υποκειμενικό που δεν έχει καμία σημασία, είτε το θέλεις είτε όχι, είτε το πιστεύεις είτε όχι, ο ρεαλισμός δεν μπορεί να μεταφραστεί αν έχεις τα μάτια σου κλειστά. 

Ο μεγαλύτερος μου φόβος για να γυρίσουμε και λίγο σε εμένα ώστε να σου δώσω πάσα, είναι να γεράσω. Δεν ήταν πάντα αυτός ο φόβος μου αλλά επηρεάστηκα όπως οι έφηβες στις αμερικανικές ταινίας και μου έχω κάνει δικό μου τον φόβου αλλουνού. 

Δεν φοβάμαι τα γηρατειά επειδή οδηγούν στον θάνατο, όλα οδηγούν στον θάνατο δεν θα περιμένω τα γηρατειά για να το συνειδητοποιήσω αυτό. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να εξυπηρετήσω τον εαυτό μου, φοβάμαι τον διαρκή φυσικό πόνο, φοβάμαι την διαφθορά του μυαλού. 

Αν ο φόβος κάποιου είναι ο θάνατος τότε δεν ξέρει να ζει. Αυτό δεν θυμάμαι αν το διάβασα σε κάποιο βιβλίο του Σοπενχάουερ ή του Νίτσε αλλά σίγουρα το έχω παραποιήσει λίγο για να ταιριάζει σε μένα. 

Τέλος θέλω να κοιτάξω στα μάτια και να σε ρωτήσω την τελευταία ερώτηση για σήμερα. 

Αύριο όταν ανοίξεις τα μάτια σου, έχεις αποφασίσει τι θέλεις να αντικρίσεις στον καθρέφτη; Αυτό που έγινες ή αυτό που θα ήθελες να γίνεις; 

Μην μου πεις ότι έχεις αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο. Το αύριο σου δεν θα έρθει, το τώρα υπάρχει. 

Κοιμήσου, ο κόσμος θα είναι και αύριο εκεί για να σου θυμίζει πόσο ασήμαντοι είμαστε όταν ξυπνάμε χωρίς πραγματικό σκοπό, χωρίς ρεαλισμό,  χωρίς ανάσες.

Γραφική ύλη

Πάει καιρός που πονάει το σαγόνι απο την πίεση, που το σαμπουάν ενοχλεί τις πληγές στο κεφάλι απ το ξύσιμο, που τις κοκκινάδες στο εσωτερικό των αγκώνων τις κρύβουν τα χειμωνιάτικα ρούχα.
Μια άγνωστη εσωτερική μάχη με τις ανικανοποίητες ανάγκες, με πράγματα που αλλάζουν αλλά ο φόβος κυριεύει τις πράξεις αλλαγής.
Σαν ένα μόνιμο μετέωρο βήμα στην αβεβαιότητα. Τίποτα γύρω δεν είναι σταθερό, όλα θα φύγουν, θα απομακρυνθούν είτε επιτηδευμένα από λάθος διαχείριση είτε γιατί αυτό έφερε η ροή των πραγμάτων. Κάθε βήμα είναι πιο βαρύ, πιο δύσκολο, πιο επώδυνο, κάθε βήμα σε ένα τεντωμένο σκοινί που δεν κατάλαβα πως βρέθηκα να το διασχίζω. Ούτε έχω αναληφθεί τις συνέπειες αν πέσω και ούτε με νοιάζει τι θα γίνει αν. Καμία προσπάθεια, μόνο υποκρισία πίσω από όλα καλά, ναι μια χαρά. Πώς συνδυάστηκε τόσο αρμονικά ο φόβος για το αύριο με την αδιαφορία; Δεν βγάζουν νόημα οι σκέψεις, έβγαλαν κάποιο βαθύ μελαγχολικό νόημα σε κάποιο bad trip και άφησαν ακόμη μεγαλύτερο κενό σε εκείνο το κουτάκι που δίνει το καθημερινό κίνητρο. Δεν μου αρέσει να είμαι αυτός που διαλέγει στρατόπεδο ούτε αυτός που δεν ασχολείται, έχω την τάση να δημιουργώ. Κάτι δεν μου αρκεί, κάτι υστερεί, κάτι κάπου πάνω μου, κάτι που δεν σκέφτομαι, κάτι που δεν θεωρώ σημαντικό, κάτι που έχω ξεχάσει, κάτι δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Κάτι με ξυπνάει με κλάματα και δεν ξέρω ούτε μπορώ να φανταστώ τί στο διάολο είναι.
Είναι η εποχή που ζούμε, είναι οι αλλαγές, είναι ό,τι έχει περάσει ο καθένας για να έρθει στην θέση που είναι. Όχι. Δεν έχει αρχή για να υπάρχει αιτία.
Πάει καιρός που δεν ξέρω τι με κλείνει σε ένα δωμάτιο, αποπροσανατολίζω τις σκέψεις μου, ασχολούμαι με επίκαιρα επιφανειακά ζητήματα που δεν με ενδιαφέρουν. Δεν με ενδιαφέρει ο εαυτός μου; Αυτό που θα σκεφτώ είναι σκουρόχρωμο, δεν θα προκαλέσω και δεν θα δεχτώ επιρροή από καμία αισιόδοξη σκέψη.
Παρόλα αυτά δεν πνίγομαι. Δεν νιώθω ότι δεν αντέχω, ότι χρειάζομαι κάτι. Είναι υπερβολικά κενό. Και τώρα που γράφω νιώθω να κόβονται τα πόδια μου από κάποιο αόρατο άγχος. Πώς χάνω τόσο εύκολα τον έλεγχο του εαυτού μου, επανέρχεται και είναι σαν διάλειμμα 5 λεπτών, βγαίνει το μυαλό έξω από το σώμα αλλά δεν μπορώ να με κοιτάξω στα μάτια. Να ένας μεγάλος φόβος, τι θα δω αν με κοιτάξω στα μάτια, το αποφεύγω, δεν ντρέπομαι, δεν είναι ότι δεν με έχω δεχτεί, είναι ότι τα όρια που οι σκέψεις προσπερνούν μέσα στη μοναξιά δεν έχουν μέτρο. Και είναι ωραία η μοναξιά. Άλλος ένας φόβος, να μην χαθεί κάτι που πρέπει να σπάσει κάποια στιγμή. Καμία προτεραιότητα, δεν τις θεωρώ αναγκαίες γιατί πιστεύω πως είναι ρευστές, στη δική μου οπτική τουλάχιστον δεν έχουν θέση. 
Είναι Σάββατο βράδυ, πάντα γράφω βράδυ και πάντα προτιμούσα να γράφω όσο η πλειοψηφία του κόσμου διασκέδαζε. Νομίζω ότι έχω τον σωστό παλμό όταν δεν συμβιβάζομαι με τις στιγμές των υπολοίπων. Το σήμερα είναι η γραφική μου ύλη κι ας μην ξέρω τι χρειάζομαι.
Νιώθω ήδη καλύτερα που το έγραψα αυτό, δεν το ξανά διαβάζω καν, δημοσίευση. Ούτως ή άλλως δεν είναι αυτή η Αχίλλειος πτέρνα. 

Βάλαμε το χιούμορ σε καλούπια.

Η ατελείωτη επιθυμία της οργανωμένης κοινωνίας να κατηγοριοποιεί και να δίνει όρια σε κάθε έννοια ώστε να ελέγχει, να κρίνει και να αξιολογεί ανά περίπτωση, έφτασε κάποιες έννοιες στην απομυθοποίηση∙ η στυγνή ανάλυση τους και η προσπάθεια εναρμόνισης των στοιχείων της για να βελτιωθεί το αποτέλεσμα, έφερε πανομοιότυπα μοτίβα. Κομμένες και ραμμένες φράσεις για κάθε κοινωνική ομάδα. Δεν ενδιαφέρει την κοινωνία μας η πρωτοπορία και ο αυθορμητισμός. Θέλει να διοικεί ειρηνικά διαφορετικές ομάδες, να τις ελέγχει ανά τακτά χρονικά διαστήματα μέσω θεσμών που έχουν πρόσχημα την προστασία τους και να αξιολογεί ποια είναι αυτή που μπορεί να επηρεάσει τον κόσμο, αλλά να επηρεάζεται μόνο από την ίδια. 

Δεν υπάρχει λεπτή γραμμή ανάμεσα στη σάτιρα και στην συκοφαντική δυσφήμιση. Δημιουργούμε βάλτους ώστε να ρίχνουμε όποιον δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την κοινή λογική, αποστασιοποιούμαστε από την ασημαντότητα της ύπαρξης μας παίρνοντας προσωπικά οτιδήποτε προσβάλει τους θεσμούς. Τα παράγωγα του χιούμορ πρέπει να αφορούν μονάχα έκρηξη, οχι κονσερβοποιημένες ανασφάλειες και φόβους. Ο μοναδικός λόγος για να φαγωθεί κάτι τόσο ανούσιο είναι να έχει ανάγκη ο οργανισμός από αυτοσεβασμό ώστε να γεμίσει το μικροσκοπικό του εγώ. 

 

Αυτό που δεν σου αρέσει είναι απλό, σκληρό και πνευματώδες. 

Ο κώδικας αξιών του καθενός μας έχει τόσο περίπλοκα και ανεξερεύνητα στοιχεία που πολλές φορές δεν αντιπροσωπεύει το άτομο μας, αλλά όλα τα άτομα που έχουμε συναναστραφεί μαζί. Μεταβάλλεται από την περίσταση, τον χώρο, τους παρευρισκόμενους και γενικά ο κώδικας αξιών είναι μια ασταθής μπάλα που χτυπάει σαν καμπάνα το κεφάλι μας. Όταν δεν αισθανόμαστε ασφαλείς με τις γνώσεις που κατέχουμε δεν μπορούμε να διαχειριστούμε καμία μορφή χιούμορ. Ενώ αν πάλι οι γνώσεις μας για ένα θέμα είναι υπέρμετρες, το χιούμορ δεν μπορεί να χρωματίσει την εξειδίκευση μας. 

Μια πρόχειρη λύση είναι ο αηθικισμός, η άρνηση και η διάψευση των θεσμών που συγκρατούν μια άρρωστη κοινωνία δεν γίνεται να είναι παράνομη ούτε επικίνδυνη. Τα δεσμά των ηθικών αρχών και αξιών δεν είναι υπεύθυνα για την φυλάκιση της ψυχής και την ματαιοδοξία της συνείδησης.  Το χιούμορ δεν φέρνει ζωή, αλλά κατακτά τον φόβο του θανάτου, ώστε στο σύντομο μας πέρασμα από την ζωή να είναι υποφερτό. 

Κάθε ηθική και συνειδησιακή αλλαγή είναι πλήρως ατομική, αφορά το κάθε άτομο μοναδικά, ανεξάρτητα από την κοινωνική, πολιτισμική, πολιτική και οικονομική πραγματικότητα.

 

Όλες οι παραπάνω προσπάθειες της κοινωνίας να ταξινομήσουν το χιούμορ και την χρήση του, πέφτουν στην άβυσσο της πιο δυναμικής φιλοσοφικής σχολής, του κυνισμού.  Η πλάνη που δημιουργεί το χιούμορ δεν είναι παρά μια ωμή όψη της πραγματικότητας, σε συνδυασμό με μια μελαγχολική νότα ελπίδας, που σαν ραδιενέργεια η κοινωνία καταναλώνει, ώστε να μεταβολίσει άλλη μια ελεγχόμενη μέρα.

 

Το χιούμορ θέλει γερό στομάχι, είναι κανίβαλος που δεν αφήνει κανέναν να γλυτώσει, ακόμη κι όταν είναι χορτασμένος μπορεί να φάει όλη την ανθρωπότητα. 

 

Λίγη άγνοια κινδύνου, λίγες βαθιές ανάσες και καθόλου τσίπα πάνω μας.